+48800080568
Marszałkowska 34/50, 00-552 Warszawa, Poland

Nowoczesne leczenie cukrzycy

Treść artykułu:



Sugarept – najlepszy i skuteczny środek na leczenie cukrzycy

Cukrzyca typu 2: leczenie. Współczesne leczenie cukrzycy typu 2

Jedną z najbardziej znanych patologii wpływających na układ hormonalny jest cukrzyca. Choroba występuje w wyniku słabej aktywności hormonu trzustki. Jeśli absolutnie nie zostanie wyprodukowany, pierwszy typ zostanie zdiagnozowany we wszystkich innych przypadkach – drugi. Stopnie cukrzycy różnią się poziomem uzależnienia pacjenta od insuliny.

Dlaczego ludzie mają cukrzycę typu 2?

Niedawno, jak wykazano w prawie każdym opisie przypadku, cukrzyca typu 2 była chorobą osób starszych. Najczęściej rozwijał się u pacjentów powyżej czterdziestego roku życia. Obecnie nawet u młodzieży można zdiagnozować cukrzycę typu 2. Leczenie choroby jest zawsze ustalane indywidualnie i zależy od historii pacjenta. Jednak u wszystkich ludzi można zaobserwować ciągłe naruszanie metabolizmu węglowodanów wraz z rozwojem dysfunkcji receptora insuliny.

  1. Predyspozycje genetyczne (dziedziczne).
  2. Otyłość spowodowana siedzącym trybem życia i przejadaniem się.
  3. Złe nawyki.
  4. Obecność innych chorób układu hormonalnego (hipo-, nadczynność tarczycy, patologia przysadki mózgowej, kora nadnerczy).
  5. Powikłania po poważnych chorobach trzustki (zapalenie trzustki, rak).
  6. Nadciśnienie tętnicze.
  7. Systematyczne przejadanie się, niezrównoważona dieta.

Grupy ryzyka

Przyczyny cukrzycy, wywołujące rozwój choroby, można rozszerzyć o pewne dodatkowe czynniki. Tak więc grupa ryzyka obejmuje osoby w wieku powyżej czterdziestu lat. Ponadto, jeśli istnieje predyspozycja genetyczna, takie stany jak ciężkie infekcje, urazy, operacje, ciąża, silny stres i długotrwałe stosowanie niektórych leków mogą „popchnąć” rozwój choroby.

Diagnoza i zależność od insuliny

Cukrzyca nie wykazuje oczywistych objawów i jest często wykrywana podczas laboratoryjnej analizy biochemicznej krwi lub moczu. Choroba postępuje bardzo powoli, ale może prowadzić do powikłań, które zostaną opisane poniżej.

Jeśli dana osoba jest już dotknięta chorobą taką jak cukrzyca typu 2, której leczenie i diagnoza nie zostały nawet przeprowadzone, jego organizm nadal produkuje insulinę. Synteza hormonu może być wystarczająca, głównym problemem jest to, że komórki receptorowe nie wykazują na nią wrażliwości.

Wskazaniem do zmiany na sztuczną insulinę nie jest poziom cukru we krwi, ale inne kryteria. Wraz z agresywnym, długotrwałym rozwojem choroby dochodzi do całkowitego wyczerpania komórek beta w trzustce. Gdy są prawie całkowicie zaniknięte, zsyntetyzowany hormon zostaje wprowadzony do schematu leczenia.

W przypadku rozpoznania cukrzycy typu 2 leczenie insuliną jest często nierozsądne. Pacjent musi przejść pełen zakres specjalnych badań, aby wiarygodnie określić poziom produkcji hormonów i odpowiedź komórek beta na to.

Insulina, u której zdiagnozowano drugi typ cukrzycy, przypisywana jest w skrajnych przypadkach, to znaczy z całkowitym wyczerpaniem komórek.

Objawy choroby

Ciało nie daje wyraźnych objawów, jednak poniższe warunki pomagają zrozumieć, że zdrowie jest zagrożone:

  • prawie stałe, pragnienie;
  • silny głód nawet po jedzeniu;
  • uporczywe suchość w ustach;
  • częste oddawanie moczu;
  • zmęczenie, zmęczenie, osłabienie;
  • bóle głowy;
  • niewyraźne widzenie;
  • niewyjaśnione wahania masy w kierunku zmniejszania się lub zwiększania.

Jeśli dana osoba często czuje się jak w tych warunkach, lepiej jest przetestować ją pod kątem pierwszego lub drugiego typu cukrzycy. Jeśli choroba zostanie wykryta na wczesnym etapie, będzie można uniknąć rozwoju powikłań.

Następujące objawy rzadko się manifestują:

  • powolne gojenie ran i ran;
  • swędzenie, zwłaszcza w pachwinie;
  • ostry, nieuzasadniony wzrost masy ciała;
  • częste infekcje grzybicze;
  • ciemne plamy w pachwinie, pod pachami, na szyi (acantokeratoderma);
  • mrowienie i drętwienie kończyn;
  • zmniejszyć libido.

Nowoczesna diagnostyka w celu wykrycia nieprawidłowości w metabolizmie węglowodanów pomaga ustalić przyczyny cukrzycy niezależnej od insuliny. Na tej podstawie przepisuje się skuteczne leczenie, które obejmuje dobór leków obniżających poziom glukozy w oparciu o przyczyny naruszeń. Prowadzone jest również leczenie chorób, które były czynnikiem rozwoju choroby, i eliminacja powikłań. Ważną rolę odgrywają badania profilaktyczne i regularne wizyty endokrynologa.

Leczenie narkotyków

Jeśli monoterapia, polegająca na ścisłej diecie, jest nieskuteczna, często konieczne jest przepisanie specjalnych leków, które obniżają poziom cukru. Niektóre nowoczesne środki farmakologiczne (przepisywane wyłącznie przez lekarza prowadzącego po zainstalowaniu przyczyn destabilizacji metabolizmu węglowodanów) nie wykluczają spożycia węglowodanów. Pomaga to zapobiec występowaniu stanów hipoglikemicznych. Wybór konkretnego leku i utworzenie schematu leczenia odbywa się z uwzględnieniem historii pacjenta i indywidualnych cech. Nie można przyjmować leku na cukrzycę za radą innego pacjenta, któremu pomógł, lub po prostu samodzielnie, w przeciwnym razie może to spowodować nieodwracalną szkodę dla ciała.

Środki farmakologiczne stosowane w leczeniu (wszystkie grupy tych leków są całkowicie przeciwwskazane w okresie ciąży i jeśli kobieta karmi dziecko mlekiem matki):

  1. Lekarstwo na cukrzycę należące do grupy sulfonylomocznika, na przykład leki Amaryl, Glyurenorm, Maninil, Diabeton.
  2. Stosunkowo innowacyjne sposoby przywrócenia wrażliwości komórek na insulinę (leki „Avandiya”, „Rosiglitazon”, „Aktos”, „Pioglitazon”).
  3. Lek „Siafor” i jego analogi, metformina biguanidowa.
  4. Połączone leki, takie jak Glibomet, Metaglip, Glucovans.
  5. Leki regulujące cukier po jedzeniu lub, innymi słowy, glinida.
  6. Leki, które spowalniają wchłanianie węglowodanów w jelitach i ich późniejsze trawienie, na przykład leki „Miglitol”, „Dibikor”, „Acarbose”.
  7. Inhibitory peptydazy dipeptydylowej (standardowe środki przeciwcukrzycowe).

Innowacyjne leki i leczenie

Leki z grupy liraglutydów są jedyne w swoim rodzaju. Zasada działania opiera się na naśladowaniu aktywności naturalnego hormonu GPL-1, który zapewnia innowacyjne podejście do leczenia choroby we wczesnych stadiach.

Wreszcie należy zauważyć, że wskaźnik poziomu hemoglobiny glikowanej staje się międzynarodowym kryterium skuteczności leczenia choroby.

Główne cele terapii

  1. Stymulacja normalnej syntezy naturalnej insuliny.
  2. Korekta ilości lipidów zawartych we krwi.
  3. Zmniejszenie szybkości wchłaniania glukozy do krwi z jelita, zmniejszając jej strawność.
  4. Zwiększona wrażliwość tkanek obwodowych na hormon.

Fizjoterapia

Pacjenci często wykazują ten sam rodzaj aktywności fizycznej. Może to być łatwe bieganie, jazda na rowerze, pływanie, spacery, spacery. Tryb i poziom trudności ćwiczeń jest ustalany przez lekarza na podstawie indywidualnych cech danej osoby.

Leczenie i zapobieganie powikłaniom

Ważnym czynnikiem w zapobieganiu powikłaniom jest kontrola ciśnienia krwi. Diagnoza automatycznie przenosi pacjentów do grupy wysokiego ryzyka, nawet przy niskim wzroście jej poziomu. Jeśli ktoś cierpi na nadciśnienie, jest to porównywalne z obecnością trzech dodatkowych czynników ryzyka. Są to zaburzenia składu tłuszczu (lipidów) we krwi (dyslipidemia), otyłości i palenia.

Odpowiednie środki wielokrotnie zmniejszają śmiertelność, zmniejszają ryzyko rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego i zapobiegają postępowi niewydolności nerek na różnych etapach rozwoju. Terapia mająca na celu obniżenie ciśnienia krwi powinna być dość agresywna, nawet u pacjentów z łagodnym nadciśnieniem. Jest to konieczność, która zapewnia ochronę nerek i dobry stan ogólny.

