+48800080568
Marszałkowska 34/50, 00-552 Warszawa, Poland

Metoda leczenia cukrzycy

Treść artykułu:



Sugarept – najlepszy i skuteczny środek na leczenie cukrzycy

Nowe metody leczenia cukrzycy typu 2

Cukrzyca typu 2 (T2DM) jest chorobą ogólnoustrojową, w trakcie której komórki organizmu tracą wrażliwość na insulinę i przerywają wchłanianie glukozy, w wyniku czego zaczynają osiadać we krwi.

Aby zapobiec nadmiernemu gromadzeniu się cukru we krwi, lekarze zalecają diabetykom ciągłe przestrzeganie diety i ćwiczeń nisko węglowodanowych. Jednak te interwencje nie zawsze dają pozytywny wynik, a choroba zaczyna się rozwijać, co powoduje, że osoba przechodzi do poważniejszych interwencji – poddaje się leczeniu. Ale jest nowy sposób leczenia cukrzycy typu 2, który zostanie omówiony teraz.

Kilka słów o chorobie

W przeciwieństwie do cukrzycy typu 1, cukrzyca typu 2 jest znacznie lepsza do leczenia, jeśli, oczywiście, rozpoczyna się w czasie. W tej chorobie zachowuje się praca trzustki, to znaczy nie ma niedoboru insuliny w organizmie, jak w pierwszym przypadku. Dlatego terapia zastępcza nie jest tutaj potrzebna.

Jednak biorąc pod uwagę, że w rozwoju T2DM poziom cukru we krwi przekracza normę, trzustka „wierzy”, że nie działa w pełni i zwiększa produkcję insuliny. W rezultacie ciało jest stale poddawane poważnemu stresowi, który powoduje stopniowe uszkodzenie jego komórek i przejście T2DM na T1DM.

Dlatego lekarze zalecają swoim pacjentom regularne monitorowanie poziomu cukru we krwi, a gdy wzrasta, natychmiast wdrażają środki, które zmniejszą go do normalnych limitów. W przypadku cukrzycy wystarczy po prostu przestrzegać diety i wykonywać ćwiczenia umiarkowane. Jeśli to nie pomoże, możesz skorzystać z leków redukujących cukier.

Ale wszystkie te metody leczenia cukrzycy są przestarzałe. Biorąc pod uwagę fakt, że liczba osób cierpiących na tę chorobę wzrasta z roku na rok, lekarze coraz częściej korzystają z nowego w leczeniu cukrzycy typu 2, proponowanego przez naukowców i różne firmy farmaceutyczne. Czy pozwalają pokonać tę dolegliwość lub przynajmniej zapobiec jej rozwojowi? To i wiele innych rzeczy zostanie omówionych teraz.

Nowe metody leczenia cukrzycy typu 2 sugerują stosowanie leków najnowszej generacji, w tym tak zwanych glitazonów. Są one podzielone na dwie grupy – pioglitazony i rozyglitazony. Te substancje czynne przyczyniają się do stymulacji receptorów znajdujących się w jądrach tkanki tłuszczowej i mięśniowej. Gdy te receptury są aktywowane, następuje zmiana transkrypcji genów odpowiedzialnych za regulację metabolizmu glukozy i lipidów, w wyniku czego komórki ciała zaczynają wchodzić w interakcje z insuliną, wchłaniając glukozę i nie pozwalając jej na osiadanie we krwi.

Grupa pioglitazonu obejmuje następujące leki:

Te leki są przyjmowane tylko 1 raz dziennie, niezależnie od czasu jedzenia. Na samym początku leczenia ich dawka wynosi 15-30 mg. W przypadku, gdy w takich ilościach pioglitazon nie daje pozytywnych wyników, jego dawkę zwiększa się do 45 mg. Jeśli lek stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami w leczeniu cukrzycy typu 2, wówczas jego maksymalna dawka nie powinna przekraczać 30 mg na dobę.

Jeśli chodzi o rozyglitazonow, następujące leki należą do ich grupy:

Te nowsze leki są przyjmowane doustnie kilka razy dziennie, również bez względu na czas jedzenia. W początkowej fazie leczenia dzienna dawka roinlitazonu wynosi 4 mg (2 mg na dawkę). Jeśli nie obserwuje się żadnego efektu, można go zwiększyć do 8 mg. Podczas prowadzenia terapii skojarzonej leki te są przyjmowane w minimalnych dawkach – nie więcej niż 4 mg na dobę.

Ostatnio leki te są coraz częściej stosowane w medycynie w leczeniu cukrzycy typu 2. Zarówno rosiglitisany, jak i pioglitazony mają wiele zalet. Ich odbiór zapewnia:

  • spadek oporności na insulinę;
  • blokowanie lipolizy, powodujące zmniejszenie stężenia wolnych kwasów tłuszczowych we krwi, co niekorzystnie wpływa na redystrybucję tkanki tłuszczowej;
  • zmniejszenie poziomów triglicerydów;
  • zwiększone poziomy HDL we krwi (lipoproteiny o wysokiej gęstości).

Dzięki tym wszystkim działaniom podczas przyjmowania tych leków osiąga się stabilną kompensację cukrzycy – poziom cukru we krwi prawie zawsze mieści się w normalnych granicach, a ogólny stan pacjenta poprawia się.

Jednak leki te mają również wady:

  • glitazony są mniej wydajne niż ich „bracia”, którzy należą do grup sulfonylomocznikowych i metformin;
  • rozyglitazony są przeciwwskazane do stosowania w przypadku problemów z układem sercowo-naczyniowym, ponieważ mogą powodować wystąpienie zawału serca lub udaru (a na układ sercowo-naczyniowy wpływa przede wszystkim rozwój cukrzycy);
  • Glitazony zwiększają apetyt i zwiększają masę ciała, co jest bardzo niepożądane w rozwoju cukrzycy typu 2, ponieważ może to prowadzić do innych problemów zdrowotnych i przejścia od T2DM do T1DM.

Wskazania i przeciwwskazania

Pioglitazony i rozyglitazony można stosować jako niezależne leki w leczeniu cukrzycy oraz w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem i metforminą (leczenie skojarzone stosuje się tylko w przypadku ciężkiej choroby). Z reguły są one przepisywane tylko wtedy, gdy terapia dietetyczna i umiarkowane ćwiczenia nie dają pozytywnego wyniku.

