+48800080568
Marszałkowska 34/50, 00-552 Warszawa, Poland

Przyczyny nietrzymania moczu

Treść artykułu:



Uronal – skuteczne leczenie nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu u kobiet

Artykuły ekspertów medycznych

Dość często wypadanie narządów płciowych towarzyszy wysiłkowe nietrzymanie moczu (NMPN) i torbielowate. Główną przyczyną cystocele jest osłabienie powięzi pubocervical, rozbieżność więzadeł kardynalnych i defekt samego mięśnia wypieracza. Tworzeniu cystocele towarzyszy pominięcie przedniej ściany pochwy, segmentu cewkowo-pęcherzykowego i, odpowiednio, naruszenie oddawania moczu.

Nietrzymanie moczu jest stanem patologicznym, w którym utracona jest wolicjonalna kontrola aktu oddawania moczu, skarga na mimowolny wyciek moczu.

Kod ICD-10

Epidemiologia

Nieśmiałość i stosunek kobiet do problemu jako integralny znak starzenia się prowadzą do tego, że dane nie odzwierciedlają częstości występowania choroby, ale należy zauważyć, że 50% kobiet w wieku od 45 do 60 lat kiedykolwiek doświadczyło mimowolnego nietrzymania moczu. W badaniu przeprowadzonym w USA spośród 2000 kobiet w wieku powyżej 65 lat pilne oddawanie moczu wystąpiło u 36% respondentów. Według D.Yu. Pushkar (1996), częstość nietrzymania moczu wśród kobiet wynosi 36,8%, zgodnie z I.A. Apolikhina (2006) – 33,6%.

Przyczyny nietrzymania moczu u kobiet

Porody są uważane za główną przyczynę nietrzymania moczu: wysiłkowe nietrzymanie moczu obserwuje się u 21% kobiet po porodzie i 34% po zastosowaniu patologicznych położniczych kleszczy.

Obecnie udowodniono, że główną rolę w rozwoju tej choroby odgrywają patologiczne narodziny. Mimowolne oddawanie moczu często występuje po trudnych porodach, noszonych przez dłuższy czas lub w towarzystwie operacji położniczych. Stałym towarzyszem pracy patologicznej jest uraz krocza i dna miednicy. Jednak występowanie nietrzymania moczu u nienarodzonych kobiet, a nawet nie aktywnych seksualnie, było zmuszone do ponownego rozważenia kwestii patogenezy. Liczne badania wykazały, że w przypadku nietrzymania moczu występuje wyraźne zakłócenie aparatu zamykającego szyi pęcherza, zmiany jego kształtu, ruchliwości, osi „cewki moczowej pęcherza”. S. Raz uważa, że ​​nietrzymanie moczu należy podzielić na dwa główne typy:

  • choroba związana z dyslokacją i osłabieniem aparatu więzadłowego niezmienionej cewki moczowej i segmentu cewki moczowej, co przypisuje się anatomicznemu nietrzymaniu moczu;
  • choroba związana ze zmianami w cewce moczowej i aparacie zwieracza, prowadząca do dysfunkcji urządzenia przełączającego.

Wysiłkowe nietrzymanie moczu połączone z wypadaniem narządów płciowych w 82% przypadków, mieszane – w 100%.

Warunkiem zatrzymania moczu jest dodatni gradient ciśnienia w cewce moczowej (ciśnienie w cewce moczowej przekracza ciśnienie wewnątrzpęcherzowe). Gdy mocz jest zaburzony i nietrzymanie moczu, gradient ten staje się ujemny.

Choroba postępuje pod wpływem wysiłku fizycznego i zaburzeń hormonalnych (spadek stężenia estrogenów w menopauzie, a u kobiet w wieku rozrodczym znaczącą rolę odgrywają wahania stosunku hormonów płciowych i glikokortykoidowych oraz ich pośredni wpływ na adrenoreceptory α i β). Ważną rolę odgrywa dysplazja tkanki łącznej.

W genezie wypadania narządów płciowych i nietrzymania moczu decydującą rolę odgrywa nie tylko całkowita liczba rodzajów, ale także specyfika ich przebiegu. Zatem nawet po niepowikłanym porodzie 20% kobiet wykazuje spowolnienie dystalnego przewodzenia nerwów czuciowych (w 15% przypadków przejściowe). Sugeruje to, że splot lędźwiowo-krzyżowy jest uszkodzony podczas porodu, w wyniku czego rozwija się paraliż obturatora, nerwów udowych i kulszowych, aw konsekwencji nietrzymanie moczu i kału. Ponadto nietrzymanie moczu i kału po normalnym porodzie wynika z rozciągnięcia mięśni lub uszkodzenia tkanek krocza z powodu naruszenia unerwienia mięśni zwieracza dna miednicy.

