+48800080568
Marszałkowska 34/50, 00-552 Warszawa, Poland

Leczenie cukrzycy u kobiet w ciąży

Treść artykułu:



Sugarept – najlepszy i skuteczny środek na leczenie cukrzycy

Diagnoza cukrzycy w ciąży i jej konsekwencje

Problem z wysokim poziomem glukozy we krwi dotyczy nie tylko diabetyków, którzy zmagali się z tym przez całe życie: podobna choroba często rozwijała się podczas ciąży u kobiet. Cukrzyca u kobiet w ciąży nazywana jest również ciążą. Czy wiesz coś takiego? Poniższe instrukcje pomogą ci zrozumieć przyczyny, diagnozę i leczenie tej choroby.

Przyczyny cukrzycy podczas ciąży

Gdy cukrzyca u kobiet w ciąży pojawia się po raz pierwszy, nazywa się to ciążą, innymi słowy GDM. Pojawia się z powodu naruszenia metabolizmu węglowodanów. Stężenie cukru we krwi u kobiet w ciąży waha się od 3,3 do 6,6 mmol / l. Wzrasta z następującego powodu:

  1. Dorastanie w dziecku wymaga energii, zwłaszcza glukozy, więc metabolizm węglowodanów jest zaburzony u kobiet w ciąży.
  2. Łożysko wytwarza zwiększoną ilość hormonu progesteronu, który działa odwrotnie niż insulina, ponieważ zwiększa tylko poziom cukru we krwi u kobiet w ciąży.
  3. Trzustka jest mocno obciążona i często nie radzi sobie z nią.
  4. W rezultacie HSD rozwija się u kobiet w ciąży.

Czynniki ryzyka

Średnia grupa ryzyka obejmuje kobiety w ciąży z następującymi objawami:

  • nieznacznie zwiększona masa ciała;
  • wysoka woda w poprzedniej ciąży;
  • narodziny dużego dziecka;
  • dziecko miało wady rozwojowe;
  • poronienie;
  • stan przedrzucawkowy.

Ryzyko cukrzycy ciężarnych u kobiet w ciąży jest jeszcze wyższe w następujących przypadkach:

  • wysoki stopień otyłości;
  • cukrzyca w poprzedniej ciąży;
  • cukier znajdujący się w moczu;
  • policystyczny jajnik.

Objawy i objawy choroby

Testu na glukozę nie można wykluczyć podczas ciąży, ponieważ łagodna cukrzyca ciążowa jest prawie niezauważalna. Lekarz często zaleca dokładne badanie. Chodzi o to, aby zmierzyć cukier u ciężarnej kobiety po wypiciu płynu z rozpuszczoną glukozą. Celem analizy jest przyczynienie się do objawów cukrzycy u kobiet w ciąży:

  • silne uczucie głodu;
  • ciągłe pragnienie picia;
  • suche usta;
  • zmęczenie;
  • częste oddawanie moczu;
  • niewyraźne widzenie.

Metody diagnostyczne

Podczas ciąży od 24 do 28 tygodni kobieta musi przejść test tolerancji glukozy. Pierwszy z testów wykonywany jest na czczo, drugi – po jedzeniu 2 godziny później, ostatni – po godzinie. Diagnoza na czczo może wykazywać normalny wynik, dlatego należy przeprowadzić kompleks badań. Kobiety w ciąży muszą przestrzegać kilku zasad:

  1. 3 dni przed porodem nie można zmienić zwykłej diety.
  2. Analizując na pusty żołądek, po ostatnim posiłku powinno upłynąć co najmniej 6 godzin.
  3. Po pobraniu krwi na cukier pije się szklankę wody. Rozpuść w nim 75 g glukozy.

Oprócz testów lekarz bada historię kobiety w ciąży i kilka innych wskaźników. Po przejrzeniu tych danych specjalista tworzy krzywą wartości, według której ciężar kobiety w ciąży może się zwiększać każdego tygodnia. Pomaga śledzić możliwe odchylenia. Te wskaźniki to:

  • typ ciała;
  • obwód brzucha;
  • wielkość miednicy;
  • wysokość i waga.

Leczenie cukrzycy w ciąży

Przy potwierdzonej cukrzycy nie trzeba rozpaczać, ponieważ chorobę można kontrolować, jeśli wykonujesz pewne czynności:

  1. Pomiary cukru we krwi.
  2. Okresowe badania moczu.
  3. Zgodność z dietą.
  4. Umiarkowana aktywność fizyczna.
  5. Kontrola wagi.
  6. W razie potrzeby przyjmowanie insuliny.
  7. Badanie ciśnienia krwi.

Terapia dietetyczna

Podstawą leczenia cukrzycy w czasie ciąży jest zmiana odżywiania, jedyną zasadą tutaj nie jest utrata masy ciała, ale zmniejszenie dziennych kalorii przy tym samym poziomie odżywczym. Kobietom w ciąży zaleca się dzielenie posiłków na 2-3 podstawowe posiłki i taką samą liczbę przekąsek, zaleca się małe porcje. Zaleca się stosowanie następujących produktów do cukrzycy:

  1. Owsianka – ryż, kasza gryczana.
  2. Warzywa – ogórki, pomidory, rzodkiewki, cukinia, fasola, kapusta.
  3. Owoce – grejpfruty, śliwki, brzoskwinie, jabłka, pomarańcze, gruszki, awokado.
  4. Jagody – jagody, porzeczki, agrest, maliny.
  5. Mięso – indyk, kurczak, wołowina bez tłuszczu i skóry.
  6. Okoń ryb, różowy łosoś, sardynka, karp, witlinek.
  7. Owoce morza – krewetki, kawior.
  8. Produkty mleczne – twaróg, ser.

Zrównaj codzienne menu, aby organizm otrzymał około 50% węglowodanów, 30% białek i pozostałą ilość tłuszczu. Dieta ciążowa dla cukrzycy ciążowej nie pozwala na stosowanie następujących pokarmów;

  • smażone i tłuste;
  • śmietana;
  • ciastka, wyroby cukiernicze;
  • owoce – persimmon, banan, winogrona, figi;
  • sos;
  • kiełbaski, kiełbaski;
  • kiełbaski;
  • majonez;
  • wieprzowina;
  • jagnięcina.

Oprócz odrzucenia szkodliwych produktów na diecie cukrzycowej, musisz odpowiednio przygotować zdrowe. Do przetwarzania używaj metod takich jak duszenie, gotowanie, gotowanie na parze, pieczenie. Ponadto zaleca się kobietom ciężarnym zmniejszenie ilości oleju roślinnego w procesie gotowania. Lepiej jest jeść warzywa surowe w sałatce lub gotowane jako dodatek do mięsa.

Ćwiczenie

Aktywność ruchowa w cukrzycy u kobiet w ciąży, zwłaszcza na świeżym powietrzu, pomaga zwiększyć przepływ utlenowanej krwi do wszystkich narządów. Jest to przydatne dla dziecka, ponieważ jego metabolizm się poprawia. Ćwiczenia pomagają wydatkować nadmiar cukru w ​​cukrzycy i wydać kalorie, dzięki czemu waga nie zwiększa się bardziej niż to konieczne. Kobiety w ciąży będą musiały na razie zapomnieć o ćwiczeniach brzusznych, ale w swoim reżimie możesz uwzględnić inne rodzaje aktywności fizycznej:

  1. Piesze wędrówki w średnim tempie co najmniej 2 godzin.
  2. Zajęcie w basenie, na przykład aerobik w wodzie.
  3. Gimnastyka w domu.

Następujące ćwiczenia mogą być wykonywane samodzielnie podczas ciąży z cukrzycą:

  1. Wstawanie na palcach. Oprzyj ręce na krześle i wstań na palcach, a następnie opuść się. Powtórz około 20 razy.
  2. Pompki ze ściany. Oprzyj ręce na ścianie, cofając się o 1-2 kroki. Wykonuj ruchy podobne do pompek.
  3. Walcowanie kulkowe. Usiądź na krześle, połóż małą piłkę na podłodze. Chwyć go palcami, a następnie puść lub po prostu rzuć się na podłogę.