Główne przeciwwskazania do stosowania pioglitazonów i rozyglitazonów obejmują następujące stany fizjologiczne i patologiczne:

  • ciąża i laktacja;
  • wiek do 18 lat;
  • cukrzyca typu 1 i inne warunki, w których konieczne jest leczenie insuliną;
  • nadwyżka poziomu ALT jest ponad 2,5 razy;
  • choroby wątroby w ostrej fazie.

Oprócz tego, że te leki nowej generacji mają przeciwwskazania, mają również skutki uboczne. Najczęściej, gdy są przyjmowane u pacjentów, odnotowuje się:

    • Obrzęk, którego wygląd jest spowodowany zdolnością aktywnych składników tych leków do zatrzymywania płynów ustrojowych. Może to niekorzystnie wpływać na pracę układu sercowo-naczyniowego, zwiększając ryzyko niewydolności serca, zawału serca i innych chorób zagrażających życiu pacjenta.
    • Spadek poziomu hemoglobiny we krwi (niedokrwistość), który jest obarczony występowaniem problemów z mózgu, ponieważ zaczyna doświadczać niedoboru tlenu. W większości przypadków z powodu niedokrwistości dochodzi do naruszenia krążenia mózgowego, zmniejszenia drożności impulsów, pobudliwości ośrodkowego układu nerwowego itp. Wszystkie te warunki niekorzystnie wpływają na ogólny stan pacjenta.
    • Zakłócenie funkcji enzymów wątrobowych (ALT i AST), które powoduje rozwój niewydolności wątroby i innych stanów patologicznych. Dlatego podczas przyjmowania pioglitazonowa i restiglitzonova wymagane jest regularne wykonywanie biochemicznego badania krwi. I w tym

Jeśli poziom tych enzymów przekracza wartości normalne o ponad 2,5 razy, wymagane jest natychmiastowe wycofanie tych preparatów.

Incretomimetry

Kolejna nowa grupa leków, które niedawno zaczęły być stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2. Wśród tych środków najbardziej popularne są eksenatyd i sitagliptyna. Z reguły leki te są stosowane w połączeniu z metforminą.

  • zwiększone wydzielanie insuliny;
  • regulować produkcję soku żołądkowego;
  • spowolnienie procesu trawienia i wchłaniania pokarmu, co zapewnia tłumienie głodu i utraty wagi.

Podczas przyjmowania ingretinomimetikov możliwe nudności i biegunka. Jednak według lekarzy te działania niepożądane występują dopiero na samym początku terapii. Gdy tylko ciało przyzwyczai się do leku, znikają (trwa to około 3-7 dni).

Leki te zwiększają poziom insuliny we krwi i blokują syntezę glukagonu, tym samym stabilizując poziom cukru we krwi i poprawiając ogólny stan pacjenta. Ingeritomimetics mają długotrwały efekt, dlatego aby uzyskać spójne wyniki, wystarczy przyjmować je tylko raz dziennie.

Komórki macierzyste

Leczenie komórek macierzystych cukrzycy typu 2 jest kosztowną, ale najbardziej skuteczną metodą. Stosuje się go tylko w skrajnych przypadkach, gdy leczenie farmakologiczne nie daje żadnych wyników.

Wykorzystanie komórek macierzystych w leczeniu cukrzycy pozwala osiągnąć następujące wyniki:

  • całkowite przywrócenie funkcji trzustki i zwiększone wydzielanie insuliny;
  • normalizacja procesów metabolicznych;
  • eliminacja chorób endokrynologicznych.

Dzięki wykorzystaniu komórek macierzystych można całkowicie pozbyć się cukrzycy, co wcześniej było niemożliwe do osiągnięcia. Jednak to leczenie ma wady. Poza tym, że ta metoda jest bardzo droga, jest również nadal słabo poznana, a użycie komórek macierzystych u pacjenta może prowadzić do nieoczekiwanych reakcji ciała.

Terapia magnetyczna

Głównymi przyczynami rozwoju cukrzycy typu 2 są częste przepięcia i stresy nerwowe, które powodują wytwarzanie takich hormonów w organizmie, jak tyroksyna i adrenalina. Aby te hormony mogły zostać przetworzone, organizm potrzebuje dużo tlenu, który można uzyskać we właściwej ilości tylko dzięki intensywnemu wysiłkowi fizycznemu.

Ale ponieważ większość ludzi nie ma czasu na uprawianie sportu, hormony te gromadzą się w organizmie, wywołując w nim różne procesy patologiczne. Tak zaczyna się rozwijać cukrzyca typu 2. W tym przypadku bardzo skuteczne jest stosowanie terapii magnetycznej, która aktywuje pracę wszystkich narządów wewnętrznych i sprzyja aktywnemu przetwarzaniu tyroksyny i adrenoliny, zapobiegając w ten sposób postępowi choroby i normalizując poziom cukru we krwi.

Jednak stosowanie terapii magnetycznej nie zawsze jest możliwe. Ma swoje przeciwwskazania, które obejmują:

  • gruźlica;
  • ciąża;
  • niedociśnienie;
  • wysoka gorączka;
  • choroby onkologiczne.

Pomimo faktu, że w medycynie istnieje wiele metod leczenia cukrzycy typu 2, należy rozumieć, że wszystkie z nich były mało badane. Ich użycie może prowadzić do nieoczekiwanych konsekwencji. Dlatego, jeśli zdecydujesz się wypróbować na sobie najnowsze metody leczenia tej choroby, pomyśl dokładnie i omów wszystkie niuanse ze swoim lekarzem.

Materiał przygotowany przez autorów projektu
zgodnie z polityką redakcyjną strony.

Jakie metody są najbardziej skuteczne w leczeniu cukrzycy

Cukrzyca jest złożonym zaburzeniem metabolicznym. Pod tą nazwą kryje się kilka chorób, które powstają na doskonałych podstawach, które na różnych etapach różnią się w przebiegu rozwoju i rokowania.

Częstą cechą tych zaburzeń jest wzrost stężenia glukozy we krwi (hiperglikemia). Główną przyczyną tych zaburzeń są wady działania lub niewłaściwe uwalnianie insuliny.