J. G. stronglaivas i E. J. McGuire w 1988 opracowali klasyfikację, która później przeszła liczne uzupełnienia i zmiany. Klasyfikacja ta jest zalecana do stosowania przez International Urine Retention Society (1CS) i jest ogólnie akceptowana.

Międzynarodowa klasyfikacja nietrzymania moczu

  • Typ 0. W spoczynku dno pęcherza znajduje się nad stawem spojenia. Podczas kaszlu podczas stania określany jest lekki obrót i przemieszczenie cewki moczowej i dna pęcherza. Po otwarciu szyi nie obserwuje się spontanicznego moczu.
  • Typ 1. W spoczynku dno pęcherza znajduje się ponad stawem spojenia. W przypadku naprężenia dolna część pęcherza opada około 1 cm, otwierając szyjkę pęcherza i cewkę moczową, mimowolny wypływ moczu. Cystocele może nie zostać wykryte.
  • Typ 2a. W spoczynku dno pęcherza znajduje się na poziomie górnej krawędzi spojenia. Gdy wystąpi kaszel, znaczące omszenie pęcherza i cewki moczowej występuje poniżej spojenia łonowego. Przy szerokim otwarciu cewki moczowej obserwuje się spontaniczne uwalnianie moczu. Określony przez cystocele.
  • Typ 26. W spoczynku spód pęcherza znajduje się poniżej stawu łonowego. Gdy kaszel jest zdeterminowany znacznym pominięciem pęcherza moczowego i cewki moczowej, czemu towarzyszy wyraźne samoistne wydzielanie moczu. Określony przez cystotourtousle.
  • Typ 3. W spoczynku dno pęcherza jest nieco poniżej górnej krawędzi spojenia łonowego. Szyjka pęcherza moczowego i proksymalna cewka moczowa są otwarte w spoczynku bez skurczów wypieracza. Obserwuje się samoistne wydalanie moczu z powodu niewielkiego wzrostu ciśnienia wewnątrzpęcherzowego. Nietrzymanie moczu występuje z utratą konfiguracji anatomicznej tylnego kąta pęcherzowo-cewkowego.

Jak widać z powyższej klasyfikacji, podczas nietrzymania moczu typów 0, 1 i 2, prawidłowy odcinek cewki moczowej i bliższa część dyslokacji cewki moczowej, której często towarzyszy rozwój cystocele lub jest jej konsekwencją. Te rodzaje nietrzymania moczu nazywane są nietrzymaniem moczu.

W przypadku nietrzymania moczu typu 3, cewka moczowa i szyjka pęcherza moczowego nie działają już, podobnie jak zwieracz i są częściej reprezentowane przez sztywną rurkę i zmodyfikowany blizną odcinek cewki moczowej.

Zastosowanie tej klasyfikacji pozwala na standaryzację podejść do takich pacjentów i optymalizację wyboru taktyki leczenia. Pacjenci z nietrzymaniem moczu typu 3 muszą tworzyć dodatkowe wsparcie dla cewki moczowej i szyi pęcherza moczowego, jak również tworzyć bierne zatrzymywanie moczu przez uciskanie cewki moczowej, ponieważ funkcja zwieracza u tych pacjentów jest całkowicie utracona.

Nietrzymanie moczu dzieli się na prawdziwe i fałszywe.