Jeśli to możliwe, należy unikać przepisywania leków, które osłabiają wrażliwość tkanek na insulinę. Cukrzyca ma negatywny wpływ na metabolizm tłuszczów i poziom glukozy we krwi, więc leki te należy również wykluczyć.

Osoby z cukrzycą typu 2 często muszą przepisywać kombinację leków przeciwnadciśnieniowych. Zaleca się rozpoczęcie takiej obróbki przy ciśnieniu do 140/90 mm / Hg. Art. Jeśli lekarz nie obniży ciśnienia poprzez optymalizację stylu życia, terapia taka rozpoczyna się na poziomie 130/80 mm / Hg. Art.

Lekarze twierdzą, że często istnieje potrzeba skorygowania zaburzeń metabolizmu tłuszczów. Przyjmowanie leków kontrolujących skład tłuszczowy krwi zmniejsza śmiertelność o 37-48%.

Leczenie neuropatii cukrzycowej

Powikłanie to dotyczy 75% pacjentów, u których rozwija się cukrzyca od kilku lat. Z reguły cierpią nerwy obwodowe i zmniejsza się wrażliwość na zmiany temperatury, pojawiają się mrowienie, drętwienie i pieczenie kończyn. Ta zmiana jest głównym czynnikiem ryzyka prowadzącym do powstania zespołu stopy cukrzycowej. W przypadku braku terapii skutkiem jest amputacja nóg.

Kwestia leczenia neuropatii jest osobna. Oprócz głównych leków przepisywane są leki działające na oksydacyjne uszkodzenia komórek, chroniące naczynia i nerwy, zapobiegające postępowi miażdżycy. Takie leki mają działanie hepatoprotekcyjne, to znaczy chronią wątrobę.

Herbata dla diabetyków

Oficjalna medycyna rzadko uznaje skuteczność środków ludowych. Jednak herbata z cukrzycy jest już uznawana w społeczności naukowej za użyteczny napój, który pomaga pacjentom osiągnąć uzdrowienie.

Mówimy o specjalnej odmianie, która nazywa się „herbata monastyczna”. Według oficjalnych badań pacjenci po użyciu czują się lekcy, energetyzowani, energetyzowani, co wynika z przywrócenia metabolizmu i normalizacji funkcji komórkowych organizmu.

Terapia herbaciana, działająca przy pomocy przeciwutleniaczy i składników aktywnych, wpływa na receptory komórkowe, stabilizując ich skuteczność i regenerację. Z tego powodu chore komórki stają się zdrowe, a cały organizm bierze udział w procesie zdrowienia.

„Herbatę klasztorną” można znaleźć tylko w jednym miejscu – w świętym klasztorze na Białorusi. Mnisi byli w stanie stworzyć wyjątkową mieszankę mocnych i rzadkich ziół. Napój zdążył już udowodnić swoją skuteczność w środowisku naukowym, cukrzyca typu 2, której leczenie opiera się na tych ziołach, zajmuje dwa tygodnie, co w pełni potwierdzają badania. Zaleca się, aby chory przestrzegał wskazań stosowanych w terapii herbaty.

Badania naukowe i „herbata monastyczna”

Cukrzyca typu 2, której leczenie występowało zgodnie z metodami tradycyjnej medycyny, często postępowało, co stało się przyczyną skrajnie negatywnej reakcji lekarzy. Jednak w odniesieniu do herbaty opinie zmieniły się w diametralnie przeciwnym kierunku.

Aby zidentyfikować wszystkie właściwości napoju, naukowcy przeprowadzili trzydziestodniowe badanie, w którym uczestniczyła grupa ochotników. Po tym, jak 27 osób cierpiących na tę chorobę przeszło cykl leczenia, zidentyfikowano następujące wyniki:

  1. 89% pacjentów wykazało gwałtowny spadek poziomu cukru we krwi. Wiek grupy badanych wahał się od 25 do 69 lat.
  2. 27 ochotników wykazało stabilną regenerację komórek.
  3. Ustalono znaczną poprawę nastroju i samopoczucia.
  4. W organizmie znacznie poprawiły się procesy metaboliczne.
  5. Herbata na cukrzycę zwiększyła libido u mężczyzn.

Zasady żywienia lub monoterapia

Odżywianie osób o podobnej diagnozie powinno podlegać ułamkowemu schematowi. Konieczne jest organizowanie 5-6 posiłków dziennie. Dieta w cukrzycy to głównie żywność o niskiej zawartości kalorii w ilości 25 Kcal na kg masy ciała.

Pacjent powinien wykluczać łatwo przyswajalne węglowodany, uzupełniając dietę terapeutyczną w pokarmy bogate w błonnik.

Zalety błonnika dla diabetyków

Włókno jest wskazane do stosowania w przypadku niepowodzenia metabolizmu węglowodanów. Celuloza roślinna zmniejsza wchłanianie glukozy w jelicie, co również zmniejsza jej stężenie we krwi. Produkty zawierające ten błonnik roślinny, usuwają nagromadzone toksyny, absorbują nadmiar płynu. Będzie to szczególnie przydatne dla osób, które oprócz cukrzycy są otyłe. Włókno obrzęknięte w przewodzie pokarmowym powoduje uczucie sytości i pomaga zmniejszyć spożycie kalorii bez nieznośnego uczucia głodu.

Maksymalny efekt można uzyskać, biorąc błonnik w pożywienie wraz ze złożonymi węglowodanami. Menu powinno być ograniczone do zawartości ziemniaka, lepiej moczyć bulwy przed obróbką cieplną. Lekkie węglowodany zawarte są w burakach, marchwi i grochu, które można przyjmować raz dziennie. Bez ograniczeń żywność dietetyczna pozwala uzupełnić dietę patissonami, ogórkami, cukinią, szczawiem, kapustą, bakłażanem, dynią, sałatą, bułgarskim pieprzem, kalarepą. Pokazuje użycie niesłodzonych odmian owoców i jagód. Alertness powinien być pokazany bananom, figom, persimmon.

Wyroby piekarnicze powinny być również prezentowane w małych ilościach. Lepiej jest preferować chleb otręby. Nawet produkty zbożowe i ziarna są wybierane na podstawie zawartości włókien. Dopuszczalne użycie jęczmienia, gryki, płatków owsianych, grysiku. Dieta cukrzycowa zawsze zawiera te zboża.

Podstawowe zasady monoterapii

  1. Znaczące ograniczenie zawartości soli w żywności.
  2. Połowa spożywanych tłuszczów to tłuszcze roślinne.
  3. Produkty muszą być bogate w minerały i witaminy.
  4. Za dzień dopuszczalne jest spożywanie 30 ml alkoholu, a nie więcej.
  5. Zaprzestanie palenia.
  6. Zakaz stosowania silnych bulionów, tłustych ryb, mięsa, serów, masła, kiełbasy, marynat i marynat, kaszy manny, ryżu.
  7. Częste spożywanie lodów, słodyczy, cukru, napojów gazowanych, słodkich soków, dżemu jest niedopuszczalne.

Jednostki ziarna

Chleb to ekwiwalent 10 gramów cukru i 25 gramów chleba. Ta zasada została stworzona specjalnie w celu ułatwienia tworzenia menu osobom cierpiącym na tę chorobę. Opracowano specjalne stoły, które znacznie ułatwiają obliczanie węglowodanów. Najczęściej technikę stosuje się, jeśli chorobą jest cukrzyca pierwszego typu, ale dla pacjentów z nadwagą jest to również konieczne.

Rola żywienia w życiu chorego na cukrzycę

Kwestia tego, co jedzą w cukrzycy, dotyczy wielu pacjentów. Należy pamiętać, że nawet gdy choroba ta zostanie zidentyfikowana, węglowodany są niezbędnym składnikiem odżywczym. Dieta powinna być kompletna, składająca się ze wszystkich substancji o istotnym znaczeniu. Gdy węglowodany są wchłaniane w organizmie, energia jest syntetyzowana i przechowywana. Dlatego połowa żywności powinna składać się ze złożonych, powolnych węglowodanów, które stopniowo zwiększają poziom glukozy.

Aby poprawnie skompilować receptury na cukrzycę typu 2, powinieneś znać indeks żywności (glikemicznej) w porównaniu z parametrem czystej glukozy, równym 100.

Około 20% diety powinno stanowić białka pochodzenia zwierzęcego i roślinnego. Konieczne jest jednak unikanie nadmiernych ilości białek zwierzęcych, które będą miały korzystny wpływ na pracę nerek i wątroby. Wystarczający poziom można uzyskać z roślin strączkowych.

Przepisy na cukrzycę są opracowane z ograniczoną zawartością tłuszczu, ale nie są całkowicie wykluczone. Należy pamiętać, że są one zawarte w jajkach, orzechach, rybach, mięsie. Takie obliczenia z czasem staną się nawykiem i nie będą tak uciążliwe.

Wniosek

Cukrzyca typu 2, której leczenie odbywa się pod ścisłym nadzorem medycznym, wycofuje się, ale nie jest całkowicie wyleczona. Aby poczuć pełnię jakości życia i doskonałe samopoczucie, należy przestrzegać zasad dobrego odżywiania i kontrolować przebieg choroby, regularnie odwiedzając endokrynologa.