Farmakoterapia

W przypadku braku skutecznej diety terapeutycznej i ćwiczeń, lekarz przepisuje leczenie farmakologiczne cukrzycy. Ciąża jest dozwolona tylko insulina: jest podawana zgodnie ze schematem w formie zastrzyków. Pigułki przyjmowane z cukrzycą przed ciążą nie są dozwolone. W okresie rozrodczym przepisano rekombinowaną ludzką insulinę dwóch typów:

  1. Krótka akcja – Actrapid, Lizpro. Wchodził po jedzeniu. Charakteryzuje się szybkim, ale krótkotrwałym działaniem.
  2. Średni czas trwania – „Isofan”, „Humalin”. Utrzymuje poziom cukru między posiłkami, więc wystarczy 2 zastrzyki dziennie.

Możliwe komplikacje i konsekwencje

Jeśli nie ma odpowiedniego i właściwego leczenia, mogą wystąpić zarówno odwracalne, jak i poważne konsekwencje cukrzycy. W większości przypadków dziecko urodzone z niskim poziomem cukru jest przywracane poprzez karmienie piersią. To samo dzieje się z matką – łożysko uwalniane jako czynnik drażniący nie wyrzuca już do organizmu dużej ilości hormonów. Istnieją inne powikłania cukrzycy u kobiet w ciąży:

  1. Podwyższony cukier w czasie ciąży prowadzi do nadmiernego wzrostu płodu, więc poród jest często wykonywany przez cesarskie cięcie.
  2. Przy naturalnym porodzie dużego dziecka jego ramiona mogą być uszkodzone. Ponadto matka może doznać kontuzji urodzenia.
  3. Cukrzyca może utrzymywać się u kobiety po ciąży. Dzieje się tak w 20% przypadków.

Podczas samej ciąży kobieta może doświadczyć następujących powikłań cukrzycy:

  1. Gestoza w ostatnich etapach ciąży.
  2. Poronienie samoistne.
  3. Zapalenie dróg moczowych.
  4. Poligonizm
  5. Kwasica ketonowa Poprzedzony przez śpiączkę ketonemiczną. Objawami są pragnienie, wymioty, senność i zapach acetonu.

Czy mogę rodzić z cukrzycą? Choroba ta jest poważnym zagrożeniem dla nerek, serca i wzroku kobiety ciężarnej, dlatego istnieją przypadki, w których nie jest możliwe zmniejszenie ryzyka, a ciąża należy do listy przeciwwskazań:

  1. Cukrzyca oporna na insulinę z tendencją do kwasicy ketonowej.
  2. Dodatkową chorobą jest gruźlica.
  3. Cukrzyca u każdego z rodziców.
  4. Konflikt rezusów.
  5. Niedokrwienie serca.
  6. Niewydolność nerek.
  7. Ciężka gastroenteropatia.

Wideo na temat cukrzycy ciążowej podczas ciąży

Przyszłe zdrowie jej dziecka zależy od stanu kobiety w ciąży. Cukrzyca i ciąża – ta kombinacja jest bardzo powszechna, ale choroba może być kontrolowana i leczona na różne sposoby. Aby dowiedzieć się więcej o cukrzycy w czasie ciąży, obejrzyj przydatne wideo na temat przebiegu choroby.

Cukrzyca a ciąża

Cechy przebiegu cukrzycy u kobiet w ciąży. Objawy cukrzycy. Leczenie cukrzycy w czasie ciąży.

Cukrzyca jest chorobą charakteryzującą się niedoborem insuliny (hormonu trzustkowego odpowiedzialnego za wymianę glukozy), gdy trzustka wytwarza niewielką ilość tego hormonu. Zanim insulina była stosowana jako lek, poród u kobiet chorych na cukrzycę był rzadki. Ciąża wystąpiła tylko u 5% kobiet i zagrażała ich życiu, śmiertelność płodowa płodu osiągnęła 60%. Leczenie insuliną pozwoliło ogromnej większości kobiet z cukrzycą na posiadanie dzieci. Chociaż wewnątrzmaciczna śmiertelność płodu jest również możliwa dzięki racjonalnej taktyce leczenia i leczenia ciąży, jej prawdopodobieństwo może być znacznie zmniejszone. Dlatego dla kobiety z cukrzycą bardzo ważne jest przygotowanie się do ciąży pod nadzorem endokrynologa i kontynuowanie monitorowania przez cały okres ciąży.

Kto jest zagrożony?

O predyspozycjach kobiet do cukrzycy można myśleć w następujących przypadkach:

  • jeśli oboje rodzice kobiety chorują na cukrzycę,
  • jeśli jej identyczny bliźniak ma cukrzycę,
  • Jeśli kobieta miała wcześniej dzieci ważące ponad 4500 g,
  • jeśli kobieta jest otyła,
  • jeśli miała zwyczajowe poronienie,
  • przy dużej ilości wody
  • z glukozurią (wykrywanie cukru w ​​moczu).

Fakt, że kobieta cierpi na cukrzycę jest najczęściej znany przed ciążą, ale cukrzyca może się objawiać po raz pierwszy podczas noszenia dziecka.

Objawy cukrzycy

Insulina ma wpływ na wszystkie rodzaje metabolizmu. Przy braku tego hormonu zaburzana jest absorpcja glukozy, jej rozkład wzrasta, co powoduje wzrost poziomu glukozy we krwi (hiperglikemia) – głównego objawu cukrzycy.

Pacjenci z cukrzycą skarżą się na suchość w ustach, pragnienie, spożywanie zwiększonej ilości płynu (ponad 2 litry), nadmierne oddawanie moczu, zwiększony lub zmniejszony apetyt, osłabienie, utratę masy ciała, świąd skóry, zwłaszcza w okolicy krocza, zaburzenia snu. Mają tendencję do chorób krostkowych skóry, furunculosis.

Badania diagnostyczne są niezbędne do rozpoznania cukrzycy, w szczególności określenia ilości cukru we krwi. Rozpoznanie cukrzycy można postawić na poziomie glukozy we krwi pobranej na pusty żołądek z żyły, powyżej 7,0 mmol / l lub we krwi pobranej z palca powyżej 6,1 mmol / l. Ten poziom nazywany jest hiperglikemią.

Podejrzenie cukrzycy występuje, gdy poziom glukozy we krwi na czczo mieści się w zakresie 4,8-6,0 mmol / l. Następnie konieczne jest przeprowadzenie bardziej złożonego testu tolerancji glukozy – ten test pozwala zbadać reakcję organizmu na wprowadzenie dodatkowej ilości glukozy. Przy początkowej hiperglikemii diagnoza jest jasna i test nie jest konieczny. Określenie poziomu cukru we krwi powinno być na początku ciąży co tydzień, a do końca ciąży – 2-3 razy w tygodniu.

Drugim ważnym wskaźnikiem cukrzycy jest wykrywanie cukru w ​​moczu (glukozuria), ale z jednoczesną obecnością hiperglikemii (wzrost poziomu cukru we krwi). Glukozuria bez hiperglikemii często występuje u zdrowych kobiet i jest nazywana „glukozurią u kobiet w ciąży”. Ten stan nie jest oznaką choroby.

Ciężka cukrzyca narusza nie tylko węglowodany, ale także metabolizm tłuszczów. W przypadku dekompensacji cukrzycy pojawia się ketonemia (wzrost ilości produktów metabolizmu tłuszczów we krwi – ciała ketonowe, w tym aceton), a w moczu znajduje się aceton.

Przy stabilnym normalnym poziomie cukru we krwi i normalizacji testu tolerancji glukozy uważa się, że cukrzyca jest w stanie kompensacji.

Cukrzyca pojawia się wraz z porażką wielu narządów i układów ciała: wpływają na nią małe naczynia oczne, nerki, skóra, mięśnie, układ nerwowy, przewód pokarmowy.