  • Fałszywe nietrzymanie moczu – mimowolne oddawanie moczu bez konieczności oddawania moczu, może być związane z wrodzonymi lub nabytymi wadami moczowodu, cewki moczowej i pęcherza moczowego (wydalanie pęcherza, brak przedniej ściany, całkowity epizod cewki moczowej itp.).
  • Klasyfikacja prawdziwego nietrzymania moczu, zdefiniowana przez International Urine Retention Society ICS (2002), jest następująca.
    • Wysiłkowe nietrzymanie moczu lub wysiłkowe nietrzymanie moczu (NMPN) jest dolegliwością z powodu mimowolnego wycieku moczu w napięciu, kichaniu lub kaszlu.
    • Nietrzymanie moczu z parcia to mimowolny wyciek moczu, który pojawia się natychmiast po nagłym ostrym pragnieniu oddania moczu.
    • Mieszane nietrzymanie moczu jest połączeniem stresu i nagłego nietrzymania moczu.
    • Moczenie to każda mimowolna utrata moczu.
    • Moczenie nocne – skargi na utratę moczu podczas snu.
    • Nietrzymanie moczu z przepełnienia (paradoksalne niedokrwienie).
    • Nadzwyczajne nietrzymanie moczu – wydalanie moczu oprócz cewki moczowej (typowe dla różnych przetok moczowych).

Pęcherz nadreaktywny (GMF) to zespół kliniczny charakteryzujący się szeregiem objawów: częste oddawanie moczu (częściej 8 razy dziennie), naglące potrzeby z (lub bez) imperatywnym nietrzymaniem moczu, nokturia. Nietrzymanie moczu z parcia dotyczy manifestacji nadreaktywnego pęcherza moczowego.

Nietrzymanie moczu z parcia to mimowolny wyciek moczu z powodu nagłego ostrego pragnienia oddania moczu z powodu mimowolnego skurczu wypieracza podczas fazy napełniania pęcherza. Nadaktywność wypieracza może być spowodowana przyczynami neurogennymi i idiopatycznymi, gdy patologia neurogenna nie jest ustalona, ​​jak również ich kombinacją.

  • Przyczynami idiopatycznymi są związane z wiekiem zmiany wypieracza, zaburzenia miogenne i czuciowe, a także zmiany anatomiczne w pozycji cewki moczowej i pęcherza moczowego.
  • Przyczyny neurogenne są wynikiem obrażeń supraakralnych i nadrdzeniowych: konsekwencji zaburzeń krążenia i urazów mózgu i rdzenia kręgowego, choroby Parkinsona, stwardnienia rozsianego i innych chorób neurologicznych, które prowadzą do upośledzenia unerwienia wypieracza.

Klasyfikacje uwzględniające objawy pilności z punktu widzenia lekarza i pacjenta zaproponowane przez A. Woowdena i R. Freemana w 2003 roku.

Skala oceny ciężkości objawów klinicznych nadrzędnych objawów:

  • 0 – brak pilności;
  • 1 – łagodny;
  • 2 – średni stopień;
  • 3 – ciężki.

Klasyfikacja R. Freemana:

  • zwykle nie może trzymać moczu;
  • Trzymam mocz, jeśli natychmiast pójdę do toalety;
  • Mogę „skończyć” i iść do toalety.

Ta skala jest aktywnie wykorzystywana do oceny objawów nadpobudliwości wypieracza. Objawy nadreaktywnego pęcherza i nagłego nietrzymania moczu należy odróżnić od wysiłkowego nietrzymania moczu, kamicy moczowej, raka pęcherza moczowego, śródmiąższowego zapalenia pęcherza moczowego.

Przyczyny nietrzymania moczu i leczenia choroby

Nietrzymanie moczu lub nietrzymanie moczu jest mimowolnym uwalnianiem moczu, którego osoba nie może kontrolować poprzez wolicjonalny wysiłek. Ta patologia jest powszechna nie tylko w Rosji, ale na całym świecie. Ale w tej chwili statystycy nie mogą dostarczyć konkretnych informacji na temat liczby przypadków, tak daleko od wszystkich osób udają się do lekarza w celu leczenia nietrzymania moczu.

W sumie lekarze wyróżniają 5 form choroby: jest stresująca, tymczasowa, pilna, paradoksalna, mieszana. Po skierowaniu pacjenta do specjalisty, pierwszą rzeczą, którą musi zrobić, jest znalezienie bezpośredniej przyczyny nietrzymania moczu. Dopiero po badaniu układu moczowo-płciowego można zalecić odpowiednie leczenie.

Przyczyny nietrzymania moczu

Przed leczeniem nietrzymania moczu lekarz musi przeprowadzić wstępną rozmowę z pacjentem i uzyskać jak najwięcej informacji o pierwszych objawach choroby i czasie ich wystąpienia. Często problem jest związany z położeniem segmentu moczowo-płciowego, naruszeniem struktury przepony miednicy lub wypadnięciem pochwy z przodu kobiet.