Osoby, u których zdiagnozowano cukrzycę, powinny być przygotowane na fakt, że życie będzie pod ścisłą kontrolą. Dotyczy to przede wszystkim nawyków żywieniowych i stylu życia. Chociaż choroba, należąca do drugiego typu, nie jest tak ciężka jak pierwsza, wymaga osoby dyscypliny i woli.

Jeśli nie zastosujesz się do zaleceń lekarskich, typ II może łatwo przekształcić się w I, co znacznie pogarsza jakość życia. Dlatego nie powinieneś zaniedbywać własnego zdrowia, łatwo je stracić.

Nowe metody leczenia cukrzycy typu 2

Cukrzyca typu 2 (T2DM) jest chorobą ogólnoustrojową, w trakcie której komórki organizmu tracą wrażliwość na insulinę i przerywają wchłanianie glukozy, w wyniku czego zaczynają osiadać we krwi.

Aby zapobiec nadmiernemu gromadzeniu się cukru we krwi, lekarze zalecają diabetykom ciągłe przestrzeganie diety i ćwiczeń nisko węglowodanowych. Jednak te interwencje nie zawsze dają pozytywny wynik, a choroba zaczyna się rozwijać, co powoduje, że osoba przechodzi do poważniejszych interwencji – poddaje się leczeniu. Ale jest nowy sposób leczenia cukrzycy typu 2, który zostanie omówiony teraz.

Kilka słów o chorobie

W przeciwieństwie do cukrzycy typu 1, cukrzyca typu 2 jest znacznie lepsza do leczenia, jeśli, oczywiście, rozpoczyna się w czasie. W tej chorobie zachowuje się praca trzustki, to znaczy nie ma niedoboru insuliny w organizmie, jak w pierwszym przypadku. Dlatego terapia zastępcza nie jest tutaj potrzebna.

Jednak biorąc pod uwagę, że w rozwoju T2DM poziom cukru we krwi przekracza normę, trzustka „wierzy”, że nie działa w pełni i zwiększa produkcję insuliny. W rezultacie ciało jest stale poddawane poważnemu stresowi, który powoduje stopniowe uszkodzenie jego komórek i przejście T2DM na T1DM.

Dlatego lekarze zalecają swoim pacjentom regularne monitorowanie poziomu cukru we krwi, a gdy wzrasta, natychmiast wdrażają środki, które zmniejszą go do normalnych limitów. W przypadku cukrzycy wystarczy po prostu przestrzegać diety i wykonywać ćwiczenia umiarkowane. Jeśli to nie pomoże, możesz skorzystać z leków redukujących cukier.

Ale wszystkie te metody leczenia cukrzycy są przestarzałe. Biorąc pod uwagę fakt, że liczba osób cierpiących na tę chorobę wzrasta z roku na rok, lekarze coraz częściej korzystają z nowego w leczeniu cukrzycy typu 2, proponowanego przez naukowców i różne firmy farmaceutyczne. Czy pozwalają pokonać tę dolegliwość lub przynajmniej zapobiec jej rozwojowi? To i wiele innych rzeczy zostanie omówionych teraz.

Nowe metody leczenia cukrzycy typu 2 sugerują stosowanie leków najnowszej generacji, w tym tak zwanych glitazonów. Są one podzielone na dwie grupy – pioglitazony i rozyglitazony. Te substancje czynne przyczyniają się do stymulacji receptorów znajdujących się w jądrach tkanki tłuszczowej i mięśniowej. Gdy te receptury są aktywowane, następuje zmiana transkrypcji genów odpowiedzialnych za regulację metabolizmu glukozy i lipidów, w wyniku czego komórki ciała zaczynają wchodzić w interakcje z insuliną, wchłaniając glukozę i nie pozwalając jej na osiadanie we krwi.

Grupa pioglitazonu obejmuje następujące leki:

Te leki są przyjmowane tylko 1 raz dziennie, niezależnie od czasu jedzenia. Na samym początku leczenia ich dawka wynosi 15-30 mg. W przypadku, gdy w takich ilościach pioglitazon nie daje pozytywnych wyników, jego dawkę zwiększa się do 45 mg. Jeśli lek stosuje się w skojarzeniu z innymi lekami w leczeniu cukrzycy typu 2, wówczas jego maksymalna dawka nie powinna przekraczać 30 mg na dobę.

Jeśli chodzi o rozyglitazonow, następujące leki należą do ich grupy:

Te nowsze leki są przyjmowane doustnie kilka razy dziennie, również bez względu na czas jedzenia. W początkowej fazie leczenia dzienna dawka roinlitazonu wynosi 4 mg (2 mg na dawkę). Jeśli nie obserwuje się żadnego efektu, można go zwiększyć do 8 mg. Podczas prowadzenia terapii skojarzonej leki te są przyjmowane w minimalnych dawkach – nie więcej niż 4 mg na dobę.

Ostatnio leki te są coraz częściej stosowane w medycynie w leczeniu cukrzycy typu 2. Zarówno rosiglitisany, jak i pioglitazony mają wiele zalet. Ich odbiór zapewnia:

  • spadek oporności na insulinę;
  • blokowanie lipolizy, powodujące zmniejszenie stężenia wolnych kwasów tłuszczowych we krwi, co niekorzystnie wpływa na redystrybucję tkanki tłuszczowej;
  • zmniejszenie poziomów triglicerydów;
  • zwiększone poziomy HDL we krwi (lipoproteiny o wysokiej gęstości).

Dzięki tym wszystkim działaniom podczas przyjmowania tych leków osiąga się stabilną kompensację cukrzycy – poziom cukru we krwi prawie zawsze mieści się w normalnych granicach, a ogólny stan pacjenta poprawia się.

Jednak leki te mają również wady:

  • glitazony są mniej wydajne niż ich „bracia”, którzy należą do grup sulfonylomocznikowych i metformin;
  • rozyglitazony są przeciwwskazane do stosowania w przypadku problemów z układem sercowo-naczyniowym, ponieważ mogą powodować wystąpienie zawału serca lub udaru (a na układ sercowo-naczyniowy wpływa przede wszystkim rozwój cukrzycy);
  • Glitazony zwiększają apetyt i zwiększają masę ciała, co jest bardzo niepożądane w rozwoju cukrzycy typu 2, ponieważ może to prowadzić do innych problemów zdrowotnych i przejścia od T2DM do T1DM.

Wskazania i przeciwwskazania

Pioglitazony i rozyglitazony można stosować jako niezależne leki w leczeniu cukrzycy oraz w skojarzeniu z sulfonylomocznikiem i metforminą (leczenie skojarzone stosuje się tylko w przypadku ciężkiej choroby). Z reguły są one przepisywane tylko wtedy, gdy terapia dietetyczna i umiarkowane ćwiczenia nie dają pozytywnego wyniku.

Główne przeciwwskazania do stosowania pioglitazonów i rozyglitazonów obejmują następujące stany fizjologiczne i patologiczne:

  • ciąża i laktacja;
  • wiek do 18 lat;
  • cukrzyca typu 1 i inne warunki, w których konieczne jest leczenie insuliną;
  • nadwyżka poziomu ALT jest ponad 2,5 razy;
  • choroby wątroby w ostrej fazie.

Oprócz tego, że te leki nowej generacji mają przeciwwskazania, mają również skutki uboczne. Najczęściej, gdy są przyjmowane u pacjentów, odnotowuje się:

    • Obrzęk, którego wygląd jest spowodowany zdolnością aktywnych składników tych leków do zatrzymywania płynów ustrojowych. Może to niekorzystnie wpływać na pracę układu sercowo-naczyniowego, zwiększając ryzyko niewydolności serca, zawału serca i innych chorób zagrażających życiu pacjenta.
    • Spadek poziomu hemoglobiny we krwi (niedokrwistość), który jest obarczony występowaniem problemów z mózgu, ponieważ zaczyna doświadczać niedoboru tlenu. W większości przypadków z powodu niedokrwistości dochodzi do naruszenia krążenia mózgowego, zmniejszenia drożności impulsów, pobudliwości ośrodkowego układu nerwowego itp. Wszystkie te warunki niekorzystnie wpływają na ogólny stan pacjenta.
    • Zakłócenie funkcji enzymów wątrobowych (ALT i AST), które powoduje rozwój niewydolności wątroby i innych stanów patologicznych. Dlatego podczas przyjmowania pioglitazonowa i restiglitzonova wymagane jest regularne wykonywanie biochemicznego badania krwi. I w tym

Jeśli poziom tych enzymów przekracza wartości normalne o ponad 2,5 razy, wymagane jest natychmiastowe wycofanie tych preparatów.

Incretomimetry

Kolejna nowa grupa leków, które niedawno zaczęły być stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2. Wśród tych środków najbardziej popularne są eksenatyd i sitagliptyna. Z reguły leki te są stosowane w połączeniu z metforminą.

  • zwiększone wydzielanie insuliny;
  • regulować produkcję soku żołądkowego;
  • spowolnienie procesu trawienia i wchłaniania pokarmu, co zapewnia tłumienie głodu i utraty wagi.

Podczas przyjmowania ingretinomimetikov możliwe nudności i biegunka. Jednak według lekarzy te działania niepożądane występują dopiero na samym początku terapii. Gdy tylko ciało przyzwyczai się do leku, znikają (trwa to około 3-7 dni).

Leki te zwiększają poziom insuliny we krwi i blokują syntezę glukagonu, tym samym stabilizując poziom cukru we krwi i poprawiając ogólny stan pacjenta. Ingeritomimetics mają długotrwały efekt, dlatego aby uzyskać spójne wyniki, wystarczy przyjmować je tylko raz dziennie.