Choroba oczu jest szczególnie niebezpieczna – retinopatia cukrzycowa, której towarzyszy postępujący spadek ostrości wzroku, krwotok siatkówki i zagrażająca ślepota. Uszkodzenie nerek objawia się wzrostem ciśnienia krwi, obecnością białka w moczu, obrzękiem, pogorszeniem wzroku, przewlekłą niewydolnością nerek (zaburzeniem wewnętrznego środowiska ciała spowodowanym nieodwracalną śmiercią tkanki nerki), która w tym przypadku rozwija się wcześniej niż w przypadku innych chorób nerek. Cukrzyca przyczynia się do pojawienia się innej patologii nerek, zwłaszcza związanej z infekcją: odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego. W cukrzycy występuje osłabienie układu odpornościowego, co jest prawdopodobnie jedną z przyczyn częstych powikłań bakteryjnych.

Cukrzyca wpływa na narządy płciowe. Kobiety mają spontaniczne poronienia, przedwczesne porody, śmierć płodu.

Niebezpiecznym powikłaniem ciąży w cukrzycy są stany śpiączki. Może rozwinąć się ketonemik (inna nazwa – cukrzyca) i śpiączka hipoglikemiczna, w której pacjent traci przytomność. Przyczynami tego mogą być naruszenia diety (nadmierne lub nieodpowiednie spożycie węglowodanów) i nieodpowiednia dawka insuliny glukozowej we krwi – zbyt wysoka lub niewystarczająca.

Występują 3 ciężkości cukrzycy:

  • stopień (łatwy): hiperglikemia na pustym żołądku jest mniejsza niż 7,7 mmol / l; normalizację poziomu cukru we krwi można osiągnąć za pomocą jednej diety.
  • stopień (średnia): hiperglikemia na pustym żołądku jest mniejsza niż 12,7 mmol / l; nie ma wystarczającej ilości diety, aby normalizować poziom cukru we krwi, konieczne jest leczenie insuliną.
  • stopień (ciężki): hiperglikemia na pustym żołądku jest większa niż 12,7 mmol / l, wyrażane są zmiany naczyniowe narządów, w moczu znajduje się aceton.

Cechy przebiegu choroby u kobiet w ciąży

Podczas ciąży cukrzyca znacznie się różni. Istnieje kilka etapów tych zmian.

  • W 1 trymestr ciąży w przebiegu choroby następuje poprawa, poziom glukozy we krwi zmniejsza się, co może prowadzić do rozwoju hipoglikemii. Dlatego dawka insuliny jest zmniejszona o 1/3.
  • Z 13 tygodni ciąży następuje pogorszenie przebiegu choroby, zwiększenie hiperglikemii, co może prowadzić do śpiączki. Dawkę insuliny należy zwiększyć.
  • Z 32 tygodnie ciąży a przed porodem możliwe jest ponowne poprawienie przebiegu cukrzycy i pojawienie się hipoglikemii. Dlatego dawka insuliny jest zmniejszona o 20-30%.
  • W czasie porodu występują znaczne wahania poziomu cukru we krwi; hiperglikemia może rozwinąć się pod wpływem wpływów emocjonalnych (ból, strach) lub hipoglikemii w wyniku wykonanej pracy fizycznej, zmęczenia kobiety.
  • Po porodzie poziom cukru we krwi gwałtownie spada, a następnie stopniowo wzrasta, do 7-10 dnia okresu poporodowego, osiągając poziom sprzed ciąży.

W związku z tą dynamiką procesu patologicznego kobieta jest hospitalizowana w celu korekty dawek insuliny w następujących okresach ciąży:

  1. w pierwszych tygodniach, jak tylko ciąża zostanie zdiagnozowana, w celu oceny ciężkości choroby i starannej kompensacji cukrzycy;
  2. 20-24 tygodnie, kiedy choroba się pogarsza;
  3. 32 tygodnie na wyrównanie cukrzycy i podjęcie decyzji o dacie i sposobie porodu.

Ciąża niekorzystnie wpływa na przebieg cukrzycy.

Choroby naczyniowe postępują, w szczególności retinopatia cukrzycowa jest diagnozowana u 35% pacjentów, cukrzycowe uszkodzenie nerek przyczynia się do przestrzegania gestozy – powikłanie ciąży, objawiające się wysokim ciśnieniem krwi, pojawieniem się obrzęku, białka w moczu, nawrotami zaostrzeń odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Ciąża u kobiet chorych na cukrzycę wiąże się z dużą liczbą poważnych powikłań. Gestoza rozwija się u 30-70% kobiet. Objawia się głównie zwiększonym ciśnieniem krwi i obrzękiem, ale występują również częste ciężkie formy stanu przedrzucawkowego aż do rzucawki (drgawki drgawkowe z utratą przytomności). W połączeniu ze stanem przedrzucawkowym i cukrzycowym uszkodzeniem nerek zagrożenie życia matki gwałtownie wzrasta, ponieważ niewydolność nerek może rozwinąć się z powodu znacznego pogorszenia czynności nerek. Częstość martwych urodzeń u pacjentów z cukrzycą u pacjentów z cukrzycą wynosi 18–46%.

Poronienie samoistne występuje u 15–31% kobiet w 20–27 tygodniach ciąży lub wcześniej. Jednak przy uważnej obserwacji i leczeniu zagrożenie spontanicznym poronieniem nie przekracza zagrożenia u zdrowych kobiet. Przedwczesne porody są częste, kobiety z cukrzycą, rzadko ulegają zużyciu przed terminem porodu. U 20–60% kobiet w ciąży może występować wysoka woda. Gdy wielowodzie są często diagnozowanymi wadami rozwój płodu i martwe urodzenie (29%). Śmierć płodu płodu występuje zwykle w 36-38 tygodniu ciąży. Najczęściej dzieje się tak z dużymi płodami, cukrzycą i gestozą. Jeśli wielowodzie i wady rozwojowe płodu zostaną zdiagnozowane podczas ciąży, być może lekarze podniosą kwestię indukcji porodu w 38 tygodniu.

Poród nie zawsze przebiega bezpiecznie dla matki i płodu z powodu dużego rozmiaru tego ostatniego, powodując obrażenia – zarówno matki, jak i dziecka.

Częstość powikłań zakaźnych po porodzie u pacjentów z cukrzycą jest znacznie wyższa niż u zdrowych kobiet. Niewystarczająca laktacja.

Ze względu na pogorszenie przebiegu choroby podczas ciąży i wzrost częstości powikłań ciąży, nie wszystkie kobiety z cukrzycą mogą bezpiecznie przejść ciążę i poród. Ciąża jest przeciwwskazana:

  1. w mikrangiopatii cukrzycowej (uszkodzenie małych naczyń różnych narządów),
  2. z insulinoopornymi postaciami choroby (gdy leczenie insuliną nie pomaga),
  3. w przypadku cukrzycy obojga małżonków (niebezpieczeństwo choroby dziedzicznej dziecka jest wysokie),
  4. z kombinacją cukrzycy i konfliktu rezusa (stan, w którym erytrocyty płodu Rh-dodatniego są niszczone przez przeciwciała wytwarzane w organizmie matki ujemnej rezus),
  5. z kombinacją cukrzycy i aktywnej gruźlicy,
  6. w obecności kobiety w przeszłości powtarzających się poronień lub dzieci urodzonych z niepełnosprawnością rozwojową.

Jeśli ciąża przebiega bezpiecznie, cukrzyca jest rekompensowana, poród powinien być terminowy i przeprowadzany przez kanał rodny. Przy niedostatecznie wyrównanej cukrzycy lub przy skomplikowanym przebiegu ciąży, przedwczesna poród odbywa się w 37 tygodniu. Często u pacjentów z cukrzycą istnieje potrzeba porodu operacyjnego przez cesarskie cięcie.

Dzieci z cukrzycą rodzą się duże z powodu tkanki tłuszczowej (waga ponad 4500 g, wysokość 55-60 cm). Charakteryzują się fetopatią cukrzycową: opuchlizną, sinicą (cyjanotyczna kolorystyka skóry), twarzą w kształcie księżyca (zaokrąglona twarz ze względu na cechy odkładania się tłuszczu), nadmiernym odkładaniem tłuszczu, niedojrzałością. Dzieci te są znacznie gorzej przystosowane we wczesnym okresie poporodowym, co objawia się rozwojem żółtaczki, znaczną utratą masy ciała i powolnym powrotem do zdrowia. Druga skrajna – hipotrofia płodu (mała masa ciała) – występuje w cukrzycy w 20% przypadków.