Również w takich przypadkach, jako prawdopodobna przyczyna nietrzymania moczu u mężczyzn lub dziewcząt, warto rozważyć podbrzuszne zablokowanie dróg moczowych lub porażenie wypieracza. Jeśli wystąpią takie problemy, doprowadzi to do pęknięcia włókien mięśniowych pęcherza i tłumienia działania zwieraczy. Ponadto, zdrowe obszary są zastępowane bliznami w czasie, po czym światło strefy pęcherzowo-cewkowej nie będzie w stanie całkowicie zamknąć.

Jaka jest przyczyna nietrzymania moczu u mężczyzn

Do najczęstszych przyczyn tego problemu u mężczyzn należą hipotermia, nadużywanie alkoholu lub nadmierne ćwiczenia i ćwiczenia, które powodowały nietrzymanie moczu. Nie zapominaj również o różnych chorobach zakaźnych, które mogą powodować taką chorobę. Inne przyczyny to:

  • opadanie narządów wewnętrznych. W takim przypadku należy wybrać leczenie nietrzymania moczu z uwzględnieniem ewentualnego pominięcia narządów, takich jak nerki, wątroba lub jelita, które będą ściskały pęcherz moczowy;
  • problemy ze stanem funkcjonalnym OUN. W tym przypadku zagrożenie patologią jest związane z krążeniem krwi w mózgu, miażdżycą lub chorobą Parkinsona;
  • choroby układu moczowo-płciowego. Należą do nich patologie, takie jak gruczolak prostaty, kamica moczowa, odmiedniczkowe zapalenie nerek lub zapalenie pęcherza moczowego;
  • zatrucie. Może to być narkotyk, alkohol lub cukrzyca, jeśli pacjent ma wyraźny wzrost poziomu cukru we krwi.

Co przyczynia się do nietrzymania moczu u kobiet

Kobiety często charakteryzują się wysiłkowym nietrzymaniem moczu, a także tymi samymi powodami, które wywołują takie odchylenie u mężczyzn. Podobny problem może wystąpić po trudnej dostawie. Kobiety powinny również uważnie monitorować nadwagę, co może wpływać na opisane problemy. Inne typowe przyczyny to:

  1. infekcje układu moczowo-płciowego. Jeśli wystąpią takie problemy, podczas oddawania moczu wystąpią ostre bóle, a mocz zmieni swój kolor na bogaty żółty z nieprzyjemnym zapachem;
  2. problemy psychologiczne. Leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu jest jedną z najczęstszych praktyk wśród kobiet, ze względu na ich nadmierną podatność. W tym przypadku występują problemy z osłabieniem ścian pęcherza, w wyniku czego redukcja następuje o rząd wielkości szybciej, po czym trudniej jest powstrzymać popęd;
  3. menopauza. Ten problem jest typowy dla kobiet powyżej 40 lat. Tutaj nietrzymanie moczu wiąże się z osłabieniem zwieracza z powodu niewystarczającej elastyczności mięśni;
  4. nadreaktywny pęcherz. Tutaj kobieta ciągle cierpi z powodu częstych popędów, do około 10-11 razy dziennie. Ale kiedy pęcherz opróżnia się, nie odczuwa się ulgi. Wynika to z ciągłego odczuwania pozostałości moczu w narządzie.

Nietrzymanie moczu u dzieci

Jeśli dziecko już rodzi się z podobnym problemem, oznacza to słabą dziedziczność lub nieprawidłowy rozwój układu moczowo-płciowego. Konieczne jest rozpoczęcie leczenia nietrzymania moczu u dzieci dopiero po określeniu dokładnych przyczyn wystąpienia choroby. Mogą być związane z przyjmowaniem środków przeciwbakteryjnych, niedojrzałością ośrodkowego układu nerwowego, sytuacjami stresowymi lub obecnością przetok w moczniku.

Jedną z głównych przyczyn jest wytwarzanie hormonu kalcytriolu, nieprawidłowe zwężenie cewki moczowej (u dziewcząt) i zwężenie otworu napletka u chłopców. Wskazane jest, aby stale monitorować dziecko, tak aby w jak najmniejszym stopniu złapał przeziębienie, co uratuje go przed zapaleniem nerek, zapaleniem pęcherza i innymi infekcjami układu moczowo-płciowego.