Komórki macierzyste

Leczenie komórek macierzystych cukrzycy typu 2 jest kosztowną, ale najbardziej skuteczną metodą. Stosuje się go tylko w skrajnych przypadkach, gdy leczenie farmakologiczne nie daje żadnych wyników.

Wykorzystanie komórek macierzystych w leczeniu cukrzycy pozwala osiągnąć następujące wyniki:

  • całkowite przywrócenie funkcji trzustki i zwiększone wydzielanie insuliny;
  • normalizacja procesów metabolicznych;
  • eliminacja chorób endokrynologicznych.

Dzięki wykorzystaniu komórek macierzystych można całkowicie pozbyć się cukrzycy, co wcześniej było niemożliwe do osiągnięcia. Jednak to leczenie ma wady. Poza tym, że ta metoda jest bardzo droga, jest również nadal słabo poznana, a użycie komórek macierzystych u pacjenta może prowadzić do nieoczekiwanych reakcji ciała.

Terapia magnetyczna

Głównymi przyczynami rozwoju cukrzycy typu 2 są częste przepięcia i stresy nerwowe, które powodują wytwarzanie takich hormonów w organizmie, jak tyroksyna i adrenalina. Aby te hormony mogły zostać przetworzone, organizm potrzebuje dużo tlenu, który można uzyskać we właściwej ilości tylko dzięki intensywnemu wysiłkowi fizycznemu.

Ale ponieważ większość ludzi nie ma czasu na uprawianie sportu, hormony te gromadzą się w organizmie, wywołując w nim różne procesy patologiczne. Tak zaczyna się rozwijać cukrzyca typu 2. W tym przypadku bardzo skuteczne jest stosowanie terapii magnetycznej, która aktywuje pracę wszystkich narządów wewnętrznych i sprzyja aktywnemu przetwarzaniu tyroksyny i adrenoliny, zapobiegając w ten sposób postępowi choroby i normalizując poziom cukru we krwi.

Jednak stosowanie terapii magnetycznej nie zawsze jest możliwe. Ma swoje przeciwwskazania, które obejmują:

  • gruźlica;
  • ciąża;
  • niedociśnienie;
  • wysoka gorączka;
  • choroby onkologiczne.

Pomimo faktu, że w medycynie istnieje wiele metod leczenia cukrzycy typu 2, należy rozumieć, że wszystkie z nich były mało badane. Ich użycie może prowadzić do nieoczekiwanych konsekwencji. Dlatego, jeśli zdecydujesz się wypróbować na sobie najnowsze metody leczenia tej choroby, pomyśl dokładnie i omów wszystkie niuanse ze swoim lekarzem.

Materiał przygotowany przez autorów projektu
zgodnie z polityką redakcyjną strony.

Współczesna taktyka leczenia cukrzycy typu 2

Opublikowano w czasopiśmie:
CONSILIUM-MEDICUM »» Tom 3 / N 11/2001

M.I.Balabolkin, V.M.Kreminskaya, E.M. Klebanova
Katedra Endokrynologii i Diabetologii FPPO MMA nazwana imieniem IM Sechenov, Moskwa

Cukrzyca typu 2 jest chorobą heterogeniczną, której rozwój jest spowodowany obecnością insulinooporności i upośledzonym wydzielaniem insuliny przez komórki b wysepek trzustkowych. Staje się jasne, że leczenie cukrzycy typu 2 nie może być tak jednolite, jak ma to miejsce w przypadku cukrzycy typu 1.

Celem leczenia cukrzycy typu 2 jest osiągnięcie kompensacji cukrzycy przez długi czas, tj. poziomy glukozy w osoczu, które są prawie identyczne z obserwowanymi u zdrowej osoby w ciągu dnia. Jednak jakościowe i ilościowe wskaźniki kompensacji cukrzycy były wielokrotnie korygowane na podstawie trwających badań ustalających zależność rozwoju późnych powikłań naczyniowych cukrzycy od stanu metabolizmu węglowodanów. Dynamikę ilościowych wskaźników kompensacji cukrzycy przedstawiono w tabeli. 1

Obecnie nikt nie ma wątpliwości, że ścisła i długoterminowa kompensacja metabolizmu węglowodanów zmniejsza częstość powikłań cukrzycy. Przekonują o tym wyniki badań DCCT (1993) i UKPDS (1998). Utrzymanie glikemii, zbliżonej do wartości normalnych, w okresie obserwacji (około 10 lat) pozwoliło pacjentom z cukrzycą typu 1 na pierwotne zapobieganie retinopatii o 76%; wtórna prewencja retinopatii – o 54%; zapobieganie neuropatii – o 60%; osiągnąć zniknięcie mikroalbuminurii – o 39% i albuminurii – o 54%. Te same efekty można uzyskać przy DM 2, ponieważ mechanizmy leżące u podstaw rozwoju powikłań są prawdopodobnie takie same. Ustalono zatem, że intensywna terapia hipoglikemiczna zmniejsza ryzyko zawału mięśnia sercowego o 16%. Dlatego, jak poprzednio, głównym zadaniem leczenia cukrzycy jest osiągnięcie jej kompensacji przez długi czas, co wiąże się z dużymi trudnościami. Wynika to głównie z faktu, że leczenie cukrzycy jest zwykle przepisywane nie od momentu metabolizmu węglowodanów, wykrywanego tylko przez różne testy stresowe (test tolerancji glukozy itp.), Ale tylko z pojawieniem się wyraźnych objawów klinicznych cukrzycy, co wskazuje z kolei na rozwój zmiany naczyniowe i inne w tkankach i narządach.

Tabela 1.
Zalecenia WHO dotyczące kompensacji cukrzycy

Do 1993 r. Do DCCT

Rozpocznij lub zmień terapię

200 mg% 11,1 mmol / l

140 mg% 7,8 mmol / l

150 mg% 8,4 mmol / l

1997 do chwili obecnej

80–120 mg% 4,5–6,7 mM / L

90-130 mg% 5-7,2 mmol / l

Plazmowa krew żylna Na pusty żołądek / przed posiłkami

Stężenie glukozy we krwi kapilarnej (samokontrola)

Tabela 3.
Kryteria metabolizmu lipidów u pacjentów z cukrzycą typu 2

Niskie ryzyko

Wysokie ryzyko

Zatem analiza objawów klinicznych cukrzycy, wykrytych podczas jej manifestacji u dorosłych, wykazuje wysoką częstość późnych powikłań naczyniowych, których rozwój występuje z czasem trwania zaburzeń metabolizmu węglowodanów wynoszących 5-7 lat. Nasze badanie częstości powikłań naczyniowych w cukrzycy typu 2 pokazuje, że 44% pacjentów z nowo zdiagnozowaną cukrzycą wykazuje jedną lub dwie (retinopatię, nefropatię, makroangiopatię itp.) Powikłania naczyniowe cukrzycy.

Główna rola w patogenezie powikłań naczyniowych cukrzycy należy do hiperglikemii i cukrzycy typu 2 oraz metabolizmu lipidów. Europejskie Biuro Międzynarodowej Federacji Diabetologii i Europejskie Biuro WHO w 1998 roku. proponowane kryteria kompensacji metabolizmu u pacjentów z cukrzycą typu 2, które przedstawiono w tabeli. 2

W cukrzycy typu 2 zaburzenia metabolizmu węglowodanów są połączone z wyraźnymi zmianami w metabolizmie lipidów. W związku z tym, rozważając kompensację procesów metabolicznych, konieczne jest uwzględnienie wskaźników stanu metabolizmu lipidów, które w pewnym stopniu korelują z ryzykiem rozwoju powikłań naczyniowych cukrzycy (Tabela 3).

Adekwatność leczenia cukrzycy pozostaje najbardziej palącą kwestią, ponieważ ustalono, że hiperglikemia jest punktem wyjścia wielu mechanizmów patogenetycznych przyczyniających się do rozwoju powikłań naczyniowych.

Ścisłe odszkodowanie za cukrzycę, tj. utrzymując normalne (lub zbliżone do normalnego) stężenie glukozy we krwi przez długi czas, możliwe jest opóźnienie lub opóźnienie czasu pojawienia się późnych powikłań cukrzycy.

Leczenie cukrzycy typu 2

Leczenie cukrzycy typu 2 jest złożone, a jej składnikami są: dieta; mierzona aktywność fizyczna; edukacja pacjentów i samokontrola cukrzycy; farmakoterapia (doustne leki obniżające stężenie glukozy w monoterapii, terapia skojarzona z lekami doustnymi – leki o różnych mechanizmach działania, terapia skojarzona doustnymi lekami obniżającymi stężenie glukozy z insuliną lub wyłącznie terapia insulinowa); zapobieganie i leczenie późnych powikłań cukrzycy.

Dieta w przypadku DM typu 2 muszą być spełnione następujące wymagania: a) być fizjologicznym w składzie produktów (około 60% całkowitej wartości kalorycznej żywności powinno stanowić węglowodany, 24% tłuszczu i 16% białka); b) wartość energetyczna żywności powinna być niższa niż kaloryczna (dzienne spożycie kalorii wynosi około 1600–1800 kcal); c) 4–5-krotne przyjmowanie pokarmu w ciągu dnia; d) wykluczyć z diety łatwo przyswajalne węglowodany i zastąpić je substancjami słodzącymi lub substytutami cukru; e) żywność musi zawierać wystarczającą ilość błonnika lub włókien (co najmniej 25–30 g dziennie); f) całkowitej ilości tłuszczu, około 40-50% powinny stanowić tłuszcze pochodzenia roślinnego (1/3 całkowitej ilości tłuszczu powinno być w tłuszczach nasyconych; 1/3 – półnasycone i 1/3 – tłuszcze nienasycone).