Charakterystyka leczenia cukrzycy

Cukrzyca jest chorobą metaboliczną, której leczenie wymaga zintegrowanego podejścia. Leczenie cukrzycy wiąże się przede wszystkim z codziennymi zastrzykami z insuliny.

Objawy cukrzycy.

Jest to główny i jedyny sposób radzenia sobie z miejscem od samego początku cukrzycy typu 1 całkowity brak insuliny. I z cukrzycą typu 2, głównym leczeniem, oprócz środków niefarmakologicznych, tj. dieta, utrata masy ciała i regularne ćwiczenia fizyczne, to stosowanie doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Leczenie insuliną stosuje się również w grupie pacjentów z cukrzycą typu 2, jednak potrzeba jej stosowania zwykle występuje w późniejszych etapach leczenia.

Do opieka diabetologiczna powinien również obejmować:

  • leczenie dietetyczne;
  • aktywność fizyczna;
  • leczenie chirurgiczne;
  • szkolenie terapeutyczne.

Należy podkreślić, że leczenie niefarmakologiczne jest równie ważne jak terapia lekowa. Czasami w początkowej fazie cukrzycy typ 2 dieta i ćwiczenia fizyczne wystarczają do kontrolowania glikemii (poziomu glukozy we krwi) bez użycia leków i insuliny.

Dopiero po kilku latach, kiedy wyczerpują się endogenne zasoby (wytwarzane przez własną trzustkę), konieczne jest skorzystanie z pomocy farmakoterapii.

Ważnym elementem w leczeniu każdego typu cukrzycy jest zmiana nawyków żywieniowych. Celem tych zmian jest:

  • ulepszony metabolizm węglowodanów i tłuszczów;
  • zapobieganie rozwojowi powikłań, takich jak na przykład retinopatia cukrzycowa;
  • zmniejszenie ryzyka miażdżycy (hiperinsulinemia przyspiesza rozwój miażdżycy).

W celu określenia zaleceń konieczne jest indywidualne podejście do każdego pacjenta i ocena jego rzeczywistych możliwości.

Leczenie cukrzycy typu 1

Ten typ cukrzycy dotyczy głównie dzieci i młodzieży. Jego przyczyną jest zniszczenie własnego układu odpornościowego wysepek trzustki wytwarzających insulinę. Objawy cukrzycy pojawiają się tylko wtedy, gdy uszkodzonych jest 80-90% komórek beta (które uwalniają hormon).

Jedynym skutecznym leczeniem jest uzupełnienie niedoboru hormonu przez podawanie insuliny do końca życia. Bardzo ważną funkcję pełni również odpowiednio dobrana dieta i ćwiczenia.

Leczenie insuliną w cukrzycy typu 1

Choroba powoduje wyczerpanie rezerw trzustki, wprowadzenie insuliny musi być rozpoczęte od samego początku i trwać do końca życia. Konieczna jest również zmiana dawki leku, w zależności od potrzeb pacjenta (na początku występuje resztkowe wydzielanie insuliny, więc ilość leku może być mniejsza). Ponadto niektóre stany (infekcje, gorączka, wysiłek fizyczny) zmieniają zapotrzebowanie organizmu na insulinę.

Obecnie jest ich kilka rodzaje insuliny. Które różnią się czasem pracy i osiągnięciem najwyższego poziomu stężenia w surowicy. Szybka insulina zaczyna działać w mniej niż 15 minut po podaniu, osiągając maksymalny poziom w ciągu 1-2 godzin, a efekt utrzymuje się przez około 4 godziny.

Podobną charakterystykę wykazuje insulina o pośrednim czasie działania, który zaczyna działać około 2-4 godzin, osiągając szczyt w 4-6 godzin po podaniu. W przypadku insuliny długo działającej efekty są zauważalne dopiero po 4-5 godzinach, maksymalne stężenie osiąga 10 godzin i przestaje działać po 16-20 godzinach.

Ostatnio tzw. Peakless analogi insuliny, które zaczynają działać około 2 godzin po podaniu i poziom stężenia utrzymuje się przez całą dobę.

Obecność wielu rodzajów insuliny stwarza możliwość wyboru rodzaju terapii zgodnie z potrzebami i stylem życia pacjenta. Istnieje kilka możliwych modeli terapii insulinowej. Jednak najlepiej jest naśladować wzorzec wydzielania hormonu fizjologicznego.

Polega ona na stosowaniu małych dawek insuliny długo działającej lub analogów bezołowiowych, które wspierają poziomy glukozy przez całą dobę. A przed każdym użyciem żywności należy wprowadzić szybko działające leki w ilości odpowiedniej do objętości pożywienia.

Świetnie przełom w leczeniu cukrzycy Było to stworzenie pomp insulinowych, pozwalających na ponowne wprowadzenie hormonu w ciągu dnia bez konieczności wstrzykiwania. Dzięki temu pacjenci otrzymali znaczną swobodę w dziedzinie żywienia i sportu.

Dieta dla cukrzycy typu 1

Dieta cukrzycowa opiera się na tych samych zasadach, co każda zrównoważona dieta zdrowej osoby. Posiłki powinny być regularne, a ich kaloryczność jest równomiernie rozłożona. Należy zwrócić uwagę na odpowiednie proporcje składników odżywczych.

Podczas insulinoterapia przy stałym schemacie wstrzykiwania pacjenci powinni jeść co najmniej 5 razy dziennie z określoną zawartością kalorii i odpowiednim stosunkiem białek, cukrów i tłuszczów.

Większość dziennego zapotrzebowania (50-60%) powinna stanowić węglowodany, ponieważ są one głównym źródłem energii dla ludzi. Ale trzeba jeść przede wszystkim złożone węglowodany, które są obecne w zbożach, warzywach i owocach. I prawie całkowicie eliminuje sacharozę, która jest szybko absorbującym węglowodanem i prowadzi do trudnej do opanowania hiperglikemii po jedzeniu.

Co najmniej 15% energii musi być zasilane białkami. W dieta dla diabetyków Konieczne jest włączenie przede wszystkim wysokowartościowych białek (pochodzenia zwierzęcego), które zawierają wszystkie niezbędne rodzaje aminokwasów, w przeciwieństwie do większości białek roślinnych.