Wrodzone wady rozwojowe obserwuje się 2-4 razy częściej niż podczas normalnej ciąży. Czynnikami ryzyka ich występowania w cukrzycy są słaba kontrola cukrzycy przed poczęciem, czas trwania choroby dłuższy niż 10 lat i choroba naczyniowa cukrzycy. Nie można wykluczyć przyczyn genetycznych. Uważa się, że na bardzo wczesnym etapie ciąży hiperglikemia zakłóca tworzenie narządów. 5 razy częściej niż u zdrowych kobiet, dzieci rodzą się z wadami serca, często z uszkodzeniem nerek, mózgu i zaburzeń jelitowych. Niekompatybilne z wadami rozwojowymi występują w 2,6% przypadków.

Prenatalne zaburzenia rozwojowe można zidentyfikować na podstawie specjalnych badań.

Ryzyko cukrzycy u potomstwa chorego na cukrzycę rodzica wynosi 2-6%, oba – 20%.

Leczenie cukrzycy w czasie ciąży

Kobieta z cukrzycą musi, przed ciążą, pod nadzorem lekarza, uzyskać pełną rekompensatę za cukrzycę) i utrzymać ten stan przez całą ciążę.

Główną zasadą leczenia cukrzycy w czasie ciąży jest pragnienie pełnego wyrównania choroby poprzez odpowiednią terapię insuliną w połączeniu ze zrównoważoną dietą.

Dieta kobiet w ciąży z cukrzycą, koniecznie uzgodniona z endokrynologiem. Zawiera zmniejszoną ilość węglowodanów (200-250 g), tłuszcz (60-70 g) i normalną lub nawet zwiększoną ilość białka (1-2 g na 1 kg masy ciała); wartość energetyczna – 2000-2200 kcal. Z otyłością wymaga diety subkalorycznej: 1600-1900 kcal. Bardzo ważne jest codzienne spożywanie takiej samej ilości węglowodanów. Jedzenie powinno zbiegać się w czasie z początkiem i maksymalnym działaniem insuliny, dlatego pacjenci przyjmujący złożone preparaty insuliny (długotrwała i prosta insulina) powinni otrzymywać pokarmy bogate w węglowodany półtora i 5 godzin po podaniu insuliny, a także przed pójściem spać i po przebudzeniu . Zabrania się używania szybko wchłanianych węglowodanów: cukru, cukierków, dżemu, miodu, lodów, czekolady, ciast, słodkich napojów, soku winogronowego, kaszy manny i ryżu. U kobiet w ciąży z cukrzycą bez otyłości taka dieta pomaga w normalizacji masy ciała noworodków. Odżywianie ciężarnych kobiet chorych na cukrzycę powinno być ułamkowe, najlepiej 8 razy dziennie. Podczas ciąży pacjentka z cukrzycą powinna przybrać na wadze nie więcej niż 10-12 kg.

W diecie kobiet w ciąży z cukrzycą konieczne są witaminy A, B, C i D, kwas foliowy (400 mcg dziennie) i jodek potasu (200 mcg dziennie).

Jeśli po 2 tygodniach leczenia dietą co najmniej dwa razy większa jest liczba glukozy, przechodzą na terapię insulinową. Zbyt szybki wzrost płodu, nawet przy normalnym poziomie cukru we krwi, jest również wskazaniem do leczenia insuliną. Dawka insuliny, liczba wstrzyknięć i czas podania leku są przepisywane i monitorowane przez lekarza. Aby uniknąć lipodystrofii (brak tkanki podskórnej w miejscach wstrzyknięcia, insulinę należy podawać w tym samym miejscu nie więcej niż 1 raz w ciągu 7 dni).

W łagodnej cukrzycy dopuszcza się fitoterapię. Wiele roślin ma właściwości hipoglikemiczne. Na przykład można liście borówki (60 g) zaparzyć w litrze wrzącej wody, nalegać 20 minut, odcedzić, aby pić 100 ml 4-5 razy dziennie, przez długi czas, pod kontrolą cukru we krwi. Możesz użyć następującej kolekcji: 5 g strąków fasoli bez nasion, 5 g liści borówki, 5 g pokrojonej słomy owsianej, 3 g siemienia lnianego, 2 g posiekanego korzenia łopianu wymieszać, zalać 600 ml wrzącej wody, gotować przez 5 minut, nalegać 20 minut, odcedzić. Pij 50 ml 6 razy dziennie przez 4-6 miesięcy.

Oprócz diety i insuliny, cukrzyca jest pomocnym ćwiczeniem; w tym przypadku pracujące mięśnie zużywają glukozę, a zawartość cukru we krwi maleje. Kobietom w ciąży zaleca się chodzenie jako ćwiczenia fizyczne.

Pacjenci z cukrzycą powinni stosować glukometr, paski diagnostyczne do samokontroli, jednak na podstawie tych badań nie można zdiagnozować cukrzycy, ponieważ nie są wystarczająco dokładne.

Wszystko opisane powyżej odnosi się do cukrzycy typu 1 – to cukrzyca, która pojawia się w młodym wieku, a tworzenie insuliny w trzustce jest zawsze osłabione. Znacznie rzadziej u kobiet w ciąży występuje cukrzyca typu 2 i cukrzyca w ciąży.

Cukrzyca typu 2 występuje u osób powyżej 30 roku życia, często w obecności otyłości. W tej formie cukrzycy stan narządów rozrodczych prawie nie jest zaburzony. Jednak ryzyko cukrzycy u potomstwa jest bardzo wysokie. Kobiety z cukrzycą typu 2 zazwyczaj rodzą w czasie ciąży.

Leki przeciwcukrzycowe (nie insulina) w postaci tabletek leczących cukrzycę typu 2 są przeciwwskazane u kobiet w ciąży: przechodzą przez łożysko i wywierają szkodliwy wpływ na płód (powodując powstawanie wad rozwojowych płodu), dlatego w cukrzycy typu 2 kobietom w ciąży również przepisuje się insulinę .

Cukrzyca w ciąży występuje u 4% kobiet. Ta forma cukrzycy rozwija się w czasie ciąży, przechodzi wkrótce po jej zakończeniu. Rozwija się u otyłych kobiet z cukrzycą u krewnych. Jego obecność może wskazywać na obciążoną historię położniczą (spontaniczne poronienie, martwe urodzenie, wielowodzie i narodziny dużych dzieci w przeszłości). Ta forma cukrzycy jest wykrywana za pomocą specjalnego testu tolerancji glukozy, najczęściej w 27-32 tygodniu ciąży. Cukrzyca w ciąży znika 2-12 tygodni po porodzie. Przez następne 10–20 lat kobiety te często chorują na cukrzycę jako chorobę przewlekłą. Ciąża z cukrzycą u kobiet w ciąży jest taka sama jak w przypadku cukrzycy typu 2.

Około 25% kobiet z cukrzycą w ciąży wymaga leczenia insuliną.

Ciąża jest poważnym testem na zdrowie kobiety cierpiącej na cukrzycę. Do jego pomyślnego zakończenia wymaga skrupulatnego wdrożenia wszystkich zaleceń endokrynologa.

Cukrzyca w czasie ciąży, u kobiet w ciąży: objawy, leczenie, objawy, dieta

Ta choroba trzustki i całego ciała.

Trzustka spełnia zarówno funkcje trawienne (komórki alfa), jak i hormonalne. Elementami wydzielania wewnętrznego są komórki beta trzustki. Wydzielają hormon insuliny, który wpływa na wszystkie rodzaje metabolizmu. Jest to hormon, który promuje pobieranie glukozy przez narządy i tkanki komórek, biosyntezę rezerw glukozy w wątrobie – glikogen, tłuszcze i białka. W przypadku niedoboru insuliny cały proces jest zakłócany – wchłanianie glukozy przez tkanki, wzrost poziomu glukozy we krwi, co nazywa się hiperglikemia. Jest to główny objaw cukrzycy.

Istnieje absolutna niedobór insuliny, gdy występuje defekt komórek beta i wytwarzają one niewystarczającą ilość hormonu lub nie wytwarzają go wcale. Istnieje również względny niedobór insuliny, gdy insulina jest wytwarzana w normalnej ilości, ale tkanki organizmu są na nią odporne.