Leczenie nietrzymania moczu

Aby pozbyć się choroby, w przypadku nietrzymania moczu wskazane jest stosowanie różnych ćwiczeń i ćwiczeń, zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Ale nie zapominaj, że w związku z tym pożądane jest leczenie farmakologiczne zgodnie z zaleceniami urologa. Bardzo ważne jest, aby nie rozpocząć choroby, ponieważ w szczególnie trudnych przypadkach problemu nie można wyeliminować bez interwencji chirurgicznej.

Gimnastyka terapeutyczna

Najwyższe rozpowszechnienie wśród wszystkich metod otrzymały ćwiczenia kegel na nietrzymanie moczu. Praktycznie cała terapia fizyczna opiera się na treningu mięśni, aby uniknąć nacisku na pęcherz. Możesz wykonywać te ćwiczenia w dowolnej pozycji – stojąc, leżąc lub siedząc, dzięki czemu mogą być praktykowane przez absolutnie wszystkich ludzi.

Gimnastyka Kegla w przypadku nietrzymania moczu powinna być wykonywana rano i wieczorem, płacąc co najmniej 10-20 minut. Szczególną uwagę należy zwrócić na następujące ćwiczenia:

  • Siedząc na krześle, nogi stoją na szerokości miednicy, a dłonie na biodrach. Następnie musisz zaokrąglić plecy i przewrócić się nieco do przodu z maksymalnym napięciem brzucha. W tym stanie musisz mieć około 20 sekund, a następnie powtórzyć ćwiczenie jeszcze 9 razy.
  • Zestaw ćwiczeń na nietrzymanie moczu u kobiet i mężczyzn obejmuje przyjmowanie pozycji leżącej na podłodze, skierowanej w stronę sufitu z uniesionymi nogami, a następnie na przemian rąk i głowy. W tym stanie musisz mieć do 1 minuty i oddychać tylko nosem.
  • W pozycji leżącej nogi są zgięte w kolanach i dalej rozwiedzione na boki, zamknięte w stopach. Teraz musisz podnieść głowę nad podłogę i naprawić ją przez około 30 sekund. Musisz powtórzyć ćwiczenie 10 razy.
  • W pozycji stojącej nogi są rozłożone, a ciało pochyla się, aby przenieść ciężar. Następnie musisz połączyć ręce, kciuki i umieścić za głową. Ta pozycja może zostać opuszczona dopiero po 30 sekundach.

Zwróć uwagę! Zaleca się wykonywanie wszystkich ćwiczeń inkontynencji dla kobiet lub mężczyzn w specjalnych grupach lub po obejrzeniu filmu szkoleniowego.

Niezależnie bardzo trudno jest zrozumieć, jak wykonać postawę niezbędną do powrotu do zdrowia.

Leczenie chirurgiczne nietrzymania moczu

Ta metoda jest stosowana niezwykle rzadko i zasadniczo tylko dla pacjentów w wieku. W tym przypadku bardzo ważne jest, aby ofiara nie znalazła procesów zapalnych lub infekcji w narządach układu moczowo-płciowego. Sama operacja zajmie około 40 minut w znieczuleniu miejscowym. Przed chorobą nie można jeść i jeść przez 5 godzin. Ta technika nazywana jest również TVT.

Jeśli chodzi o kobiety, istotą zabiegu będzie przymocowanie taśmy siatkowej do cewki moczowej przez 2 małe nacięcia w pochwie. Dla jego napięcia konieczne jest przeprowadzenie testu naprężeń kaszlowych. Jest to konieczne dla maksymalnego dopasowania, aby uniknąć niekontrolowanego wydalania moczu. Po takim zabiegu kobieta może wrócić do domu następnego dnia, a okres powrotu do zdrowia trwa nie dłużej niż 3 dni.

Metody ludowe

Innym skutecznym sposobem leczenia nietrzymania moczu jest stosowanie nasion kopru. Aby to zrobić, należy je wysuszyć, zalać wrzącą wodą i zaparzać przez co najmniej 3 godziny. Po schłodzeniu płyn należy podzielić na 50 ml dawki i przyjmować raz na dobę przez 3 dni. Przed użyciem najważniejsze – nie zapomnij napiąć nalewki.