Spożycie tłuszczu należy zmniejszyć do 30% dziennego zapotrzebowania na energię. Ważne jest, aby tłuszcze nasycone (zwierzęta) nie przekraczały 10% dostarczanej energii. Znacznie bardziej użyteczne są nienasycone kwasy tłuszczowe występujące w żywności pochodzenia roślinnego.

Ćwiczenia i cukrzyca typu 1

Aktywność fizyczna odgrywa ważną rolę w leczeniu cukrzycy, ale może również powodować niebezpieczne warunki glikemiczne. Dlatego ważne jest, aby zrozumieć wpływ sportu na metabolizm węglowodanów. Obciążenie powoduje, że komórki stają się bardziej wrażliwe na działanie insuliny – w rezultacie więcej cząsteczek glukozy przenika do komórek, a co za tym idzie, jej stężenie we krwi spada.

Jeśli terapia nie zostanie zmieniona, poziom glukozy, który jest w rzeczywistości jedynym źródłem energii dla mózgu, może być niebezpiecznie zmniejszony, prowadząc do śpiączki. Dlatego należy zaplanować ćwiczenia.

Przed treningiem należy wziąć dodatkową ilość węglowodanów, a także zmniejszyć dawkę insuliny. Jeśli ćwiczenia są długie, powinieneś pomyśleć o dodatkowych posiłkach podczas ćwiczeń.

Informacje o cukrzycy stanowią integralną część terapii. Zrozumienie natury choroby przez pacjenta znacząco zwiększa szanse na właściwe leczenie. Pacjent powinien być w stanie zmienić dawkę leku, w zależności od stylu życia i diety. Ma to głęboki wpływ na opóźniony rozwój powikłań, które znacząco pogarszają jakość życia.

Przeszczep trzustki lub wysepki

To jest alternatywa nowoczesna metoda leczenia cukrzycy. Cała trzustka jest przeszczepiana najczęściej razem z nerką u osób, u których choroba doprowadziła do niewydolności nerek.

Zapewnia to niezależność od uciążliwej procedury dializy i leczenia insuliną. Wadą jest konieczność zapobiegania odrzucaniu przeszczepionych narządów, co ma wiele skutków ubocznych.

Transplantacja tylko wysepek wiąże się z mniejszym ryzykiem. Jednak po pewnym czasie komórki te osłabiają się i muszą zostać ponownie przeszczepione.

Leczenie cukrzycy typu 2

Jest to najczęstszy typ cukrzycy. Dotyczy 5% społeczeństwa w naszym kraju. W tym przypadku problem dotyczy zarówno działania insuliny, jak i jej wydzielania. Pod wpływem dowolnego czynnika (głównie otyłości) komórki organizmu stają się odporne na działanie insuliny, co prowadzi do zwiększenia jej wydzielania.

Opieka nad cukrzycą jest uciążliwa i wymaga zintegrowanego podejścia.

Trzustka wytwarza więcej hormonów, aż jej potencjał zostanie wyczerpany, a wysepki ulegną degradacji. Pojawia się nowy problem – niedobór insuliny z utrzymującą się opornością na insulinę. Metabolizm węglowodanów jest zaburzony i rozwija się hiperglikemia.

W przypadku cukrzycy typu 2 czynniki środowiskowe odgrywają ogromną rolę – to styl życia, dieta, masa ciała i objętość brzucha. Leczenie rozpoczyna się od zmiany tych elementów. Dzięki odpowiednim modyfikacjom można wyleczyć tę straszną chorobę.

Jeśli nie jest to możliwe, stosuje się doustne leki przeciwcukrzycowe. Dopiero gdy trzustka traci zdolność wytwarzania hormonów, rozpoczyna się leczenie insuliną.

Dieta dla cukrzycy typu 2

Leczenie dietetyczne jest niezbędne w zwalczaniu cukrzycy typu 2. Otyłość, zwłaszcza brzuszna, jest najważniejszym czynnikiem ryzyka, który prowadzi do wystąpienia cukrzycy typu 2. Szacuje się, że ponad 75% osób z rozpoznaną cukrzycą typu 2 ma otyłość lub nadwagę.

W związku z tym ważny krok w tym kierunku leczenie cukrzycy to dieta o umiarkowanej kaloryczności, która prowadzi do utraty wagi. Dieta pomoże kontrolować cukrzycę, a także ochroni przed negatywnymi skutkami otyłości, takimi jak wysokie ciśnienie krwi, uszkodzenie stawów, a przede wszystkim miażdżyca.

Zmniejszenie masy ciała o zaledwie 5-10% prowadzi do poprawy metabolizmu węglowodanów i tłuszczów. Idea leczenia dietą jest niezwykle ważna i obowiązkowa w leczeniu cukrzycy. Niemniej jednak wprowadzenie wszystkich elementów diety do codziennego życia pacjenta jest bardzo trudne, a czasami niemożliwe. Problem ten dotyczy głównie osób z cukrzycą typu 2 zdiagnozowaną w starszym lub średnim wieku.

Ogólne zasady „diety cukrzycowej” obejmują:

  • potrzeba regularnego spożywania żywności;
  • jednolita zawartość kaloryczna każdego posiłku;
  • ograniczenie kalorii żywności (w przypadku osób otyłych);
  • Prawidłowo dobrana kompozycja diety, która chroni przed rozwojem powikłań cukrzycy, na przykład miażdżycy.

Jak widać, pod hasłem dieta cukrzycowa istnieje zdrowy styl życia z prawidłowym spożyciem żywności z ograniczoną ilością kalorii. Przed wprowadzeniem diety ważne jest ustalenie, czy pacjent może mieć prawidłową masę ciała. U osób z nadwagą należy zmniejszyć liczbę przyjmowanych kalorii u osób z niedowagą – aby zwiększyć.

Głównym problemem u osób z cukrzycą typu 2 jest nadwaga. Ważne jest, aby poprawnie obliczyć ostateczną masę ciała, do której należy dążyć (maksymalnie 2 kg na tydzień).