Wielokrotne (4-5-krotne) przyjmowanie pokarmu w ciągu dnia pozwala na bardziej adekwatne modulowanie zależności między poziomami insuliny a poziomem glukozy we krwi, zbliżając się do tych, które występują u zdrowej osoby w ciągu dnia.

Aktywność fizyczna i fizykoterapia Są one istotnym elementem leczenia pacjentów z cukrzycą typu 2. Ilość aktywności fizycznej powinna być określona z uwzględnieniem wieku pacjenta, stanu układu sercowo-naczyniowego i kompensacji metabolizmu węglowodanów. Mają pozytywny wpływ na przebieg cukrzycy i pomagają utrzymać stabilną kompensację metabolizmu węglowodanów ze znacznym spadkiem nadwagi. Regularna aktywność fizyczna, niezależnie od jej objętości, przyczynia się do normalizacji metabolizmu lipidów, poprawia mikrokrążenie, aktywuje fibrynolizę, normalizuje zwiększone wydzielanie katecholamin w odpowiedzi na stresującą sytuację, co ostatecznie zapobiega rozwojowi powikłań naczyniowych (angiopatii). U diabetyków, którzy regularnie angażują się w ćwiczenia fizyczne, odnotowano stabilizację, a nawet regresję powikłań naczyniowych cukrzycy.

Zadanie edukacja pacjentów Cukrzyca typu 2 jest ich motywacją do zmian stylu życia i nawyków, które towarzyszyły pacjentowi przez całe życie przed rozwojem cukrzycy. Dotyczy to przede wszystkim diety (prawie 50% dziennego spożycia kalorii ma miejsce po południu lub kolacji), snu i odpoczynku, zmniejszonej aktywności fizycznej z powodu regularnego wysiłku fizycznego, rzucenia palenia i otrzymywania nadmiernych dawek alkoholu i wszystkie te działania, które są elementami zdrowego stylu życia. Samokontrola cukrzycy i osiągnięcie jej wyrównania pomoże opóźnić rozwój powikłań naczyniowych cukrzycy.

Farmakoterapia pacjentów z cukrzycą typu 2 obejmuje: a) stosowanie różnych leków, które wpływają na zmniejszenie wchłaniania węglowodanów w przewodzie pokarmowym (akarboza itp.); b) biguanidy (metformina); c) glitazony insuliny lub sensybilizatory (pioglitazon); g) stosowanie leków, środki pobudzające wydzielanie insuliny: sulfonylomocznika II generacji: gliburyd, glipizyd, gliklazyd, glikwidon i sulfonylomoczniki III Wytwarzanie (glimepiryd), jak również jako leki, pochodne aminokwasów i -repaglinid nateglinid, które są regulatorami poposiłkową hiperglikemię lub środków pobudzających wydzielanie insulina krótko działająca. W przypadkach, w których niemożliwe jest osiągnięcie wyrównania cukrzycy za pomocą doustnych leków hipoglikemizujących (u pacjentów z cukrzycą typu 2 z wyraźną wadą komórek b wysepek trzustkowych), zaleca się stosowanie terapii skojarzonej (doustna terapia hipoglikemiczna + leczenie insuliną, częściej z lekami o średnim czasie trwania dla noc lub 2 razy dziennie).

Leki sulfonylomocznikowe stanowią one główną grupę leków stosowanych w leczeniu cukrzycy typu 2. Leki te należą do sekretagenu insuliny, a ich główny efekt hipoglikemiczny jest związany ze stymulacją tworzenia insuliny i uwalnianiem z wysepek trzustkowych. W ostatnich latach mechanizm działania leków sulfonylomocznikowych na stymulację wydzielania insuliny przez komórki β trzustki został całkowicie rozszyfrowany. Leki te wiążą się z odpowiednimi receptorami zlokalizowanymi na błonach komórek b, zmieniają aktywność K-ATPazy, promują zamknięcie kanału potasowego (kanały zależne od CATF) i zwiększają stosunek poziomu ATP / ADP w cytoplazmie, co prowadzi do depolaryzacji błony. To z kolei przyczynia się do odkrycia zależnych od napięcia kanałów Ca2 +, zwiększenia poziomu cytozolowego wapnia i pobudzenia zależnej od Ca2 + egzocytozy granulek wydzielniczych, w wyniku czego zawartość granulatu wydzielniczego jest uwalniana do płynu międzykomórkowego i krwi. Ostatni etap wydzielania insuliny jest kontrolowany przez kinazę białkową II zależną od wapnia / kalmoduliny. Tak więc celem działania leków sulfonylomocznikowych są wrażliwe na ATP kanały potasowe, które składają się z receptora sulfonylomocznika [białko 140 kDa (SUR)] i określonego białka – (KIR6.2).

Jednak wszystkie preparaty sulfonylomoczników drugiej generacji mają pewne wady w większym lub mniejszym stopniu, które nie pozwalają we wszystkich przypadkach osiągnąć stabilnej kompensacji cukrzycy i normalizacji metabolizmu węglowodanów zarówno przez długi czas, jak i przez cały dzień. To ostatnie wynika z faktu, że szczyt działania dowolnego leku sulfonylomocznikowego i wzrost hiperglikemii po absorpcji nie pokrywają się w czasie. Prowadzi to z jednej strony do niewystarczającego obniżenia poziomu glukozy we krwi przez długi czas, az drugiej strony do rozwoju hipoglikemii o różnym nasileniu w godzinach po spożyciu pokarmu, zwłaszcza jeśli nie ma jej wystarczającej ilości lub pomija się posiłki. Epizody hipoglikemii występują częściej u pacjentów w podeszłym wieku w wyniku naruszenia schematu stosowania leków obniżających poziom glukozy z powodu upośledzenia pamięci. Na przykład przy 2-3-krotnym podawaniu glibenklamidu pacjenci często zapominają, czy przyjmowali lek rano. Aby zrekompensować ewentualny brak przyjmowania leku przed śniadaniem, pacjent przyjmuje podwójną dawkę przed kolacją, co prowadzi do rozwoju hipoglikemii w nocy.

Badanie molekularnych mechanizmów działania leków sulfonylomocznikowych pozwoliło nam uzyskać dane, które rzucają światło na procesy interakcji różnych stymulantów wydzielania insuliny i wykazały, że sekretyny insuliny, pomimo identycznego efektu końcowego, przejawiające się zwiększonym wydzielaniem i uwalnianiem insuliny z komórek b, przeprowadzają to działanie poprzez zaangażowanie odpowiedni proces różnych białek i cząsteczek sygnałowych.

Kanały potasowe wrażliwe na ATP są podstawowymi strukturami, które oddziałują z różnymi preparatami insuliny. Kanały potasowe wrażliwe na ATP to kompleks zawierający receptor sulfonylomocznika 1 [białko o masie cząsteczkowej 140 000 (SUR1) i specyficzne białko – tak zwany środek do czyszczenia kanału potasowego wewnętrznego lub podjednostkę rektyfikacyjną KIR6.2. Gen kodujący receptor SUR1 jest zlokalizowany na chromosomie 11p15.1 i należy do rodziny białek kasetowych wiążących ATP (białka ABC), która ma 17 domen transbłonowych (TMP), w których znajdują się dwa miejsca wiązania nukleotydów – NBF-1 i NBF-2, specyficznie kompleksowanie z Mg2 + ADP / ATP. Kanały wrażliwe na ATP są jak dwa białka – SUR1 i KIR6.2, które współeksprymują razem. Locus KIR6.2 znajduje się w genie SUR1, tj. na tym samym chromosomie 11r15.1.

Tak więc wrażliwe na ATP kanały potasowe są „skonstruowane” z dwóch różnych podjednostek: receptora sulfonylomocznika, który należy do rodziny kaset wiążących ATP, i podjednostek kanału potasowego (KIR6x), tworząc pory i podjednostkę regulacyjną. Sklonowano trzy izoformy receptora sulfonylomocznika: SUR1 – receptor o wysokim powinowactwie i SUR2, SUR2B – receptory o niskim powinowactwie. Strukturalnie kanały potasowe w różnych tkankach nie są identyczne w podjednostkach składowych. Zatem w komórkach b wysepek trzustkowych i neuronach wrażliwych na glukozę podwzgórza składają się z SUR1 / KIR6.2; w mięśniu sercowym, z SUR2A / KIR6.2 i w komórkach mięśni gładkich naczyń, z SUR2B / KIR6.1 (lub KIR6.2). Wykazano, że zdolność różnych leków (glibenklamidu, glipizydu, tolbutamidu i meglitynidu) do hamowania kanałów potasowych (SUR1 / KIR6.2 i SUR2B / KIR6.2) była 3-6 razy wyższa niż ich powinowactwo do kompleksowania z tymi receptorami. Aby zamknąć kanał potasowy, konieczne jest związanie jednego z czterech miejsc wiązania sulfonylomocznika na „kompleksie kanałów”, który jest reprezentowany przez strukturę oktometryczną (SUR / KIR6x) 4.