Częstość występowania cukrzycy (DM) wynosi 0,5% całkowitej liczby urodzeń. Ale liczba ta rośnie z roku na rok z powodu rosnącej liczby cukrzycy w pozostałej części populacji. Około 7% wszystkich ciąż jest powikłanych cukrzycą ciężarną (ponad 200 tys.), Rozpoznaje się cukrzycę ciążową (ciążę ciążową). Przed wynalezieniem sztucznej insuliny poród u kobiet z cukrzycą był rzadki, ciąża wystąpiła tylko u 5% wszystkich pacjentów, zagrażała życiu kobiety, śmiertelność płodów i noworodków osiągnęła 60%. A śmierć kobiet w ciąży i połogu nie była tak rzadka! Teraz śmierć kobiet jest nadal wysoka – 1-2%, ale śmiertelność płodów i noworodków została zmniejszona do 20. Z racjonalnego zarządzania ciążą i porodem u kobiet z cukrzycą, gdy przyczyną śmierci płodu i noworodka będą tylko poważne wady, śmiertelność odniesie sukces zmniejszyć do 1-2%.

Problem ciąży i porodu u kobiet chorych na cukrzycę jest istotny na całym świecie, ponieważ częstość występowania aborcji, stanu przedrzucawkowego, wielowodzie i zakażeń narządów płciowych jest 5-10 razy większa w cukrzycy niż normalnie. U płodów nadwagę obserwuje się nawet w przypadku niedotlenienia wewnątrzmacicznego, niewydolności łożyska, a zatem urazów noworodków i matek wzrasta. Częstość płodów o zwiększonej wadze, ale cierpiących na niedotlenienie, rannych podczas porodu, sięga 94-100%. Powikłania w okresie poporodowym – u 80% noworodków około 12% dzieci wymaga resuscytacji; wady rozwojowe występują 2-3 razy częściej niż u innych kobiet w ciąży. Śmiertelność płodów i noworodków, nawet w specjalistycznych szpitalach położniczych, jest 4-5 razy wyższa niż wśród normalnych dzieci.

Dlatego ważne jest, aby zrekompensować cukrzycę (przed normalizacją stężenia glukozy we krwi) przez trzy miesiące przed poczęciem i utrzymać tę kompensację przez cały okres ciąży, podczas porodu iw okresie poporodowym. Kobiety z cukrzycą, które przygotowują się do ciąży, powinny przejść przez tzw. Szkoły diabetologiczne w swoim miejscu zamieszkania, mieć swój numer telefonu. W takich szkołach uczą się metod samokontroli, stosowania racjonalnych dawek insuliny.

Ryzyko zachorowania na cukrzycę u kobiet w ciąży powinno być obliczone w celu dalszej optymalizacji postępowania w ciąży.

Grupa niskiego ryzyka cukrzyca:

  • młodszy niż 30 lat;
  • normalna waga i wskaźnik masy ciała;
  • nie ma wskazań na dziedziczny czynnik cukrzycy u krewnych;
  • nie było przypadków metabolizmu węglowodanów (w tym także nie wykryto glukozy w moczu);
  • nie było hydropatii, martwych urodzeń, nie było dzieci z wadami rozwojowymi lub jest to pierwsza ciąża.

Aby przypisać kobiecie niskie ryzyko cukrzycy, potrzebujesz kombinacji wszystkich tych objawów.

Grupa średniego ryzyka cukrzyca:

  • lekka nadwaga;
  • podczas porodu była wielowodzia lub urodził się duży płód, było dziecko z wadą rozwojową, było poronienie, stan przedrzucawkowy i śmierć.

Przy wysokim ryzyku rozwoju cukrzyca obejmuje kobiety:

  • powyżej 35 lat;
  • ciężka otyłość;
  • z cukrzycą ciążową w poprzednich porodach;
  • z dziedziczeniem obciążonym cukrzycą (był lub jest z krewnymi);
  • z przypadkami metabolizmu węglowodanów.

Aby przypisać kobietę do grupy wysokiego ryzyka rozwoju cukrzycy, 1-2 z tych objawów jest wystarczających.

Istnieją 3 główne typy cukrzyca:

  1. Cukrzyca typu I – zależna od insuliny (IDDM);
  2. Cukrzyca typu II – niezależna insulina (NIDDM);
  3. Ciąża cukrzycowa – cukrzyca ciążowa (DG), która rozwija się po 28 tygodniach ciąży i objawia się jako przejściowe zaburzenie metabolizmu węglowodanów w czasie ciąży.

Cukrzyca typu I jest chorobą autoimmunologiczną, w której przeciwciała niszczą komórki B trzustki. Objawia się u dzieci i młodzieży z odpowiednim bezwzględnym niedoborem insuliny, tendencją do gromadzenia kwaśnych produktów metabolicznych i peroksydacji glukozy do acetonu (jest to tak zwana kwasica ketonowa), z szybkim uszkodzeniem małych naczyń siatkówki, powodując ślepotę i tkankę nerek. We krwi wykrywają autoprzeciwciała przeciwko komórkom beta trzustki.

Ryzyko cukrzycy u potomstwa z chorobą matki – 2-3%, ojciec – 6%, oboje rodzice – 20%. Średnia długość życia takich pacjentów, u których IDDM rozwinęła się w dzieciństwie, nie przekracza 40-45 lat.

Cukrzyca typu II rozwija się po 35 latach, najczęściej na tle otyłości. Niedobór insuliny jest względny, ale tkanki nie reagują na insulinę, a odpowiedź jest słaba, dlatego INSD jest nazywany opornością na insulinę (tkanki są oporne na insulinę), a hiperinsulinemia to zwiększona ilość insuliny we krwi. W tym samym czasie, późna cukrzyca z niewyraźnymi zaburzeniami w naczyniach i metabolizmie, stan układu rozrodczego prawie nie jest zakłócany. Jednak ryzyko dziedziczenia cukrzycy przez potomstwo jest bardzo wysokie – genetyczne przytłaczające dziedzictwo.

Istnieją trzy stopnie nasilenia cukrzycy:

  • I stopień (łatwy) – glukoza na czczo 12,7 mmol / l. Wyraźna kwasica ketonowa, naruszenie małych naczyń w siatkówce i nerkach. Normalizację poziomu glukozy można osiągnąć przy dawkach insuliny przekraczających 60 jednostek / dobę.

W przypadku IDDM występuje umiarkowana lub ciężka cukrzyca. I z NIDDM, łagodne lub umiarkowane nasilenie cukrzycy.

Cukrzyca ciążowa (HD) jest przejściowym zaburzeniem stężenia glukozy we krwi, po raz pierwszy wykrytym podczas ciąży. W pierwszym trymestrze ciąży HD wykrywa się w 2%; w II trymestrze – w 5,6%; w III trymestrze HD jest wykrywane u 3% kobiet w ciąży.

Główną konsekwencją HD jest fetopatia cukrzycowa (płód – płód; patia – choroba), tj. naruszenia formacji płodu, które obejmują zwiększoną masę ciała (4-6 kg), z niedojrzałością tkanki płucnej do spontanicznego oddychania – dużą częstość występowania wad rozwojowych, upośledzoną adaptację do życia pozamacicznego, w okresie noworodkowym ™ – wysoką śmiertelność płodów i noworodków.

Istnieją 2 główne formy fetopatii u 94–100% owoców matek chorych na cukrzycę:

  • przerostowy – wysoka masa ciała o normalnej długości ciała, duża powierzchnia i grube łożysko;
  • hipoplastyczny – niewydolność płodowo-łożyskowa i IUGR (wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu) płodu, łożysko jest cienkie i mniejsze. Cięższe niedotlenienie wewnątrzmaciczne i zamartwica podczas porodu.