Ta tak zwana optymalna masa ciała:

  • Zasada Brocka: (wysokość w cm – 100). Na przykład dla pacjentów o wysokości 170 cm optymalna waga wynosi 70 kg;
  • Reguła Lorentza: (wzrost w cm – 100 – 0,25 * (wzrost w cm – 150), na przykład przy wzroście 170 cm – 65 kg.

W zależności od masy ciała i rodzaju wykonywanej pracy ustalane są następujące dzienne kalorie:

  • dla osób prowadzących siedzący tryb życia: 20-25 kcal / kg masy ciała;
  • dla osób pracujących przy średnich obciążeniach: 25-30 kcal / kg;
  • dla osób o dużym obciążeniu 30-40 kcal / kg.

Osoby z cukrzycą i nadwagą powinny mieć zmniejszone spożycie kalorii 250-500 kcal / dzień. Idealnie, dieta powinna być uzupełniona umiarkowanymi i regularnymi ćwiczeniami.

Obecnie diety o bardzo dużej redukcji kalorycznej nie są zalecane, na przykład, o 700 kcal lub nawet 1000 kcal dziennie. Takie diety są często skazane na niepowodzenie z powodu nadmiernych ograniczeń, które pozbawiają pacjenta poczucia nadziei i prowadzą do utraty zaufania do dietetyka.

Osoby z cukrzycą typu 2, które są leczone dietą lub dietą i lekami doustnymi, mogą spożywać około 3-4 posiłków dziennie. Osoby otrzymujące insulinę powinny jeść co najmniej 5 razy dziennie. Ta potrzeba jest związana z intensywna insulinoterapia.

Wielokrotne wstrzyknięcia insuliny wymagają odpowiedniej ochrony w postaci przyjmowania pokarmu. Z tego powodu można uniknąć zagrażającej życiu ostrej hipoglikemii.

Prawidłowy stosunek głównych składników diety do cukrzycy:

Pożądane są białka z żywności, takiej jak rośliny, ryby i drób.

Tłuszcz nie może przekraczać 30% dziennej dawki kalorii. Jest to szczególnie ważne dla osób cierpiących na otyłość, jak również dla powikłań cukrzycy w postaci miażdżycy. Obecnie uważa się, że tłuszcze nasycone (szkodliwe) zawarte w mięsie i produktach mlecznych nie powinny przekraczać 10% dziennej diety. Zaleca się stosowanie tłuszczów z oliwy z oliwek, pestek winogron, ale w ograniczonych ilościach.

Węglowodany powinien wynosić 50-60% całkowitej dawki energii. Zalecane są głównie węglowodany złożone zawarte w zbożach i innych produktach roślinnych.

Spożycie dużych ilości węglowodanów, bez jednoczesnego spożywania błonnika, może spowodować zaostrzenie hiperglikemii (zwiększenie stężenia cukru we krwi). Cukry, takie jak sacharoza (część białego cukru), fruktoza (cukier zawarty w owocach) mogą być spożywane tylko w małych ilościach lub całkowicie wykluczone z diety.

Wpływ alkoholu na przebieg i leczenie cukrzycy może być zarówno pozytywny, jak i negatywny. Korzyści wynikające ze spożywania umiarkowanych ilości alkoholu to jego korzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy.

Pozytywny efekt wyraża się w postaci zwiększenia liczby frakcji cholesterolu HDL, zmniejszenia krzepliwości krwi, zmniejszenia poziomu insuliny we krwi i zwiększenia wrażliwości na insulinę.

Negatywny wpływ spożywania alkoholu wiąże się z jego większą kalorycznością (7 kcal / g alkoholu), a także ze znacznym ryzykiem hipoglikemii po jego użyciu. Co ważne, hipoglikemia może wystąpić po wypiciu niewielkiej ilości alkoholu, często nawet w ciągu kilku godzin po spożyciu, a objawy zatrucia są bardzo podobne do objawów hipoglikemii i obie te sytuacje można łatwo pomylić. Istotnym problemem spożywania alkoholu jest ryzyko uzależnienia.

Obecnie dozwolone maksymalne zużycie:

  • 20-30 gramów alkoholu (2-3 jednostki) dziennie dla mężczyzny;
  • 10-20 g alkoholu (1-2 jednostki) dziennie dla kobiety pod względem czystego etanolu.

Jedna jednostka (10 g) czystego alkoholu znajduje się w 250 ml piwa, 100 ml wina i 25 g wódki.

Brak ruchu – jest to jeden z czynników predysponujących do rozwoju cukrzycy. Regularna aktywność fizyczna zmniejsza ryzyko rozwoju choroby nawet o 60%. Ćwiczenia mają korzystny wpływ na metabolizm węglowodanów, zwiększają wrażliwość tkanek na insulinę. Ponadto podczas wysiłku wzrasta zużycie glukozy, a co za tym idzie, jego stężenie we krwi spada.

Doustne leki przeciwcukrzycowe

Jeśli dieta dla diabetyków i ćwiczenia fizyczne są nieskuteczne lub, jak to często bywa, trudne do wykonania, uciekają się do farmakoterapii.

Istnieją dwie główne grupy leków doustnych na cukrzycę: stymulowanie produkcji insuliny w trzustce i obniżanie poziomu glukozy we krwi. Są wybierane w zależności od tego, co przeważa w organizmie: insulinooporność lub niedobór hormonów.

Przygotowania różnych grup można łączyć ze sobą w celu utrzymania kontroli glikemii. Gdy przestają być skuteczne, wstrzykuje się insulinę. Początkowo można stosować małe dawki podczas przyjmowania tabletek. Jednak w końcu przejdź do pełnej terapii insulinowej.

Terapia insuliną typu 2

Wykonuje się go w taki sam sposób, jak w przypadku cukrzycy typu 1.

Cukrzyca typu 2: leczenie. Współczesne leczenie cukrzycy typu 2

Jedną z najbardziej znanych patologii wpływających na układ hormonalny jest cukrzyca. Choroba występuje w wyniku słabej aktywności hormonu trzustki. Jeśli absolutnie nie zostanie wyprodukowany, pierwszy typ zostanie zdiagnozowany we wszystkich innych przypadkach – drugi. Stopnie cukrzycy różnią się poziomem uzależnienia pacjenta od insuliny.

Dlaczego ludzie mają cukrzycę typu 2?