Nietrzymanie moczu u kobiet: przyczyny, objawy i leczenie delikatnego problemu

Nietrzymanie moczu lub nietrzymanie moczu to patologia, na którą narażone są dzieci i dorośli. Choroba nie tylko powoduje niedogodności, ale także powoduje niestabilność tła psycho-emocjonalnego. Człowiek staje się drażliwy, wycofuje się, powstają kompleksy. Po 40 latach nietrzymanie moczu występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Aby pozbyć się patologii, okazuje się przyczyną, która doprowadziła do pojawienia się nietrzymania moczu. Dopiero po tym lekarz przepisuje odpowiednią terapię.

Co to jest nietrzymanie moczu?

Nietrzymanie moczu to mimowolne oddzielenie moczu, któremu nie może zapobiec siła woli. U ludzi wrażliwość znika, tak że pacjent nie może kontrolować procesu oddawania moczu. Cierpią na tym wszystkie aspekty życia – społeczne, biznesowe i osobiste. Pacjent nie może w pełni pracować, kontaktować się z krewnymi i prowadzić normalnego życia rodzinnego.

Klasyfikacja państwowa

Eksperci od inkontynencji klasyfikują się w następujący sposób.

  1. Nietrzymanie wysiłkowe. Nagłe oddawanie moczu występuje, gdy nadmierny wysiłek fizyczny lub silne napięcie, które występuje w przypadku odruchów, takich jak kaszel, kichanie i inne.
  2. Bezwzględne nietrzymanie moczu lub nadpobudliwość pęcherza moczowego – problem z oddawaniem moczu występuje z powodu patologii samego narządu lub zaburzeń układu nerwowego. Wydalanie z moczem występuje podczas odpoczynku, bez wysiłku fizycznego. Objawy towarzyszące są częste i wymagają częstszego korzystania z toalety więcej niż osiem razy dziennie i raz w nocy.
  3. Pęcherz neurogenny. Zakłócenie pęcherza z powodu nieprawidłowego działania układu nerwowego.
  4. Niedrożność dopęcherzowa lub podsiatkowa niedrożność dróg moczowych. Mimowolne oddawanie moczu z powodu osłabienia ścian pęcherza podczas jego napełniania.
  5. Nietrzymanie moczu poza ciałem. Oddawanie moczu następuje z powodu patologicznej komunikacji między narządami układu płciowego i moczowego lub wrodzoną anomalią moczowodów. W tym przypadku kobieta ma chęć korzystania z toalety, ale nie jest w stanie zatrzymać oddawania moczu.
  6. Moczenie U kobiet ten stan obserwuje się podczas nocnego odpoczynku. Mocz jest wydalany nagle, bez konieczności wchodzenia do toalety.
  7. Mieszany wygląd. Łączy stres i bezwzględne nietrzymanie moczu. Zwykle występuje u kobiet po urodzeniu dziecka, gdy podczas porodu wystąpiły mechaniczne uszkodzenia narządów miednicy lub mięśni. Objawy – mocz podczas parcia do toalety lub podczas wysiłku fizycznego.
  8. Podkapyvanie Po wizycie w toalecie gromadzi się mocz w cewce moczowej, a po wyjściu z łazienki dochodzi do wyładowania resztkowego.

Przyczyny naruszenia i czynniki sugerujące

Mimowolne oddawanie moczu u kobiet występuje z kilku powodów. Zwykle pojawienie się nietrzymania moczu wynika z patologii i zmian związanych z wiekiem w organizmie.

W przypadku menopauzy brakuje hormonów żeńskich – estrogenu. Prowadzi to do zanikowych zmian w błonach narządów moczowych i narządów płciowych, mięśni i więzadeł znajdujących się w miednicy.

Podczas ciąży i po porodzie

Ciąża i poród powodują ten problem. Podczas porodu powstaje zwiększone obciążenie narządów miednicy, a gdy dziecko się rodzi, doznaje obrażeń i dochodzi do uszkodzenia mięśni. Z tego powodu występuje nietrzymanie moczu.

Zaawansowany wiek

Pojawienie się nagłego oddawania moczu zależy od wieku. Ten problem występuje u kobiet po 60 latach. Mięśnie miednicy tracą elastyczność i nie podtrzymują prawidłowo organów wewnętrznych. Z wiekiem występuje również brak hormonów żeńskich, co również wpływa na wygląd nietrzymania moczu.