Kluczem do zrozumienia mechanizmu działania różnych leków sulfonylomocznikowych były badania, w których wykazano, że te ostatnie są połączone z pewnymi obszarami TMD. Zatem glibenklamid jest skompleksowany z 1–5 miejscem TMD i tolbutamidem od 12–17 TMD, co wskazuje na modułową strukturę strukturalną i funkcjonalną kanałów potasowych wrażliwych na ATP. Glibenklamid w wyniku zmian konformacyjnych zakłóca interakcję między NBF 1 i SUR1 2 w obszarach TMD 12-17, a zwłaszcza TMD 1-5. To z kolei powoduje ruch kompleksu TMD2KIR6.2, który jest w bezpośrednim kontakcie z TMD 1-5 SUR1, w celu wywołania stanu „zamkniętych kanałów potasowych”. Taki mechanizm wymaga nienaruszalności końca aminowego KIR6.2. Zatem wiązanie sulfonylomoczników do SUR1 zdecydowanie powoduje utajony spadek wymaganej siły wiązania między SUR1 i KIR6.2, co jest wymagane, aby KIR6.2 pozostał co najmniej częściowo otwarty.

Otwieranie i zamykanie kanałów potasowych wrażliwych na ATP, a zatem inicjowanie wydzielania insuliny i jej hamowanie zapewnia integracja ATP z różnymi podjednostkami kanału potasowego. Wiązanie ATP z domeną na końcu karboksylowym KIR6.2 stabilizuje dysocjację SUR1 i KIR6.2, spowodowaną przez glibenklamid, i sprzyja zamknięciu kanałów potasowych. Integracja ATP z NBF-1 i Mg2 + ADP z NBF-2 na SUR1 powoduje otwarcie kanałów potasowych.

Pomimo faktu, że glibenklamid i glimepiryd mają stymulujący wpływ na wydzielanie insuliny poprzez zamykanie kanałów potasowych wrażliwych na ATP, mechanizm tego wpływu ma pewne różnice. Ustalono, że glimepiryd ma stałą szybkość asocjacji 2,2–3 razy, a szybkość dysocjacji jest 8–10 razy wyższa niż glibenklamidu. Dane te wskazują, że powinowactwo glimepirydu do receptora sulfonylomocznika jest 2-3 razy niższe niż glibenklamidu. Ponadto glibenklamid jest skompleksowany z polipeptydem receptorowym o masie cząsteczkowej 140 kDa, podczas gdy glimepiryd z polipeptydem tego samego receptora, ale o masie cząsteczkowej 65 kDa, która jest oznaczona jako SURX. Dodatkowe badania wykazały, że glibenklamid, oprócz głównego kompleksowania z polipeptydem 140 kDa, także specyficznie kompleksuje z białkami o masie cząsteczkowej 40 i 65 kDa, co umożliwiło zasugerowanie, że glibenklamid może być również skompleksowany z białkiem SURX, chociaż powinowactwo do takiego kompleksowania jest znacznie niższy niż glimepiryd. Wszystkie powyższe sugestie sugerują, że białka docelowe receptora sulfonylomocznika dla glibenklamidu i glimepirydu są różne: dla glibenklamidu – SUR1, dla glimepirydu – SURX. Oba białka współdziałają ze sobą i kontrolują poprzez KIR6.2 otwieranie i zamykanie kanałów potasowych, aw konsekwencji procesy syntezy i uwalniania insuliny w komórce b trzustki.

Od czasu stosowania leków sulfonylomocznikowych w leczeniu cukrzycy typu 2, dyskusje na temat pozapłucnowego (obwodowego) działania leków sulfonylomocznikowych nie ustały. Przez wiele lat badania w tym kierunku były prowadzone w laboratorium prowadzonym przez G. Müllera. W badaniach in vitro i in vivo wpływu glimepirydu, glipizydu, glibenklamidu i gliklazydu na maksymalny spadek stężenia glukozy we krwi i minimalny wzrost wydzielania insuliny w ciągu 36 godzin po przyjęciu tych leków stwierdzono, że glimepiryd w dawce 90 mg / kg powodował maksymalny spadek glukozy we krwi z minimalnym wydzielaniem insuliny; Glipizid w dawce 180 µg / kg miał najniższą aktywność obniżającą poziom glukozy i powodował maksymalny wzrost wydzielania insuliny; glibenklamid w dawce 90 µg / kg i gliklazyd w dawce 1,8 mg / kg były pośrednie między dwiema skrajnymi wartościami. Krzywe dynamiki stężenia insuliny i glukozy we krwi przy stosowaniu tych leków, sulfonylomoczników, były prawie identyczne. Jednak przy określaniu współczynnika (średni wzrost insuliny w osoczu do średniego spadku stężenia glukozy we krwi) wskaźniki te były nierówne (glimepiryd – 0,03; gliklazyd – 0,07; glipizyd – 0,11 i glibenklamid – 0,16). Różnica ta była spowodowana niższym wydzielaniem insuliny: w glimepirydie średni poziom insuliny w osoczu wynosił 0,6 μED / ml, w gliklazydu, 1,3; glipizyd 1,6 i glibenklamid 3,3 μED / ml (G.Muller, 2000). Najmniej stymulujący wpływ glimepirydu na wydzielanie insuliny zapewnia mniejsze ryzyko hipoglikemii.

Wyniki tych badań pokazują, że leki sulfonylomocznikowe mają działanie obwodowe o różnym stopniu nasilenia, ale efekt ten jest bardziej widoczny w glimepirydu. Obwodowe działanie glimepirydu wynika z aktywacji translokacji GLUT-4 (w mniejszym stopniu GLUT-2) i zwiększenia syntezy tłuszczu i glikogenu odpowiednio w tkance tłuszczowej i mięśniowej. W błonie komórkowej adipocytów pod wpływem glimepirydu ilość GLUT-4 wynosi 3–3,5 razy, a insulina jest 7-8 razy większa. Ponadto glimepiryd powoduje depotoryzację GLUT-4, co jest obowiązkowym warunkiem stymulacji kluczowych enzymów lipogenezy (acylotransferazy glicerol-3-fosforanowej) i glikogenezy (syntetazy glikogenu). Glimepiryd, podobnie jak glibenklamid, zwiększa współczynnik aktywności syntetazy glikogenu do 45–50% maksymalnego działania insuliny. Jednocześnie aktywność acylotransferazy glicerol-3-fosforanowej wzrasta do 35–40% maksymalnego działania insuliny. Glimepiryd hamuje aktywność kinazy białkowej A i lipolizy poprzez aktywację fosfodiesterazy specyficznej dla cAMP.

Najskuteczniejszym lekiem z grupy sulfonylomoczników jest glibenklamid, który wprowadzono do praktyki klinicznej w 1969 r. Biologiczny okres półtrwania wynosi 5 godzin, a działanie hipoglikemiczne trwa do 24 h. Metabolizm leku występuje głównie w wątrobie, stając się dwoma nieaktywnymi metabolitami, jedna z nich jest wydalana z moczem, a druga jest wydalana z przewodu pokarmowego. Dawka dobowa wynosi 1,25–20 mg (maksymalna dawka dobowa wynosi 20–25 mg), przepisywana w 2, rzadziej w 3 dawkach przez 30–60 minut przed posiłkiem. Glibenklamid ma najsilniejszy efekt obniżania poziomu cukru wśród całej grupy leków sulfonylomocznikowych i dlatego jest uważany za „złoty standard”. Na rynku krajowym glibenklamid występuje w tabletkach po 5; 3,5; i 1,75 mg. Ponadto, dwie ostatnie postacie dawkowania są postacią mikronizowaną, która pozwala, przy niższej dawce leku, na utrzymanie stężenia terapeutycznego we krwi, tj. przy niższej dawce leku może osiągnąć wyższą skuteczność działania. Jeśli biodostępność tabletek glibenklamidu 5 mg wynosi 29-69%, to jej postacie mikronizowane – 100%. Zaleca się przyjmowanie glibenklamidu (5 mg) 30-40 minut przed posiłkiem, a jego formy mikronizowane – 7-8 minut. Maksymalny efekt mikronizowanego glibenklamidu prawie całkowicie pokrywa się z hiperglikemią po adsorpcji, dlatego pacjenci otrzymujący mikronizowane postacie leku mają znacznie mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia stanów hipoglikemicznych, a jeśli się rozwiną, są łagodne.

Glipizid stosowany w leczeniu cukrzycy typu 2 od 1971 r., a siła działania hipoglikemii prawie odpowiada glibenklamidowi. Jest szybko i całkowicie wchłaniany z przewodu pokarmowego. Biologiczny okres półtrwania w osoczu wynosi 2-4 godzin, efekt hipoglikemii trwa 6-12 godzin, a jego opóźniona postać ma czas działania 24 godziny.

Wraz z tym uzyskano postacie dawkowania znanych leków (gliklazyd i glipizyd) o przedłużonym działaniu. Przedłużenie działania tych leków wynika z zastosowania technologii, które pozwalają spowolnić wchłanianie leku z jelita.