Niedawno, jak wykazano w prawie każdym opisie przypadku, cukrzyca typu 2 była chorobą osób starszych. Najczęściej rozwijał się u pacjentów powyżej czterdziestego roku życia. Obecnie nawet u młodzieży można zdiagnozować cukrzycę typu 2. Leczenie choroby jest zawsze ustalane indywidualnie i zależy od historii pacjenta. Jednak u wszystkich ludzi można zaobserwować ciągłe naruszanie metabolizmu węglowodanów wraz z rozwojem dysfunkcji receptora insuliny.

  1. Predyspozycje genetyczne (dziedziczne).
  2. Otyłość spowodowana siedzącym trybem życia i przejadaniem się.
  3. Złe nawyki.
  4. Obecność innych chorób układu hormonalnego (hipo-, nadczynność tarczycy, patologia przysadki mózgowej, kora nadnerczy).
  5. Powikłania po poważnych chorobach trzustki (zapalenie trzustki, rak).
  6. Nadciśnienie tętnicze.
  7. Systematyczne przejadanie się, niezrównoważona dieta.

Grupy ryzyka

Przyczyny cukrzycy, wywołujące rozwój choroby, można rozszerzyć o pewne dodatkowe czynniki. Tak więc grupa ryzyka obejmuje osoby w wieku powyżej czterdziestu lat. Ponadto, jeśli istnieje predyspozycja genetyczna, takie stany jak ciężkie infekcje, urazy, operacje, ciąża, silny stres i długotrwałe stosowanie niektórych leków mogą „popchnąć” rozwój choroby.

Diagnoza i zależność od insuliny

Cukrzyca nie wykazuje oczywistych objawów i jest często wykrywana podczas laboratoryjnej analizy biochemicznej krwi lub moczu. Choroba postępuje bardzo powoli, ale może prowadzić do powikłań, które zostaną opisane poniżej.

Jeśli dana osoba jest już dotknięta chorobą taką jak cukrzyca typu 2, której leczenie i diagnoza nie zostały nawet przeprowadzone, jego organizm nadal produkuje insulinę. Synteza hormonu może być wystarczająca, głównym problemem jest to, że komórki receptorowe nie wykazują na nią wrażliwości.

Wskazaniem do zmiany na sztuczną insulinę nie jest poziom cukru we krwi, ale inne kryteria. Wraz z agresywnym, długotrwałym rozwojem choroby dochodzi do całkowitego wyczerpania komórek beta w trzustce. Gdy są prawie całkowicie zaniknięte, zsyntetyzowany hormon zostaje wprowadzony do schematu leczenia.

W przypadku rozpoznania cukrzycy typu 2 leczenie insuliną jest często nierozsądne. Pacjent musi przejść pełen zakres specjalnych badań, aby wiarygodnie określić poziom produkcji hormonów i odpowiedź komórek beta na to.

Insulina, u której zdiagnozowano drugi typ cukrzycy, przypisywana jest w skrajnych przypadkach, to znaczy z całkowitym wyczerpaniem komórek.

Objawy choroby

Ciało nie daje wyraźnych objawów, jednak poniższe warunki pomagają zrozumieć, że zdrowie jest zagrożone:

  • prawie stałe, pragnienie;
  • silny głód nawet po jedzeniu;
  • uporczywe suchość w ustach;
  • częste oddawanie moczu;
  • zmęczenie, zmęczenie, osłabienie;
  • bóle głowy;
  • niewyraźne widzenie;
  • niewyjaśnione wahania masy w kierunku zmniejszania się lub zwiększania.

Jeśli dana osoba często czuje się jak w tych warunkach, lepiej jest przetestować ją pod kątem pierwszego lub drugiego typu cukrzycy. Jeśli choroba zostanie wykryta na wczesnym etapie, będzie można uniknąć rozwoju powikłań.

Następujące objawy rzadko się manifestują:

  • powolne gojenie ran i ran;
  • swędzenie, zwłaszcza w pachwinie;
  • ostry, nieuzasadniony wzrost masy ciała;
  • częste infekcje grzybicze;
  • ciemne plamy w pachwinie, pod pachami, na szyi (acantokeratoderma);
  • mrowienie i drętwienie kończyn;
  • zmniejszyć libido.

Nowoczesna diagnostyka w celu wykrycia nieprawidłowości w metabolizmie węglowodanów pomaga ustalić przyczyny cukrzycy niezależnej od insuliny. Na tej podstawie przepisuje się skuteczne leczenie, które obejmuje dobór leków obniżających poziom glukozy w oparciu o przyczyny naruszeń. Prowadzone jest również leczenie chorób, które były czynnikiem rozwoju choroby, i eliminacja powikłań. Ważną rolę odgrywają badania profilaktyczne i regularne wizyty endokrynologa.

Leczenie narkotyków

Jeśli monoterapia, polegająca na ścisłej diecie, jest nieskuteczna, często konieczne jest przepisanie specjalnych leków, które obniżają poziom cukru. Niektóre nowoczesne środki farmakologiczne (przepisywane wyłącznie przez lekarza prowadzącego po zainstalowaniu przyczyn destabilizacji metabolizmu węglowodanów) nie wykluczają spożycia węglowodanów. Pomaga to zapobiec występowaniu stanów hipoglikemicznych. Wybór konkretnego leku i utworzenie schematu leczenia odbywa się z uwzględnieniem historii i indywidualnych cech pacjenta. Nie można przyjmować leku na cukrzycę za radą innego pacjenta, któremu pomógł, lub po prostu samodzielnie, w przeciwnym razie może to spowodować nieodwracalną szkodę dla ciała.

Środki farmakologiczne stosowane w leczeniu (wszystkie grupy tych leków są całkowicie przeciwwskazane w okresie ciąży i jeśli kobieta karmi dziecko mlekiem matki):

  1. Lekarstwo na cukrzycę należące do grupy sulfonylomocznika, na przykład leki Amaryl, Glyurenorm, Maninil, Diabeton.
  2. Stosunkowo innowacyjne sposoby przywrócenia wrażliwości komórek na insulinę (leki „Avandiya”, „Rosiglitazon”, „Aktos”, „Pioglitazon”).
  3. Lek „Siafor” i jego analogi, metformina biguanidowa.
  4. Połączone leki, takie jak Glibomet, Metaglip, Glucovans.
  5. Leki regulujące cukier po jedzeniu lub, innymi słowy, glinida.
  6. Leki, które spowalniają wchłanianie węglowodanów w jelitach i ich późniejsze trawienie, na przykład leki „Miglitol”, „Dibikor”, „Acarbose”.
  7. Inhibitory peptydazy dipeptydylowej (standardowe środki przeciwcukrzycowe).