Objawy i objawy cukrzycy podczas ciąży

Podczas normalnej ciąży występują znaczne zmiany w zawartości glukozy we krwi, a także zmieniają się poziomy wydzielania insuliny, które mają zróżnicowany wpływ na kilka czynników metabolicznych. Glukoza jest źródłem energii dla rozwoju płodu. Potrzeba glukozy jest dostarczana przez glukozę we krwi matki. Stężenie glukozy we krwi na czczo zmniejsza się wraz ze wzrostem wieku ciążowego. Przyczyną jest zwiększony wychwyt glukozy przez łożysko. W pierwszej połowie ciąży ze względu na zmniejszenie stężenia glukozy we krwi wzrasta wrażliwość tkanek matki na insulinę.

W drugiej połowie ciąży poziom hormonów w łożysku, które hamuje wychwyt glukozy przez tkanki matki, znacząco wzrasta, co zapewnia wystarczający poziom dostarczania glukozy do płodu. Dlatego kobiety w ciąży mają wyższy poziom glukozy we krwi po jedzeniu niż nie w ciąży. Stale nieznacznie podwyższone stężenie glukozy we krwi u kobiet w ciąży prowadzi do zwiększenia ilości wydzielanej insuliny. Równolegle powstają tkanki niewrażliwe na insulinę z powodu hormonów łożyska, jak wspomniano powyżej. Taka niewrażliwość tkanek i komórek matki na insulinę zwiększa jej ilość we krwi.

Wzrost stężenia glukozy we krwi hamuje powstawanie glukozy w wątrobie – glikogenu. W rezultacie znaczna część glukozy trafia do rozpuszczalnych tłuszczów – trójglicerydów – jest to lekki depot tłuszczu, jego zapas dla rozwoju mózgu i układu nerwowego płodu W 10.-12. tygodniu ciąży uformowane komórki beta, które mogą uwalniać insulinę wysokiej jakości, pojawiają się w trzustce płodu. Zwiększony poziom glukozy we krwi matki zwiększa jej ilość i we krwi płodu, co stymuluje wydzielanie insuliny.

W trzecim trymestrze ciąży pod wpływem laktogenu łożyskowego, który przygotowuje gruczoły mleczne matki do przyszłej laktacji (produkcja mleka), rozkład tłuszczów wzrasta. Krople rozpuszczalnego tłuszczu – podstawa mleka. Dlatego ilość glicerolu i wolnych kwasów tłuszczowych we krwi matki wzrasta.

W rezultacie wzrasta poziom tak zwanych ciał ketonowych, utlenionych reszt kwasów tłuszczowych. Tworzenie tych ciał ketonowych jest również zaangażowane w komórki wątroby matki. Te ketony są potrzebne płodowi do tworzenia wątroby i mózgu jako źródła energii.

Jest to opis fizjologicznego obrazu zmian ilości glukozy i insuliny u kobiety w ciąży i płodu w czasie ciąży, chociaż może się to wydawać obrazem cukrzycy. Dlatego wielu badaczy uważa ciążę za czynnik diabetogenny. U kobiet w ciąży glukoza może być wykryta nawet w moczu, co jest spowodowane zmniejszeniem czynności nerek, a nie naruszeniem zawartości glukozy we krwi.

Powikłania ciąży w cukrzycy zaczynają się od najwcześniejszych etapów rozwoju zarodka. Możliwe jest przekazywanie mutacji chromosomalnych, które następnie powodują cukrzycę u płodu i noworodka. Mutacja genetyczna prowadzi do śmierci zygot (najwcześniejszy etap podziału zapłodnionego jaja) i występuje wspomniana powyżej aborcja menstruacyjna.

Cukrzyca u ciężarnej z zaburzeniami metabolizmu i wychwytu glukozy w narządach i tkankach organizmu, z poważnymi zaburzeniami naczyniowymi, zwłaszcza w małych naczyniach wątroby, nerkach, siatkówce, nie może wpływać na procesy embriogenezy i tworzenia zarodków. Efekt teratogenny jest możliwy (patrz rozdział poświęcony rozwojowi zarodka i płodu), niewłaściwe układanie poszczególnych narządów i układów (występowanie wad rozwojowych płodu). Ponadto zwiększony poziom glukozy we krwi kobiety w ciąży powoduje taki sam wzrost płodu, który nie ma jeszcze własnej insuliny. W wyniku tego zaburzony jest również metabolizm płodu, w tym wzrost peroksydacji lipidów z utworzeniem zwiększonej liczby ciał ketonowych, które swobodnie penetrują krew kobiety w ciąży. Ketony we krwi matki mogą powodować kwasicę ketonową – zakwaszenie płynów ustrojowych, co gwałtownie pogarsza stan kobiety w ciąży, powodując wstrząs kwasicy ketonowej, który zagraża życiu kobiety w ciąży. Przejście na kwaśną lub zasadową stronę płynów i mediów w ludzkim ciele jest poważnym naruszeniem oddychania komórkowego (absorpcja tlenu w komórkach). Dlatego śmierć kobiety może nastąpić.

Pierwsza połowa ciąży u pacjentów z cukrzycą występuje tylko z groźbą aborcji. W przypadku wysokiego stopnia uszkodzenia naczyń macicy i zakłócenia kontaktu z tworzącym się łożyskiem, dochodzi do późnego poronienia na granicy przedwczesnego porodu w 20–27 tygodni u 15–30% kobiet w ciąży.

W drugiej połowie ciąży częstość stanu przedrzucawkowego jest wysoka, rozwija się u 30-70% kobiet w ciąży z cukrzycą. Rozwój stanu przedrzucawkowego wiąże się z wyraźnym naruszeniem naczyń nerkowych – nefropatii. Dlatego stan przedrzucawkowy w cukrzycy jest wyrażany przez nadciśnienie – podwyższone ciśnienie krwi w wyniku upośledzenia dopływu krwi do nerek i stosowania układu renina-angiotensyna skurczu naczyń. W rezultacie hipoksja nerek wzrasta jeszcze bardziej i rozwijają się kręgi zaburzeń naczyniowych i niedotlenienia. Filtracja nerki jest uszkodzona, istnieje druga cecha stanu przedrzucawkowego cukrzycy – obrzęk, zwiększenie stężenia glukozy w moczu. Tendencja do gromadzenia płynu tkankowego może powodować ostre wielowodzie. Ze strony płodu zwiększa się wydalanie moczu w celu „rozcieńczenia” wysokiej zawartości glukozy w płynie owodniowym. Obrzęk tkanek i skurcz naczyń oraz łożysko mogą spowodować śmierć płodu. Ryzyko porodu martwego z gestozą sięga 18-45%. Jest to spowodowane nie tylko niedotlenieniem, ale może wystąpić z powodu wad rozwojowych, kompresji mechanicznej płynu owodniowego, z dużym przepływem wody i całkowitym zaprzestaniem dostarczania tlenu. Wielowodzie rozpoznaje się u 20–60% kobiet ciężarnych z cukrzycą. Płodowa śmierć płodu w cukrzycy występuje najczęściej w 36-38 tygodniu ciąży, z największą przenikalnością łożyska dla glukozy – w szczególności, ale także dla ketonów, ponownie utlenionych tłuszczów. Z tego powodu poród pacjentów z cukrzycą jest często produkowany w 35-36 tygodni. Urodzone dziecko, mimo że jest przedwczesne, jest łatwiejsze do pomocy poprzez normalizację poziomu glukozy.

Z powodu cukrzycowej zmiany naczyniowej u kobiet w ciąży z cukrzycą powstaje przewlekłe ICE. Dlatego często połączona gestoza ma ciężki przebieg, aż do rzucawki. Ryzyko śmiertelności matek gwałtownie wzrasta. Duże naruszenia są również obserwowane podczas tworzenia łożyska: tworzy się tak zwane łożysko pierścieniowe, słabo rozwinięte w paski, z dodatkowymi zrazikami. Możliwe naruszenia podstawowych cech krążenia łożyskowego: tworzy się tylko jedna tętnica pępowinowa zamiast dwóch. W tętnicach macicznych matek chorych na cukrzycę nie występują zmiany charakterystyczne dla prawidłowego krążenia maciczno-łożyskowego. Powoduje to niewydolność krążenia maciczno-łożyskowego, kiełkowanie naczyń łożyska do mięśnia macicy, światło naczyń jest wąskie i nie mogą one zapewnić prawidłowego wzrostu krążenia maciczno-łożyskowego w drugim i trzecim trymestrze ciąży. Jest to przyczyną niewydolności płodowo-łożyskowej i przewlekłego niedotlenienia płodu.