Gliklazyd Zaproponowano go jako środek hipoglikemizujący w 1970 r. Gliklazyd jest również lekiem drugiej generacji, jego dawka dzienna wynosi 30–120 mg (dostępna w tabletkach 30 mg). Nasze badania wykazały, że pacjenci leczeni gliklazydem wykazywali znaczący spadek agregacji płytek krwi, znaczący wzrost względnego wskaźnika dezagregacji, wzrost heparyny i aktywności fibrynolitycznej, wzrost tolerancji na heparynę, co pozwoliło nam mówić o normalizującym działaniu gliklazydu na stan funkcjonalny płytek krwi. Odnotowano znaczną tendencję do poprawy funkcji agregacji erytrocytów, jak również zmniejszenie lepkości krwi przy niskich naprężeniach ścinających. Czynniki krzepnięcia w osoczu krzepnięcia krwi, fibrynoliza, wskaźniki metabolizmu białek i lipidów również ulegały normalizacji. Stabilizuje przebieg mikroangiopatii, aw niektórych przypadkach powoduje nawet odwrotny rozwój.

Glikvidon Jest także pochodną sulfonylomocznika i jest również określana jako leki drugiej generacji. Jednakże, podobnie jak gliklazyd, zgodnie z jego właściwościami, nie posiada on w pełni wszystkich cech przedstawionych tej grupie. Lek jest dostępny w tabletkach 30 mg, a dawka dzienna wynosi 30-120 mg. Glikvidon różni się od leków z tej grupy tym, że 95% leku przyjmowanego doustnie jest wydalane z przewodu pokarmowego i tylko 5% przez nerki, podczas gdy prawie 100% chlorpropamidu i 50% glibenklamidu jest wydalane z moczem. Hipoglikemiczne działanie glikwidonu jest słabsze w porównaniu z wymienionymi lekami.

Ponadto, ku wielkiej satysfakcji endokrynologów w drugiej połowie lat 90., zaproponowano glimepiryd do leczenia cukrzycy typu 2. Jest to pierwszy lek sulfonylomocznikowy o przedłużonym działaniu i niskiej dawce terapeutycznej (1-4 mg na dobę) w porównaniu z innymi lekami sulfonylomocznikowymi. Te różnice pozwoliły na przypisanie glimepirydu trzeciej generacji preparatów sulfonylomocznika.

Glimepiryd – pierwszy lek sulfonylomocznikowy, który ma przedłużone działanie i niską dawkę terapeutyczną (1-4 mg dziennie) w porównaniu z innymi lekami sulfonylomocznikowymi. Różnice te pozwoliły przypisać je trzeciej generacji (generacji) leków sulfonylomocznikowych. Okres półtrwania glimepirydu jest dłuższy (ponad 5 godzin) niż w przypadku innych leków z tej grupy, co zapewnia jego skuteczność terapeutyczną w ciągu dnia. Lek podaje się raz na dobę w dawce 1-4 mg, maksymalna zalecana dawka wynosi 6 mg. Glimepiryd jest w pełni metabolizowany w wątrobie do produktów nieaktywnych metabolicznie.

Od wielu lat różne firmy farmaceutyczne prowadzą badania nad znalezieniem nowych doustnych leków obniżających stężenie glukozy. Jednym z tych osiągnięć jest synteza nowego doustnego środka obniżającego poziom glukozy – repaglinid, która jest pochodną kwasu benzoesowego. Repaglinid strukturalnie odnosi się do meglitynidu, w którym obecna jest niesulfonowa część mocznika cząsteczki glibenklamidu i, podobnie jak leki sulfomocznikowe, stymuluje wydzielanie insuliny przez mechanizm opisany dla leków sulfonylomocznikowych.

Biguanidy. Druga grupa doustnych środków hipoglikemicznych obejmuje biguanidy, którymi są fenetylobiguanid (fenformina), N, N-dimetylobiguanid (metformina) i L-butylobiguanid (buformina).

Różnica w budowie chemicznej tych leków ma niewielki wpływ na ich działanie farmakodynamiczne, powodując jedynie niewielką różnicę w przejawach aktywności hipoglikemicznej każdego z nich. Jednak metformina nie jest metabolizowany w organizmie i wydalany przez nerki w postaci niezmienionej, podczas gdy fenformina jest wydalana w 50% w postaci niezmienionej, a reszta jest metabolizowana w wątrobie. Leki te nie zmieniają wydzielania insuliny i nie dają efektu w przypadku jego nieobecności. W obecności insuliny biguanidy zwiększają obwodowe wykorzystanie glukozy, zmniejszają glukoneogenezę, zwiększają wykorzystanie glukozy przez jelita, co objawia się spadkiem poziomu glukozy we krwi płynącej z jelit; jak również zmniejszyć wysoką zawartość insuliny w surowicy krwi pacjentów cierpiących na otyłość i cukrzycę typu 2. Ich długotrwałe stosowanie ma pozytywny wpływ na metabolizm lipidów (niższy poziom cholesterolu, triglicerydów). Biguanidy zwiększają ilość GLUT-4, co przejawia się poprawą transportu glukozy przez błonę komórkową. Efekt ten wyjaśnia ich wzmacniający wpływ na działanie insuliny. Miejscem działania biguanidów jest prawdopodobnie także błona mitochondrialna. Przez hamowanie glukoneogenezy, biguanidy promują wzrost zawartości mleczanu, pirogronianu, alaniny, tj. substancje będące prekursorami glukozy w procesie glukoneogenezy. Ze względu na fakt, że pod wpływem biguanidów ilość wzrastającego mleczanu przekracza tworzenie pirogronianu, może to być podstawą rozwoju kwasicy mleczanowej (kwasicy mleczanowej).

W Rosji, podobnie jak we wszystkich krajach świata, tylko metformina jest używana z grupy biguanidów. Okres półtrwania metforminy wynosi 1,5-3 godziny Lek jest dostępny w tabletkach 0,5 i 0,85 g. Dawki terapeutyczne 1-2 g na dobę (maksymalnie do 2,55-3 g na dobę).

Działanie metforminy zmniejszające cukier wynika z kilku mechanizmów. Zmniejszenie poziomu glukozy we krwi płynącej z wątroby wskazuje na zmniejszenie zarówno szybkości, jak i całkowitej ilości glukozy wytwarzanej przez wątrobę, co jest konsekwencją hamowania glukoneogenezy przez hamowanie utleniania lipidów. Pod wpływem metforminy wykorzystanie glukozy wzrasta na obrzeżach z powodu aktywacji pozapreceptorowych mechanizmów działania insuliny, w szczególności kinazy tyrozynowej i fosfatazy fosfotyrozyny. Ponadto w obwodowych skutkach działania metforminy pośredniczy także jej specyficzny wpływ na syntezę i pulę transporterów glukozy w komórce. . Zwiększone wykorzystanie glukozy w błonie śluzowej jelit. Liczba transporterów glukozy (GLUT-1, GLUT-3 i GLUT-4) wzrasta pod wpływem metforminy w błonie komórkowej zarówno adipocytów, jak i monocytów. Transport glukozy wzrasta w śródbłonku i mięśniach gładkich naczyń, jak również w mięśniu sercowym. Wpływ ten wyjaśnia spadek oporności na insulinę u pacjentów z cukrzycą typu 2 pod wpływem metforminy. Wzrostowi wrażliwości na insulinę nie towarzyszy wzrost jej wydzielania przez trzustkę. W tym przypadku na tle spadku insulinooporności zmniejsza się podstawowy poziom insuliny w surowicy krwi. U pacjentów leczonych metforminą występuje zmniejszenie masy ciała, w przeciwieństwie do tego, co może wystąpić w przypadku przedawkowania leków sulfonylomocznikowych i insuliny. Ponadto utrata masy ciała następuje głównie z powodu zmniejszenia tkanki tłuszczowej. Ponadto metformina pomaga zmniejszyć stężenie lipidów w surowicy. Zmniejsza to stężenie cholesterolu całkowitego, triglicerydów, lipoprotein o niskiej i bardzo niskiej gęstości oraz, ewentualnie, zwiększa poziom lipoprotein o wysokiej gęstości, co ma pozytywny wpływ na przebieg makroangiopatii.

W ostatnich latach ustalono, że pod wpływem metforminy zwiększa się fibrynoliza, która jest zmniejszona u pacjentów z cukrzycą typu 2 i jest dodatkowym czynnikiem tworzenia skrzepliny i powikłań naczyniowych cukrzycy. Głównym mechanizmem działania metforminy na zwiększenie fibrynolizy jest zmniejszenie poziomu inhibitora aktywatora plazminogenu, który występuje u pacjentów z cukrzycą typu 2, niezależnie od jego dawki. Oprócz zmniejszenia aktywności inhibitora inhibitora aktywatora plazminogenu 1, metformina zmniejsza również proliferację komórek mięśni gładkich w ścianie naczyń in vitro i szybkość miażdżycy u zwierząt.

Metformina nie obniża poziomu glukozy we krwi poniżej jej normalnego poziomu, dlatego też w leczeniu pacjentów z cukrzycą nie ma stanów hipoglikemicznych.

Stwierdzono powyżej, że leki sulfonylomocznikowe stymulują wydzielanie insuliny, a metformina promuje wykorzystanie glukozy przez tkanki obwodowe, tj. leki, wpływające na różne mechanizmy, promują najlepsze wyrównanie cukrzycy. Połączona terapia lekami sulfonylomocznikowymi i metforminą jest stosowana od dawna i ma dobry efekt. Dlatego niektóre firmy opanowały już produkcję leków o działaniu łączonym.