Innowacyjne leki i leczenie

Leki z grupy liraglutydów są jedyne w swoim rodzaju. Zasada działania opiera się na naśladowaniu aktywności naturalnego hormonu GPL-1, który zapewnia innowacyjne podejście do leczenia choroby we wczesnych stadiach.

Wreszcie należy zauważyć, że wskaźnik poziomu hemoglobiny glikowanej staje się międzynarodowym kryterium skuteczności leczenia choroby.

Główne cele terapii

  1. Stymulacja normalnej syntezy naturalnej insuliny.
  2. Korekta ilości lipidów zawartych we krwi.
  3. Zmniejszenie szybkości wchłaniania glukozy do krwi z jelita, zmniejszając jej strawność.
  4. Zwiększona wrażliwość tkanek obwodowych na hormon.

Fizjoterapia

Pacjenci często wykazują ten sam rodzaj aktywności fizycznej. Może to być łatwe bieganie, jazda na rowerze, pływanie, spacery, spacery. Tryb i poziom trudności ćwiczeń jest ustalany przez lekarza na podstawie indywidualnych cech danej osoby.

Leczenie i zapobieganie powikłaniom

Ważnym czynnikiem w zapobieganiu powikłaniom jest kontrola ciśnienia krwi. Diagnoza automatycznie przenosi pacjentów do grupy wysokiego ryzyka, nawet przy niskim wzroście jej poziomu. Jeśli ktoś cierpi na nadciśnienie, jest to porównywalne z obecnością trzech dodatkowych czynników ryzyka. Są to zaburzenia składu tłuszczu (lipidów) we krwi (dyslipidemia), otyłości i palenia.

Odpowiednie środki wielokrotnie zmniejszają śmiertelność, zmniejszają ryzyko rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego i zapobiegają postępowi niewydolności nerek na różnych etapach rozwoju. Terapia mająca na celu obniżenie ciśnienia krwi powinna być dość agresywna, nawet u pacjentów z łagodnym nadciśnieniem. Jest to konieczność, która zapewnia ochronę nerek i dobry stan ogólny.

Jeśli to możliwe, należy unikać przepisywania leków, które osłabiają wrażliwość tkanek na insulinę. Cukrzyca ma negatywny wpływ na metabolizm tłuszczów i poziom glukozy we krwi, więc leki te należy również wykluczyć.

Osoby z cukrzycą typu 2 często muszą przepisywać kombinację leków przeciwnadciśnieniowych. Zaleca się rozpoczęcie takiej obróbki przy ciśnieniu do 140/90 mm / Hg. Art. Jeśli lekarz nie obniży ciśnienia poprzez optymalizację stylu życia, terapia taka rozpoczyna się na poziomie 130/80 mm / Hg. Art.

Lekarze twierdzą, że często istnieje potrzeba skorygowania zaburzeń metabolizmu tłuszczów. Przyjmowanie leków kontrolujących skład tłuszczowy krwi zmniejsza śmiertelność o 37-48%.

Leczenie neuropatii cukrzycowej

Powikłanie to dotyczy 75% pacjentów, u których rozwija się cukrzyca od kilku lat. Z reguły cierpią nerwy obwodowe i zmniejsza się wrażliwość na zmiany temperatury, pojawiają się mrowienie, drętwienie i pieczenie kończyn. Ta zmiana jest głównym czynnikiem ryzyka prowadzącym do powstania zespołu stopy cukrzycowej. W przypadku braku terapii skutkiem jest amputacja nóg.

Kwestia leczenia neuropatii jest osobna. Oprócz głównych leków przepisywane są leki działające na oksydacyjne uszkodzenia komórek, chroniące naczynia i nerwy, zapobiegające postępowi miażdżycy. Takie leki mają działanie hepatoprotekcyjne, to znaczy chronią wątrobę.

Herbata dla diabetyków

Oficjalna medycyna rzadko uznaje skuteczność środków ludowych. Jednak herbata z cukrzycy jest już uznawana w społeczności naukowej za użyteczny napój, który pomaga pacjentom osiągnąć uzdrowienie.

Mówimy o specjalnej odmianie, która nazywa się „herbata monastyczna”. Według oficjalnych badań pacjenci po użyciu czują się lekcy, energetyzowani, energetyzowani, co wynika z przywrócenia metabolizmu i normalizacji funkcji komórkowych organizmu.

Terapia herbaciana, działająca przy pomocy przeciwutleniaczy i składników aktywnych, wpływa na receptory komórkowe, stabilizując ich skuteczność i regenerację. Z tego powodu chore komórki stają się zdrowe, a cały organizm bierze udział w procesie zdrowienia.

„Herbatę klasztorną” można znaleźć tylko w jednym miejscu – w świętym klasztorze na Białorusi. Mnisi byli w stanie stworzyć wyjątkową mieszankę mocnych i rzadkich ziół. Napój zdążył już udowodnić swoją skuteczność w środowisku naukowym, cukrzyca typu 2, której leczenie opiera się na tych ziołach, zajmuje dwa tygodnie, co w pełni potwierdzają badania. Zaleca się, aby chory przestrzegał wskazań stosowanych w terapii herbaty.

Badania naukowe i „herbata monastyczna”

Cukrzyca typu 2, której leczenie występowało zgodnie z metodami tradycyjnej medycyny, często postępowało, co stało się przyczyną skrajnie negatywnej reakcji lekarzy. Jednak w odniesieniu do herbaty opinie zmieniły się w diametralnie przeciwnym kierunku.