Choroby i urazy

Choroby i urazy związane z nietrzymaniem moczu:

  • patologia pęcherza moczowego;
  • przewlekły kaszel;
  • stwardnienie;
  • patologia przewodu pokarmowego;
  • patologia ginekologiczna;
  • nieprawidłowa struktura układu moczowego lub narządów płciowych;
  • każdy rodzaj cukrzycy;
  • infekcje stale obecne w pęcherzu;
  • Patologia Parkinsona lub Alzheimera;
  • wypadanie narządów znajdujących się w miednicy;
  • patologia onkologiczna pęcherza moczowego.

Inne powody

Inne przyczyny nietrzymania moczu u kobiet:

  • operacja narządów miednicy;
  • niestabilne tło emocjonalne;
  • narażenie na promieniowanie;
  • duża masa ciała;
  • szkodliwe uzależnienia – palenie i nadużywanie alkoholu;
  • przyjmowanie niektórych leków;
  • nadmierne spożycie kawy, słodkich napojów gazowanych;
  • niewłaściwe odżywianie.

Objawy nietrzymania moczu

Nietrzymanie moczu objawia się następująco:

  • wyciek moczu;
  • nieoczekiwana potrzeba oddania moczu;
  • chęć odwiedzenia toalety pojawia się w godzinach nocnego odpoczynku;
  • nie ma ulgi po oddaniu moczu i uczucie, że pęcherz jest pełny;
  • uczucie, że ciało obce jest obecne w pochwie;
  • często namawiam do pójścia do toalety.

Diagnostyka

Przed wyznaczeniem leczenia nietrzymania moczu przeprowadza się diagnozę. Aby ustalić przyczynę choroby, lekarz przepisuje:

  • analiza moczu w celu określenia obecności lub braku infekcji w układzie moczowo-płciowym;
  • Test PAD w celu określenia ilości moczu płynącego nagle;
  • badanie pochwy z testem na kaszel w celu określenia obecności lub braku patologii ginekologicznych;
  • GDZIE.

Jak leczyć nietrzymanie moczu u kobiet? Istnieje kilka skutecznych metod terapeutycznych, które lekarz może zalecić tylko po postawieniu diagnozy, pod warunkiem, że patologia wywołała rozwój choroby. Jeśli mimowolne oddawanie moczu jest spowodowane chorobą, wówczas przeprowadza się terapię.

Przy odpowiednim leczeniu nietrzymanie moczu mija samoistnie.

Farmakoterapia

Stosowanie leków jest możliwe, jeśli nie ma nieprawidłowości w budowie organów układu moczowego. To jest główny sposób leczenia patologii. Leki przepisane w zależności od przyczyny, które doprowadziły do ​​wystąpienia nietrzymania moczu.

  1. Leki, których głównym składnikiem aktywnym jest estrogen. Lekarz przepisuje takie leki z niskim poziomem hormonu żeńskiego.
  2. Sympatykomimetyki. Popraw skurcz mięśni zaangażowanych w oddawanie moczu. Zazwyczaj przepisywany lek to efedryna.
  3. Leki przeciwdepresyjne. Lekarz przepisuje je, jeśli nietrzymanie moczu rozwija się z powodu niestabilnego tła emocjonalnego.
  4. Leki przeciwcholinergiczne. Promuj relaks i zwiększ objętość pęcherza. Lekarz zazwyczaj przepisuje Tolteradin, Driptan, Oksibutin.
  5. Desmopresyna. Lekarz przepisuje taki lek na tymczasowe nietrzymanie moczu. Narzędzie zmniejsza ilość moczu.

Metoda operacyjna

  1. Metoda procy. Czas trwania operacji wynosi pół godziny. Podczas zabiegu nie stosuje się znieczulenia ogólnego. Wystarczająco znieczulenie miejscowe. Istota operacji – wprowadzenie specjalnej siatki, która ma postać pętli, pod cewką moczową lub szyjką pęcherza moczowego. Zapobiega mimowolnemu oddawaniu moczu z rosnącym ciśnieniem w jamie brzusznej.
  2. Wtrysk substancji wypełniających. Istotą procedury jest wprowadzenie specjalnej substancji do cewki moczowej za pomocą cystoskopu. Po tej manipulacji cewka moczowa jest umieszczana we właściwej pozycji.
  3. Laparoskopowa kalposuspenziya. Przed zabiegiem pacjent jest znieczuleniem ogólnym. Istota procedury – tkanki otaczające cewkę moczową są umocowane na więzadłach pachwinowych. Zapobiega to niezamierzonemu oddawaniu moczu.