Jednocześnie zwiększony poziom cukru we krwi płodu powoduje wzrost hormonu wzrostu, dlatego na poziomie niewydolności łożyska, począwszy od drugiego trymestru, zwiększa się tkanka kostna i rośnie masa mięśniowa, mogą tworzyć się duże owoce. Częstość urodzenia dzieci o masie ciała powyżej 4 kg u pacjentów z cukrzycą jest trzykrotnie wyższa niż częstość dużego płodu u innych kobiet. Cukrzyca matki powoduje nagromadzenie tkanki tłuszczowej o wciąż normalnej grubości kości i masie mięśniowej. Narządy wewnętrzne płodu (serce, wątroba, nerka, trzustka) zwiększają się wraz ze wzrostem wielkości płodu. Jest typowy obraz przerostowej fetopatii cukrzycowej. Wraz ze wzrostem dużej masy ciała i narządów płodowych, występują znaczące niedobory funkcji tych narządów, brak enzymów.

Czasami jednak niedobór łożyska obezwładnia i występuje hipoplastyczna fetopatia cukrzycowa. W tej postaci wzrasta ryzyko śmierci niedojrzałego i hipotroficznego płodu z powodu niewystarczającej produkcji środka powierzchniowo czynnego, który prostuje płuca podczas pierwszego oddechu noworodka. To samo dotyczy zespołu zaburzeń oddechowych (zespół zaburzeń oddechowych) u noworodków z cukrzycą, dużych, ale przy niedojrzałych układach hormonalnych i enzymatycznych ich narządy nie są w stanie normalnie funkcjonować, dlatego ponad 12% noworodków wymaga resuscytacji.

Obraz kliniczny cukrzycy wynika ze zwiększenia stężenia cukru we krwi. Wyjaśnia to suchość w ustach, zwiększone pragnienie, picie więcej niż dwóch litrów płynu dziennie, swędzenie skóry, zwłaszcza w narządach płciowych, w odbycie, ponieważ kryształy glukozy podrażniają błony śluzowe i tkankę podskórną. Naruszenie naczyń oka powoduje okresowe, przejściowe zmiany w widzeniu, utratę wagi. Upośledzona odporność wyjaśnia zwiększoną tendencję do zmian krostkowych skóry ropnej skóry, furunculosis i narządów płciowych w stosunku do jelita grubego (zapalenia pochwy).

Przebieg ciąży w pierwszym trymestrze ciąży, jeśli może być zachowany, przebiega bez znaczących zmian. Czasami nawet poziom cukru we krwi jest normalizowany z powodu poprawy tolerancji glukozy, jej wchłaniania przez tkanki, ponieważ występuje nawet hipoglikemia. Lekarze powinni wziąć to pod uwagę, ponieważ wymagane jest zmniejszenie dawek insuliny. Obniżenie ilości glukozy u matki tłumaczy się również zwiększoną absorpcją glukozy przez płód. Ścisła kontrola poziomu glukozy, ketonu, równowagi kwasowo-zasadowej jest wymagana, aby zapobiec rozwojowi śpiączki hipoglikemicznej lub ketonowej.

W II trymestrze, ze względu na zwiększoną produkcję hormonów łożyskowych, które przeciwdziałają insulinie, zwiększa się glukoza we krwi kobiety ciężarnej, pojawiają się typowe dolegliwości cukrzycowe (suchość, pragnienie, swędzenie), a w moczu pojawia się glukoza. Ponownie, kwasica ketonowa zagraża. Dlatego konieczne jest zwiększenie dawki insuliny.

W trymestrze III, z objawami niewydolności łożyska, ilość hormonów przeciwdziałających insulinie zmniejsza się, poziom cukru ponownie spada, jest to spowodowane wytwarzaniem insuliny przez owoce. Dlatego należy zmniejszyć ilość wstrzykiwanej insuliny.

W pracach występuje duża labilność (ruchliwość, zmiany) zawartości cukru. Stres związany z porodem (strach i ból) powoduje wzrost glukozy i możliwość kwasicy. Jednak praca wykonana przy narodzinach dużego płodu, urazu i utraty krwi może szybko doprowadzić do gwałtownego spadku poziomu glukozy i śpiączki hipoglikemicznej.

W okresie poporodowym obserwuje się również hipoglikemię (niski poziom glukozy), do 4-5 dnia poziom cukru stopniowo wzrasta. Dawki insuliny powinny odpowiednio wzrastać lub zmniejszać się. W ciągu 7-10 dni po urodzeniu poziom glukozy osiąga poziom obserwowany przed ciążą.

Można powiedzieć, że cukrzyca i ciąża wzajemnie się pogarszają. Ciąża wymaga wzmożonych funkcji, a istniejące narządy i układy są znacznie osłabione. Dlatego zaburzenia naczyniowe znacząco postępują, zaburzenia naczyniowe siatkówki obserwuje się u 35% kobiet w ciąży. Nefropatia cukrzycowa prowadzi do gestozy, występuje u 6–30% kobiet w ciąży – odmiedniczkowe zapalenie nerek i bakteriuria – zaburzenia naczyniowe w nerkach i dodatkowa infekcja.

Podczas porodu często powstaje słabość w pracy z powodu nadmiernego rozciągania macicy przez duże owoce. Długie porody pogarszają obraz niedotlenienia, może rozpocząć się zamartwica. Z powodu dużego płodu wzrasta uraz matki i płodu. W płodzie – złamanie obojczyka lub kości ramiennej, możliwe uszkodzenie czaszki. A matka – pęknięcia szyjki macicy, ściany pochwy, krocze, często powodują jej rozwarstwienie (lerineotomia).

Częstość powikłań poporodowych w cukrzycy jest pięciokrotnie wyższa niż w przypadku zdrowego połogu. Liczba zakaźnych, rannych, oddechowych zaburzeń. Ze względu na zmniejszenie ilości laktogenu łożyskowego, laktacja gruczołów mlecznych jest zmniejszona.

Podczas ciąży i porodu ciężkość powikłań zależy od rodzaju cukrzycy.

Prowadzenie ciąży u pacjentów z cukrzycą

Monitorowanie kobiet ciężarnych cierpiących na cukrzycę odbywa się w warunkach zarówno pogotowia ratunkowego, jak i szpitala, a także oddziałów specjalistycznych szpitali położniczych. Kobiety, u których rozpoznano cukrzycę przed zajściem w ciążę, powinny zostać zbadane podczas planowania, co określa typ cukrzycy i stopień jej kompensacji, obecność uszkodzenia naczyniowego charakterystycznego dla cukrzycy.

Badane są przeciwciała przeciwko trzustkowym komórkom beta, przeciwciała przeciwko insulinie. W „School of Diabetes” uczy się metody samokontroli insulinoterapii. W ciąży, niezależnie od rodzaju cukrzycy, wszystkie są przenoszone na wprowadzenie odpowiednich dawek insuliny, kompensując podwyższony poziom glikemii (podwyższony poziom cukru we krwi). Leki obniżające poziom cukru przyjmowane doustnie należy anulować ze względu na embriotoksyczne i teratogenne działanie tych leków. Po szczegółowym badaniu, kwestii dopuszczalności wystąpienia ciąży, ryzyko jej przenoszenia jest rozwiązane.

Ciąża jest przeciwwskazana u:

  • obecność szybko postępujących lub istniejących poważnych zaburzeń naczyniowych siatkówki, zagrażających ślepocie lub nefropatii, które mogą stanowić zagrożenie dla życia, z ciężkim stanem przedrzucawkowym;
  • insulinooporność, obecność przeciwciał na insulinę. Labilny (zmienny) przebieg cukrzycy;
  • obecność cukrzycy u obojga rodziców, co dramatycznie zwiększa ryzyko chorób płodu;
  • połączenie cukrzycy i uczulenia Rh u przyszłej matki, znacznie pogarszające rokowanie dla płodu;
  • połączenie cukrzycy z aktywną gruźlicą płuc, w ciąży grożącej poważnym zaostrzeniem procesu.