Inhibitory alfa-glukozydazy (akarboza) – Jest to trzecia grupa doustnych leków hipoglikemicznych, które są szeroko stosowane w leczeniu cukrzycy w ciągu ostatnich 8-10 lat, aby zmniejszyć wchłanianie węglowodanów z jelita, a ich głównym skutkiem jest hamowanie aktywności enzymów biorących udział w trawieniu węglowodanów. Wiadomo, że węglowodany w pożywieniu, z których ponad 60% stanowią skrobia, są najpierw hydrolizowane w przewodzie pokarmowym przez specyficzne enzymy (glikozydazy: beta-glukuronidaza, beta-glukozaminidaza, alfa-glukozydaza itp.), A następnie rozpadają się na monosacharydy. Te ostatnie są wchłaniane przez błonę śluzową jelit i wchodzą do centralnego krążenia. Ostatnio wykazano, że oprócz głównego działania, hamowania glukozydaz, inhibitory alfa-glukozydazy poprawiają obwodowe wykorzystanie glukozy przez zwiększenie ekspresji genu GLUT-4. Lek jest dobrze tolerowany przez pacjentów i może być stosowany do leczenia pacjentów z cukrzycą typu 2 w przypadku, gdy nie jest możliwe osiągnięcie kompensacji metabolizmu węglowodanów tylko na diecie i odpowiednim wysiłku fizycznym.

Zazwyczaj dawki akarbozy wynoszą od 50 mg na dobę ze stopniowym zwiększeniem do 50 mg 3 razy dziennie, a następnie do 100 mg 3 razy dziennie. W tym przypadku można uniknąć takich niepożądanych zjawisk, jak dyskomfort w przewodzie pokarmowym, wzdęcia i luźne stolce. Lek należy przyjmować z pierwszym łykiem pokarmu (tj. Podczas posiłków). W monoterapii akarbozą nie występuje hipoglikemia.

Potencjatory (lub sensybilizatory) działania insuliny zwiększyć wrażliwość tkanek obwodowych na insulinę. Leki z tej grupy obejmują glitazony lub tiazolidynodiony – pioglitazon i rosigditazon.

Algorytm leczenia cukrzycy typu 2

Tak więc nowoczesny algorytm leczenia cukrzycy typu 2 obejmuje: dietoterapię, zmiany stylu życia (regularne ćwiczenia, zaprzestanie palenia, szkolenie pacjenta), aw przypadku braku efektu dodatkowe zastosowanie akarbozy. Jeśli występuje otyłość, zalecane mogą być anorektyka. W przypadku niewystarczającego efektu przyjmowania akarbozy z nadwagą (idealna masa ciała 30 kg / m 2 lub więcej), skojarzone leczenie metforminą lub sulfonylomocznikiem (o idealnej masie ciała do 30 kg / m 2). W takich przypadkach możliwe jest połączenie metforminy z lekami sulfomocznikowymi (w przypadku nadwagi). Substancje uczulające na insulinę (pioglitazon, zwykle 30 mg raz na dobę) mogą być stosowane w monoterapii lub w połączeniu z lekami sulfonylomocznikowymi i metforminą. Wszystkie wymienione doustne środki hipoglikemiczne można stosować jako monoterapię lub w ich kombinacji.

W przypadku niezadowalającego efektu leczenia wskazana jest dalsza terapia insulinowa. Kryteria przepisywania insuliny w leczeniu cukrzycy typu 2 to: brak kompensacji cukrzycy przy stosowaniu terapii dietą w połączeniu z inhibitorami glukozydazy, biguanidami, uczulaczami na insulinę lub sekretageny insuliny (sulfonylomocznik i leki pochodzące z aminokwasów) oraz tzw. Wtórna oporność na insulinę na leki doustne.

Według różnych autorów wtórna oporność na leki sulfonylomocznikowe występuje u 5–20% pacjentów z cukrzycą i wiąże się ze zmniejszeniem resztkowego wydzielania insuliny. Wtórna oporność na leki doustne po 1 roku od początku choroby jest wykrywana u 4,1% pacjentów, a po 3 latach u 11,4%.

Badanie patogenezy wtórnej oporności na leki doustne pozwoliło ustalić jej różne mechanizmy. U niektórych pacjentów wtórna oporność na leki doustne obniżające stężenie glukozy występuje przy zmniejszonej resztkowej insulinie i wydzielaniu peptydu C, podczas gdy nie ma przeciwciał przeciwko komórkowym antygenom wysepek trzustkowych. Na podstawie charakterystyki przebiegu klinicznego choroby tych pacjentów można podzielić na 2 grupy: 1) pacjenci z cukrzycą typu 2 z tymczasowym zapotrzebowaniem na insulinę; 2) pacjenci ze stałą potrzebą insuliny lub nawet insulinozależną (podtyp LADA).

Pierwsza grupa składa się z pacjentów z cukrzycą trwających 10 lat lub więcej i mających nadwagę. Aby zrekompensować metabolizm węglowodanów, w tych przypadkach zaleca się dwie taktyki terapeutyczne. Pierwszym jest całkowite przeniesienie pacjentów na leczenie insuliną przez krótki czas (2,5–4 miesiące). Ten czas wystarczy, aby usunąć toksyczność glukozy i lipotoksyczność z przywróceniem wrażliwości komórek beta na leki sulfonylomocznikowe i przywrócenie rezerwowych możliwości wysepek trzustkowych. Warunkiem usunięcia toksyczności glukozy jest osiągnięcie pełnej kompensacji cukrzycy podczas terapii insuliną. Następnie pacjenci są ponownie przenoszeni do terapii doustnej z dobrymi lub zadowalającymi wynikami kompensacji.

Drugą taktyką jest przeprowadzenie terapii skojarzonej z insuliną i doustnymi środkami hipoglikemicznymi. W leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2 z wtórną opornością na leki doustne zastosowaliśmy obie taktyki leczenia przez 10-12 lat. Zastosowaliśmy kombinowaną terapię insuliną w dawce dziennej, z reguły nie większej niż 30 U. dziennie (zazwyczaj insulina o średnim czasie działania). Bardziej wskazane jest przepisywanie insuliny na noc, tj. o godzinie 22 lub 23. Początek działania takiej insuliny leku występuje w godzinach porannych lub w momencie nadmiernego tworzenia glukozy przez wątrobę. Wynikiem tego jest znaczne zmniejszenie glikemii na czczo. W niektórych przypadkach konieczne jest dwukrotne wprowadzenie tych preparatów insuliny (rano i po 22-23 godzinach). W ciągu dnia zaleca się stosowanie pochodnych sulfonylomocznika (glimepirydu w dawce 2-3 mg na dobę, glibenklamidu w dawce 10-15 mg na dobę lub gliklazydu w dawce 60-180 mg na dobę) w celu utrzymania efektu hipoglikemii. Zaleca się rozpoczęcie terapii insuliną od 10-12 U. i wzrost o 2-4. co 3-4 dni, aż poziom glukozy we krwi na czczo spadnie do 5-6,8 mmol / l. Określenie glikemii w ciągu dnia powinno być co najmniej raz w tygodniu podczas doboru dawek leków obniżających poziom glukozy (insulina i leki doustne). Oprócz określenia glikemii na czczo, niezwykle konieczne jest posiadanie danych na temat zawartości glukozy we krwi przed obiadem i kolacją, a także 1 godzinę po posiłkach.

W przypadkach, w których pacjenci potrzebują terapii insulinowej, ta ostatnia może być przeprowadzona w trybie powtarzanych wstrzyknięć lub częściej w trybie podwójnych wstrzyknięć. W tym drugim przypadku dobre wyniki uzyskaliśmy dzięki zastosowaniu preparatów insuliny o działaniu łączonym. Połączone preparaty insuliny podaje się przed śniadaniem i przed obiadem.

Ponadto tryb podwójnego podawania może być stosowany przy stosowaniu preparatów insuliny o krótkim i średnim czasie działania. Jednocześnie przed śniadaniem konieczne jest użycie insuliny o krótkim i średnim czasie działania, przed kolacją – preparatem insuliny o krótkim działaniu i przed pójściem spać (w 22 lub 23 godziny) – insulina o średnim czasie działania. Stosunek krótko działającej insuliny do insuliny o średnim czasie działania wynosi 1: 3 rano (25% i 75%) i 1: 2 wieczorem lub nawet 1: 1. Tryb wielokrotnego wstrzykiwania insuliny, który jest niezbędny do kontroli cukrzycy typu 1, był również stosowany w leczeniu pacjentów z cukrzycą typu 2. W tych przypadkach insuliny o średnim czasie trwania i preparaty insuliny o przedłużonym działaniu można stosować jako insulinę podstawową. Jednak zalety trybu wielokrotnego wstrzykiwania w porównaniu z trybem podwójnego wstrzykiwania insuliny są praktycznie nieobecne.

Jeśli chodzi o dawkę insuliny, aby zrekompensować cukrzycę typu 2, wymagana jest dawka dobowa w ilości 0,6–0,8 U na 1 kg masy ciała. W niektórych przypadkach dawkę leku należy zwiększyć do 0,9-1,0 U na 1 kg lub nawet więcej. Wynika to z oporności na insulinę, która jest tak charakterystyczna dla cukrzycy typu 2. Gdy w takich przypadkach uzyskuje się wyrównanie cukrzycy, zapotrzebowanie na insulinę zmniejsza się i dawki insuliny wymagane do utrzymania kompensacji cukrzycy są odpowiednio zmniejszane.

Osiągnięcie kompensacji cukrzycy cukrowej jest warunkiem zapobiegania powikłaniom naczyniowym, wczesnej niepełnosprawności i zwiększonej śmiertelności w tej chorobie.

Formin (metformina) – Rejestr narkotyków

Leave a Reply