Ćwiczenie

Specjaliści zalecają wykonywanie ćwiczeń Keel kobietom, bez względu na rodzaj obserwowanego nietrzymania moczu. Zajęcia mają na celu poprawę kondycji mięśni znajdujących się w miednicy.

Manipulacje przeprowadzane są rano, po południu i wieczorem. Czas trwania procedury wynosi 10 sekund. Po skurczu mięśni następuje relaksacja. Mięśnie również rozluźniają się na 10 sekund, a następnie ponownie się kurczą. Tylko pod tym warunkiem możemy spodziewać się pozytywnego efektu procedury. Jakiś czas po rozpoczęciu gimnastyki wzrasta czas napięcia i rozluźnienia mięśni.

Całkowity czas trwania jednej sesji powinien wynosić 20 sekund.

Oprócz tych ćwiczeń zaleca się noszenie małej piłki w ciągu dnia, która jest zaciśnięta między nogami. Im wyższa lokalizacja, tym lepszy efekt.

Środki ludowe

Leczenie nietrzymania moczu u kobiet można przeprowadzić metodami ludowymi. Ale nawet w tym przypadku konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem.

Infuzja na nasiona kopru

Aby przygotować ten skuteczny domowy przepis, będziesz potrzebować:

  • nasiona kopru – 1 duża łyżka ze wzgórzem;
  • woda – 1 szklanka.

Woda gotuje się, a na nią wylewa się nasiona kopru. Pojemnik, w którym przygotowuje się preparat, jest izolowany i pozostawiony do nalegania na trzy godziny. Po upływie czasu medium jest filtrowane. Pij konsumowany naraz.

Rosół na bazie krwawnika

  • suszone ziele krwawnika – 10 g;
  • woda – 1 szklanka.

Roślina lecznicza jest wypełniona wodą. Pojemnik zostaje podpalony, a medium doprowadzone do wrzenia. Następnie napój jest parzony przez kolejne 10 minut. Pojemność z bulionem jest usuwana z pieca, izolowana i pozostawiona do nalegania przez 60 minut. Narzędzie jest filtrowane. Częstotliwość przyjęć – rano, w południe i wieczorem 0,5 kubka.

Infuzja oparta na stygmatach kukurydzy

Wymagane będą środki do gotowania:

  • jedwab kukurydziany – 1 duża łyżka;
  • woda – 1 szklanka.

Roślina lecznicza jest wlewana określoną ilością wrzącej wody. Pojemność jest izolowana i pozostawiona na pół godziny, aby nalegać. Narzędzie jest używane do pół filiżanki rano i wieczorem.

Mieszanka terapeutyczna

  • miód – 1 duża łyżka;
  • naturalne puree jabłkowe – 1 łyżka stołowa;
  • posiekane na papkowatą cebulę – 1 duża łyżka.

Wszystkie produkty są łączone i mieszane. Otrzymane środki są wykorzystywane rano, po południu i wieczorem.

Do terapii należy również stosować infuzję przygotowaną na podstawie szałwii.

Zapobieganie

Aby zapobiec wystąpieniu nietrzymania moczu, zaleca się przestrzeganie następujących środków zapobiegawczych:

  • regularne wizyty u terapeuty, endokrynologa, ginekologa;
  • Regularne ćwiczenia Kegla;
  • właściwe odżywianie;
  • unikanie siedzącego trybu życia;
  • utrzymanie wagi w dobrym stanie;
  • chodzenie do toalety zaraz po chęci oddania moczu;
  • odrzucenie uzależnień.

Wniosek

Jeśli u kobiet wystąpią pierwsze objawy choroby, takie jak nietrzymanie moczu, należy skonsultować się z lekarzem. Terminowa terapia pomoże uniknąć postępu patologii i rozwoju powikłań. Nie możesz samoleczyć, ponieważ mogą wystąpić nieoczekiwane konsekwencje.

Tak bardzo Cię kochamy i doceniamy Twoje komentarze, że jesteśmy gotowi przekazać 5000 rubli każdego miesiąca. (na telefonie lub karcie bankowej) do najlepszych komentatorów wszelkich artykułów na naszej stronie (szczegółowy opis konkursu)!

  1. Zostaw komentarz na temat tego lub innego artykułu.
  2. Znajdź się na liście zwycięzców na naszej stronie!

Wróć na początek artykułu lub przejdź do formularza komentarza.

Leave a Reply