O możliwości przedłużenia ciąży decyduje rada lekarzy – położnik-ginekolog, endokrynolog, terapeuta, a czasem specjalista od gruźlicy.

Przypadek z praktyki. Ciężarne MO, 35 lat, z cukrzycą typu II, 8 tygodni ciąży, zagrożone nawykowym poronieniem. Przed istniejącą ciążą wystąpiły 3 poronienia w pierwszym trymestrze ciąży i martwym porodzie w 25 tygodniu ciąży. Diagnoza ujawniła poważne zaburzenia mikrokrążenia, zagrożenie ślepotą i nefropatią. Rada lekarzy zaleciła M.O. przerwać ciążę z powodu ciężkich przepowiedni dla niej i dla płodu.

Ale nie tylko MO, ale wiele kobiet z chorobami narządów wewnętrznych, które zagrażają pogorszeniem ich stanu lub nawet śmiercią w czasie ciąży, lekceważą rady lekarzy i przedłużają ciążę z maniakalnym pomysłem urodzenia dziecka, nawet kosztem własnego życia.

Odpowiednio M.O. odmówił przerwania ciąży i zaczął ją znosić.

Ciąży udało się uratować. Ale ujawniono pogorszenie naczyń siatkówki. Od 22 tygodnia rozpoczyna się połączony stan przedrzucawkowy z nefropatią, obrzękiem i nadciśnieniem. M.O. był pilnie hospitalizowany. Długotrwałe leczenie dożylne stanu przedrzucawkowego i niewydolności łożyska, wprowadzenie hormonów kortykosteroidowych w celu przyspieszenia dojrzewania środka powierzchniowo czynnego w płucach płodu.

Zrobiono to z powodu niewystarczającego efektu leczenia. Nastąpiło gwałtowne pogorszenie wzroku pacjenta, była prawie ślepa. Rozpoczęła się destabilizacja poziomu glukozy we krwi, zaczął się pojawiać stan gi-glikaemicheskim.

Dlatego przedwczesne poród przeprowadzono w 28-29 tygodni.

Z powodu przewlekłego niedotlenienia płodu wykonano cesarskie cięcie. Wyodrębniono dziewczynę o masie 3000 g, objawach wcześniactwa i czynnościowej niedojrzałości narządów (a jest to 29 tygodni) – przerostowej postaci fetopatii cukrzycowej. Matka poświęciła widok na narodziny córki.

Leczenie cukrzycy w czasie ciąży

Ciężkość powikłań ciąży w cukrzycy powoduje konieczność powtarzanych hospitalizacji w miarę rozwoju ciąży. Celem tych hospitalizacji jest zapobieganie możliwym powikłaniom ciąży i cukrzycy.

Pierwsza hospitalizacja jest przeprowadzana przy pierwszym leczeniu ciężarnej kobiety w poradni przedporodowej. Celem tej hospitalizacji jest dokładne określenie czasu trwania ciąży, poradnictwo genetyczne, w zależności od wskazań, amniopunkcja, kordocenteza, biopsja kosmówki. Wykonuje się USG w celu wykrycia embriopatii cukrzycowej. Dawka insuliny jest dostosowywana. Podano informacje na temat kontrolowania nie tylko poziomu glikemii, ale także glikozurii (pojawienia się glukozy w moczu), acetonurii – pojawienia się ketonów w moczu. Wyjaśnia cechy diety, która jest potrzebna niezależnie od rodzaju cukrzycy. Przeprowadzono dogłębne badanie zakażeń układu moczowo-płciowego i leczenie zidentyfikowanych zakażeń. Jedynym możliwym rodzajem korekcji układu odpornościowego dla kobiet w ciąży jest podawanie czopków doodbytniczych Viferon lub Kipferon.

Druga hospitalizacja trwa 8-12 tygodni. W tym czasie konieczna jest modyfikacja dawki insuliny ze względu na początek względnej hipoglikemii (zmniejszenie stężenia cukru we krwi). Powtarzające się USG, kontrola wielkości płodu, wykrywanie wad rozwojowych, ilość płynu owodniowego. Wymagane badanie przez okulistę, identyfikacja stanu naczyń siatkówki. Zidentyfikowano objawy groźnej aborcji, w razie potrzeby przepisano leczenie.

Trzecia hospitalizacja trwa od 20 do 24 tygodni. Kolejne dostosowanie dawek insuliny.

Kontrola obecności lub rozwoju zmian małych naczyń charakterystycznych dla cukrzycy. Zidentyfikowano oznaki rozwoju połączonego stanu przedrzucawkowego. Monitorowanie USG – stan łożyska, zgodność wielkości płodu z okresem ciąży, objawy fetopatii cukrzycowej, ilość płynu owodniowego. Przebieg terapii metabolicznej (metabolizm – metabolizm) prowadzony jest przez trzy tygodnie w celu zapobiegania niewydolności łożyska i niedotlenieniu płodu.

Następna hospitalizacja następuje w 30-32 tygodniu ciąży. Kolejna korekta dawek insuliny, określenie obecności lub występowania zmian małych naczyń. Ocena stanu płodu i łożyska za pomocą ultradźwięków, dopplerowskiego przepływu krwi w łożysku i płodzie. Badane jest także bicie serca płodu – zapis CTG. Kontrola krzepnięcia krwi, hormonów łożyskowych. Zapobieganie niewydolności produkcji surfaktantów w płucach płodu. Określany jest czas i sposób dostawy.

Dostawy są realizowane tak blisko, jak to tylko możliwe, pełnej ciąży, ale ryzyko śmierci płodu i utraty płodu podczas porodu jest brane pod uwagę. Z naruszeniem prezentacji płodu, ciężkiej cukrzycy, wysokiego ryzyka utraty płodu podczas porodu, cesarskie cięcie wykonuje się w 36-37 tygodniu ciąży. Możliwa poród we wcześniejszych etapach ciąży. Wszystko zależy od kompensacji cukrzycy, ciężkości powikłań, stanu kobiety w ciąży i płodu. Konieczne jest uwzględnienie dramatycznych zmian poziomu glukozy we krwi podczas porodu i wczesnego okresu poporodowego.

Przypadek z praktyki. Pacjent w wieku 32 lat. Cukrzyca typu I, wrodzona, obecność przeciwciał przeciwko komórkom beta trzustki. Otrzymano za dostawę w okresie 34 tygodni ciąży z ciężkim stanem przedrzucawkowym, nadciśnieniem i ostrym wielowodzie. Rozpoczęto dożylne podawanie leków przeciwhipoksydowych (leków stosowanych w leczeniu niedotlenienia) i mikronizowanej heparyny, co stanowiło zapobieganie DIC.

Podczas kompensacji ciśnienia krwi i stężenia glukozy we krwi przeprowadzono ostrożną amniotomię (otwarcie błony płodu) ze stopniowym uwalnianiem płynu.

Podczas monitorowania CTG wykryto ciężkie niedotlenienie płodu i hipoplastyczną postać fetopatii cukrzycowej.

Suma poważnych ryzyk cukrzycowych i położniczych spowodowała zmianę planu dostawy na operacyjny. Wykonano cesarskie cięcie – wyprowadzono żywego, przedwczesnego, hipotroficznego chłopca z zamartwicą, ważącego 1300 g. Następnie dziecko miało wrodzoną chorobę serca, zespolenie palców. Okres pooperacyjny drugiego dnia był powikłany ciężką hipoglikemią, kwasicą ketonową, śpiączką hipoglikemiczną. Rozpoczęto natychmiastowy wtrysk 40% glukozy, ale to nie pomogło, śmierć nastąpiła. Podczas sekcji zwłok stwierdzono obrzęk mózgu z klinem móżdżku w otworze potylicznym, przyczyną śmierci. To było w automatyzmie działań medycznych. Po operacji przydzielany jest stół zerowy – tylko woda, słaby bulion. I dawki insuliny nie zostały dostosowane na czas. Zmniejszono wpływ insuliny, głodu i wczesnej hipoglikemii pooperacyjnej (strach, utrata krwi). Poziom cukru spadł do zera. Dlatego nawet wstrzyknięcie dożylne 250 ml 40% glukozy nie pomogło.

Leave a Reply