Aby zidentyfikować wszystkie właściwości napoju, naukowcy przeprowadzili trzydziestodniowe badanie, w którym uczestniczyła grupa ochotników. Po tym, jak 27 osób cierpiących na tę chorobę przeszło cykl leczenia, zidentyfikowano następujące wyniki:

  1. 89% pacjentów wykazało gwałtowny spadek poziomu cukru we krwi. Wiek grupy badanych wahał się od 25 do 69 lat.
  2. 27 ochotników wykazało stabilną regenerację komórek.
  3. Ustalono znaczną poprawę nastroju i samopoczucia.
  4. W organizmie znacznie poprawiły się procesy metaboliczne.
  5. Herbata na cukrzycę zwiększyła libido u mężczyzn.

Zasady żywienia lub monoterapia

Odżywianie osób o podobnej diagnozie powinno podlegać ułamkowemu schematowi. Konieczne jest organizowanie 5-6 posiłków dziennie. Dieta w cukrzycy to głównie żywność o niskiej zawartości kalorii w ilości 25 Kcal na kg masy ciała.

Pacjent powinien wykluczać łatwo przyswajalne węglowodany, uzupełniając dietę terapeutyczną w pokarmy bogate w błonnik.

Zalety błonnika dla diabetyków

Włókno jest wskazane do stosowania w przypadku niepowodzenia metabolizmu węglowodanów. Celuloza roślinna zmniejsza wchłanianie glukozy w jelicie, co również zmniejsza jej stężenie we krwi. Produkty zawierające ten błonnik roślinny, usuwają nagromadzone toksyny, absorbują nadmiar płynu. Będzie to szczególnie przydatne dla osób, które oprócz cukrzycy są otyłe. Włókno obrzęknięte w przewodzie pokarmowym powoduje uczucie sytości i pomaga zmniejszyć spożycie kalorii bez nieznośnego uczucia głodu.

Maksymalny efekt można uzyskać, biorąc błonnik w pożywienie wraz ze złożonymi węglowodanami. Menu powinno być ograniczone do zawartości ziemniaka, lepiej moczyć bulwy przed obróbką cieplną. Lekkie węglowodany zawarte są w burakach, marchwi i grochu, które można przyjmować raz dziennie. Bez ograniczeń żywność dietetyczna pozwala uzupełnić dietę patissonami, ogórkami, cukinią, szczawiem, kapustą, bakłażanem, dynią, sałatą, bułgarskim pieprzem, kalarepą. Pokazuje użycie niesłodzonych odmian owoców i jagód. Alertness powinien być pokazany bananom, figom, persimmon.

Wyroby piekarnicze powinny być również prezentowane w małych ilościach. Lepiej jest preferować chleb otręby. Nawet produkty zbożowe i ziarna są wybierane na podstawie zawartości włókien. Dopuszczalne użycie jęczmienia, gryki, płatków owsianych, grysiku. Dieta cukrzycowa zawsze zawiera te zboża.

Podstawowe zasady monoterapii

  1. Znaczące ograniczenie zawartości soli w żywności.
  2. Połowa spożywanych tłuszczów to tłuszcze roślinne.
  3. Produkty muszą być bogate w minerały i witaminy.
  4. Za dzień dopuszczalne jest spożywanie 30 ml alkoholu, a nie więcej.
  5. Zaprzestanie palenia.
  6. Zakaz stosowania silnych bulionów, tłustych ryb, mięsa, serów, masła, kiełbasy, marynat i marynat, kaszy manny, ryżu.
  7. Częste spożywanie lodów, słodyczy, cukru, napojów gazowanych, słodkich soków, dżemu jest niedopuszczalne.

Jednostki ziarna

Chleb to ekwiwalent 10 gramów cukru i 25 gramów chleba. Ta zasada została stworzona specjalnie w celu ułatwienia tworzenia menu osobom cierpiącym na tę chorobę. Opracowano specjalne stoły, które znacznie ułatwiają obliczanie węglowodanów. Najczęściej technikę stosuje się, jeśli chorobą jest cukrzyca pierwszego typu, ale dla pacjentów z nadwagą jest to również konieczne.

Rola żywienia w życiu chorego na cukrzycę

Kwestia tego, co jedzą w cukrzycy, dotyczy wielu pacjentów. Należy pamiętać, że nawet gdy choroba ta zostanie zidentyfikowana, węglowodany są niezbędnym składnikiem odżywczym. Dieta powinna być kompletna, składająca się ze wszystkich substancji o istotnym znaczeniu. Gdy węglowodany są wchłaniane w organizmie, energia jest syntetyzowana i przechowywana. Dlatego połowa żywności powinna składać się ze złożonych, powolnych węglowodanów, które stopniowo zwiększają poziom glukozy.

Aby poprawnie skompilować receptury na cukrzycę typu 2, powinieneś znać indeks żywności (glikemicznej) w porównaniu z parametrem czystej glukozy, równym 100.

Około 20% diety powinno stanowić białka pochodzenia zwierzęcego i roślinnego. Konieczne jest jednak unikanie nadmiernych ilości białek zwierzęcych, które będą miały korzystny wpływ na pracę nerek i wątroby. Wystarczający poziom można uzyskać z roślin strączkowych.

Przepisy na cukrzycę są opracowane z ograniczoną zawartością tłuszczu, ale nie są całkowicie wykluczone. Należy pamiętać, że są one zawarte w jajkach, orzechach, rybach, mięsie. Takie obliczenia z czasem staną się nawykiem i nie będą tak uciążliwe.

Wniosek

Cukrzyca typu 2, której leczenie odbywa się pod ścisłym nadzorem medycznym, wycofuje się, ale nie jest całkowicie wyleczona. Aby poczuć pełnię jakości życia i doskonałe samopoczucie, należy przestrzegać zasad dobrego odżywiania i kontrolować przebieg choroby, regularnie odwiedzając endokrynologa.

Osoby, u których zdiagnozowano cukrzycę, powinny być przygotowane na fakt, że życie będzie pod ścisłą kontrolą. Dotyczy to przede wszystkim nawyków żywieniowych i stylu życia. Chociaż choroba, należąca do drugiego typu, nie jest tak ciężka jak pierwsza, wymaga osoby dyscypliny i woli.

Jeśli nie zastosujesz się do zaleceń lekarskich, typ II może łatwo przekształcić się w I, co znacznie pogarsza jakość życia. Dlatego nie powinieneś zaniedbywać własnego zdrowia, łatwo je stracić.

Leave a Reply